Archive for υπεραγια θεοτοκος

Τό Ἅγιο Πνεῦμα καί ἡ Παναγία

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on September 21, 2015 by anazhtitis

Δέν εἶναι λίγοι, οὔτε φείδονται ἐπαίνων καί ἐγκωμίων οἱ ὕμνοι πού ἔχουν γραφεῖ γιά τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ὕμνοι γεμάτοι ἀπ’ τά χαρίσματα καί τά δῶρα μέ τά ὁποῖα τήν προίκισε ὁ Θεός. Ἡ ταπείνωσις, ἡ ἀγάπη, ἡ ἁγιότης, ἡ πίστη, ἡ μητρική παρρησία καί ἡ μεσιτεία της εἶναι μόνο μερικά μέ τά ὁποῖα ἐτίμησε ἀξίως τήν μητέρα Του ὁ Κύριός μας καί τήν ἀνέδειξε ὡς “τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ”.

Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει ἱερή ἀκολουθία ἤ ἱεροπραξία στήν ὁποία νά μή γίνεται ἐπίκληση τοῦ ἱεροῦ ὀνόματός της. Δέν ὑπάρχει ὀρθόδοξος ναός πού νά μήν κοσμεῖται ἀπό τοιχογραφίες ἤ φορητές εἰκόνες μέ τήν ἁγία της μορφή. Δέν ὑπάρχουν χείλη χριστιανικά – πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων – πού νά μήν ἔχουν προφέρει τό Πανάγιο ὄνομά της σέ κάποια δύσκολη στιγμή τῆς ζωῆς τους.

il02200---portaitissa-25x35---400.00

Δέν εἶναι αὐθαιρεσία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, οὔτε βέβαια μεροληπτική στάση ἡ ἐξαιρετική αὐτή τιμή πρός τό πρόσωπό της. Εἶναι ἡ δικαία ἐπιβράβευση πρός Ἐκείνη γιά τό πλῆθος τῶν ἀρετῶν Της, γιά τήν ἀγάπη Της, γιά τήν ἀφοσίωσή Της καί γιά τήν ἀναντίρρητη ὑπακοή Της στίς ἐντολές Του. Μά πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς παρουσίας τοῦ Παναγίου Πνεύματος στή ζωή Της. Ἡ Παναγία μᾶς ἀποκαλύπτει τήν “Θεοφάνεια” τῆς πνευματικότητος. Διότι Αὐτή εἶναι ὁ ἀνώτερος καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σ’ ὁλόκληρη τήν κτίση. Μέ τήν παρουσία Της μᾶς ἀποκαλύπτει τήν ἀληθινή φύση καί τά οὐσιαστικά ἀποτελέσματα τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς τῆς ἐκκλησίας. Εἶναι ἕνα ´εἶδοςª κριτηρίου γιά τήν πνευματολογία.

Ἡ σχέση Της μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι μοναδική καί ἀρχετυπική. Μοναδική διότι μᾶς ἀποκαλύπτει τήν Παναγία ὡς ἕνα μοναδικό ἀνθρώπινο ὄν, μοναδική ὡς πρόσωπο, μοναδική στή σχέση Της μέ τό Χριστό, μοναδική λόγῳ τῆς θέσεώς Της στήν ἐκκλησία, μοναδική στίς σχέσεις Της μέ ὅλους μας καί τόν καθένα χωριστά. Εἶναι ὅμως καί ἀρχετυπική, δηλαδή πρωτότυπη, διότι μᾶς ἀποκαλύπτει τόν χαρακτήρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στή σχέση Του μέ τήν κτίση καί πῶς Αὐτό φανερώνει στόν κόσμο τήν ἀληθινή Του φύση.

Ἡ ἱστορία τῆς Παναγίας μας στό Εὐαγγέλιο ἀρχίζει μέ τήν προσωπική Της Πεντηκοστή. “Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ” (Λουκ. 1.35). Ἀπ’ αὐτή τή φράση ἀντιλαμβανόμαστε τήν προσωπική σχέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τήν Θεοτόκου. Ἡ κάθοδός Του καί ἡ ἐνοίκησίς Του εἶναι πού Τήν καθιστοῦν μοναδική ἐκκλησιαστική προσωπικότητα. Ἡ οἰκειοποίησις τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐκ μέρους Της τήν κατέστησε πρόσωπο μοναδικό, φιλικό, πρόσωπο τόσο κοντινό στόν καθένα μας.

p5-vlamidir-(5k-10vla-40)

Γι’ αὐτό ἡ μεγαλύτερη χαρά πού μπορεῖ νά γευθεῖ ὁ ἄνθρωπος στήν ἐκκλησία, εἶναι νά γνωρίσει τήν Παναγία. Ἄν ἡ φιλία μ’ ἕνα πρόσωπο βιώνεται πάντοτε σάν δῶρο, τότε τί μποροῦμε νά ποῦμε γι’ αὐτή τή μοναδική κι ἀνεπανάληπτη φιλία καί κοινωνία ποὺ μᾶς δόθηκε ἀπ’ τό Ἅγιο Πνεῦμα; Ὅποιος γνωρίσει τό πανάγιο πρόσωπό Της, ἔχει τήν αἴσθηση ὅτι ζεῖ μαζί Της, μοιράζεται τήν ἴδια ζωή, καί ἔτσι ἀνακαλύπτει κάθε μέρα, ὅλο καί περισσότερους λόγους γιά νά Τήν ἀγαπᾶ. Ἡ Παναγία ἔχει τό Χριστό ὡς ζωή Της. Καί ὅποιος ἔχει τό Χριστό ὡς ζωή Του αὐτός εἶναι ἡ τέλεια ἀκεραιότητα, τό ἀπολύτως τέλειο ὡς ἄνθρωπος.

Ἄν κάτι γνωρίζουμε γιά τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γιά τό τί σημαίνει ὁλοκλήρωση καί τελειότητα, θέωση καί ἀνάληψη ἐν δόξῃ, αὐτό τό ὀφείλομε πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἐπειδή στήν ἐκκλησία γνωρίζουμε τήν Παναγία. Δίχως αὐτή τή γνώση, χωρίς τή συνεχῆ παρουσία Της στήν ἐκκλησία ὡς ἀγάπη, προσευχή, ὀμορφιά, εἰρήνη, χαρά καί πληρότητα, ὅλα θά παρέμεναν κενό γράμμα καί τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτά δέ θά μπορούσαμε νά ζήσουμε ὡς ἐμπειρία καί γνώση.

Χωρίς τή ζωντανή καί ἀδιάλειπτη παρουσία Της, ἡ ἐκκλησία θά ἦταν ἕνα κοσμικό ἵδρυμα, πού ἁπλά θά παρεῖχε κοσμικές ὑπηρεσίες καί θά ἐφάρμοζε κάποιες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Μιὰ τέτοια ἐκκοσμικευμένη ἐκκλησία ὅμως, εἶναι μιὰ ἐκκλησία χωρίς τό Ἅγιο Πνεῦμα καί χωρίς τήν Παναγία. Εὐτυχῶς ὅμως γιά μᾶς, Ἐκείνη εἶναι παροῦσα, ὄχι μόνο ὡς ἐμπειρία καί βίωμα, ἀλλά ὡς τό φωτισμένο κριτήριο γιά κάθε χριστιανό, καί ὡς τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

p43-paramithia_b-(43k-10b-par-35)

Ὡς νέα Εὔα, πέτυχε ἐκεῖ πού ἀπέτυχε ἡ πρώτη Εὔα. Ἀποκατέστησε τήν τάξη τῆς δημιουργίας. Εἶναι ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα καί ὁ καθένας χωριστά. Εἶναι γέφυρα πού μᾶς ἕνωσε ξανά μ’ Ἐκεῖνον, πού μᾶς ἀγάπησε ἀπό καταβολῆς κόσμου. Εἶναι ἡ ἀνταπόκριση ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας στήν κλήση τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἐκφράζει πολύ καλά ἡ εἰκόνα Της, ἡ πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, πού βρίσκεται στήν ἁψίδα κάθε ὀρθόδοξου Ναοῦ.

Ἡ ἀπόλυτη καί ὁλοκληρωτική ἕνωσή Της μέ τό Χριστό, εἶναι αὐτή πού νίκησε ἀκόμα καί τό θάνατό Της καί τήν κατέστησε ἀπαρχή καί ἀφετηρία τῆς κοινῆς Ἀνάστασης. Ἔτσι ἔγινε Ἐκείνη ἡ “αὐγή μυστικῆς ἡμέρας” τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ. Ἡ Παναγία μας εἶναι τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν ἐκκλησία. Εἶναι ἡ μυστική καί ἄρρητη χαρά αὐτῶν πού κάνει ἡ ἐκκλησία σ’ αὐτόν τόν κόσμο. Εἶναι ἐκείνη πού μᾶς ἀποκαλύπτει αὐτό πού χάνουμε κάθε μέρα, τό μυστήριο τῆς ἐκκλησίας, πού χωρίς αὐτό ὅλα χάνουν τό νόημά τους.

Τί μένει λοιπόν σὲ μᾶς; Νά ἐπιστρέψουμε στήν Παναγία μας μέ ἀνανεωμένο ἐνδιαφέρον, μέσω τῆς ὁποίας ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τήν “εἰκόνα” νά γίνουμε αὐτό πού Ἐκεῖνος θέλει νά γίνουμε.

nas2plat

Νιράκης Ἐµµανουήλ (Πρεσβύτερος)

http://www.agiazoni.gr/

Οι αγιογραφίες είναι έργα μοναχών του Αγίου Όρους από το site της Έκθεσης προϊόντων Αγίου Όρους. Πρόκειται για μοναστηριακά εργόχειρα, έργα βυζαντινής τέχνης που αντανακλούν την σύγχρονη παραγωγή εικόνων αγιογραφίας στο Περιβόλι της Παναγίας. Σε κάθε ένα από αυτά εικονίζεται η Μητέρα του Χριστού και προστάτιδα του Αγίου Όρους. Είτε πρόκειται για αντίγραφα είτε για πρωτότυπες συνθέσεις τα έργα αυτά αντικατοπτρίζουν την αγάπη των μοναχών και όλων όσων έχουν μυηθεί στην ιερή τέχνη της αγιογραφίας στο Άγιον Όρος, για την Θεοτόκο.

Αναλυτικότερα στην πρώτη αγιογραφία εικονίζεται η Παναγία Πορταϊτισσα της Ιεράς Μονής Ιβήρων σε ένα αντίγραφο που έχει φιλοτεχνηθεί από τον μαθητή της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους, πατέρα Πεύκη. Στην αγιογραφία αυτή η Παναγία απεικονίζεται σε προτομή κρατώντας στο αριστερό της χέρι τον Χριστό.

Η ρώσικη τεχνοτροπία της αγιογράφησης είναι επίσης γνωστή και ευρέως διαδεδομένη στο Άγιον Όρος όπου ο πατέρας Παναγιώτης Πεύκης σπούδασε. Ως μαθητής της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους μεταδίδει στα έργα του την γνώση αυτή. Η Ρώσικη εικόνα της Παναγίας Βλαδιμήρ έχει φιλοτεχνηθεί σε σκαπτό ξύλο με φόντο φύλλο χρυσού, και έχει φινιριστεί στο χέρι με χρώματα δουλεμένα με αυγό. 

Πολύ αγαπητή είναι επίσης η απεικόνιση της Παναγίας παραμυθίας που παρηγορεί, ξεκουράζει, αναπαύει και γαληνεύει τις ψυχές όσων παρατηρούν την γλυκιά μορφή της. Πρόκειται για εικόνα που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Αντίγραφο αυτής έχει φιλοτεχνήσει με την μέθοδο της παλαίωση στο εργαστήρι αγιογραφίας του πατρός Πεύκη, μαθητή της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους.

Τέλος η απεικόνιση της Παναγίας ως πλατυτέρα των Ουρανών φέροντας στην αγκαλιά της τον Χριστό είναι πολύ αγαπητό θέμα απεικόνισή της στο Άγιον Όρος. Εδώ ο αγιογράφος Νεκτάριος Νέστος επιμελήθηκε την τεχνική παλαίωση και τις χειροποίητες λεπτομέρειες της εικόνας αυτής της Παναγίας σύμφωνα με την τεχνική της αγιογραφίας που διδάχτηκε στο Άγιο Όρος.

Advertisements

Που είναι αφιερωμένη η κάθε ημέρα;

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on August 9, 2015 by anazhtitis

p15-anastasi-(15k10p-ana-45)

 

Κυριακή

Η Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Κυρίου – Παναγία Τριάς ο Θεός ελέησον ημάς.

x7176

 

Δευτέρα

Η Δευτέρα είναι αφιερωμένη στους Αγίους Ταξιάρχες – Άγιοι Αρχάγγελοι, πρεσβεύσατε υπέρ ημών.

p11-prodromos-(11k-10pro-40)

 

Τρίτη

Η Τρίτη είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή – Βαπτιστά του Χριστού, πρέσβευε υπέρ ημών.

mem05-(17x15)-230.1

 

Τετάρτη

Η Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην Σταύρωση του Κυρίου και στην Υπεραγία Θεοτόκο – Σταυρέ του Χριστού, σώσον με τη δυνάμει σου και Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.

pek34---ag.nikolaos-25x33.50---270.00

 

Πέμπτη

Η Πέμπτη είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αποστόλους και τον Άγιο Νικόλαο – Άγιοι Απόστολοι, πρεσβεύσατε υπέρ ημών και Άγιε Νικόλαε, πρέσβευε υπέρ ημών.

p39-stavrosi-(39k-10bp-sta-45)

 

Παρασκευή

Η Παρασκευή είναι αφιερωμένη στην Σταύρωση του Κυρίου – Σταυρέ του Χριστού, σώσον με τη δυνάμει σου.

nas1pan

Σάββατο

Το Σάββατο είναι αφιερωμένο στους Αγίους Πάντες – Άγιοι Πάντες, πρεσβεύσατε υπέρ ημών

Όλες οι παραπάνω αγιογραφίες προέρχονται από την Έκθεση προϊόντων Αγίου Όρους και είναι έργα χειρών των μοναχών και  καθηγητών, αγιογράφων αποφοίτων της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους. Η Έκθεση προϊόντων Αγίου Όρους υπηρετώντας το έργο των Μοναστηριών της Ορθοδοξίας παρουσιάζει τα έργα των χειρών αυτών φροντίζοντας για την μετάδοση του μηνύματος της Αγιορείτικης κληρονομιάς στον κόσμο.

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/agioreitikh-zwh/1430-afierwmenh-kathe-mera-evdomadas

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , on August 8, 2015 by anazhtitis

Ευχή εις την υπεραγίαν Θεοτόκον
μητροπολίτου Ροστοβίας
(του νεοφανούς αγίου και θαυματουργού εν τη Ρωσία,).

Υπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με, και διαφύλαττε τον δούλο σου από παντός κακού ψυχής τε και σώματος, και από παντός εχθρού ορατού και αοράτου. Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών. Χαίρε και ευφραίνου, Θεοτόκε Παρθένε, και πρέσβευε υπέρ του δούλου σου Κυρία και Δέσποινα των Αγγέλων και Μήτηρ των χριστιανών, βοήθησόν μοι τω δούλω σου. Ω Μαρία παναμώμητε, χαίρε νύμφη ανύμφευτε, χαίρε η χαρά των θλιβομένων και η παραμυθία των λυπουμένων.

Χαίρε η τροφή των πεινώντων και ο λιμήν των χειμαζομένων, χαίρε των αγίων αγιωτέρα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, χαίρε του Πατρός αγίασμα, του Υιού το σκήνωμα, και του Αγίου Πνεύματος το επισκίασμα. Χαίρε του πάντων Βασιλέως Χριστού του Θεού ημών το τερπνόν παλάτιον, χαίρε η Μήτηρ των ορφανών και η βακτηρία των τυφλών, χαίρε το καύχημα των χριστιανών και των προσκαλουμένων σε ο έτοιμος βοηθός.

Παναγία Δέσποινά μου, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου, ότι εις τας παναχράντους χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου. Γενού βοηθός και σκέπη της ψυχής μου εν τη φοβερά ημέρα της κρίσεως, και πρέσβευε υπέρ εμού του αναξίου ίνα εισέλθω καθαρός και αγνός εις τον Παράδεισον.

Μη απορρίψης με, Κυρία μου, τον δούλον σου, αλλά βοήθησόν μοι, και δος μοι το συμφέρον της αιτήσεως. Λύτρωσαί με παντός κινδύνου, επιβουλής, ανάγκης και ασθενείας, και δώρησαί μοι προ του τέλους μετάνοιαν, ίνα σωζόμενος τη μεσιτεία και βοηθεία σου, εν μεν τω παρόντι βίω από παντός εχθρού ορατού και αοράτου, πορευόμενος θεαρέστως εν τοις θελήμασι του αγαπητού σου Υιού και Θεού ημών, εν δε τη φοβερά ημέρα της κρίσεως από της αιωνίου και φοβεράς κολάσεως προσκυνώ, ευχαριστώ και δοξάζω το πανάγιόν σου όνομα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Από το “Μέγα Προσευχητάριον”
Α. Σιμωνωφ
Εκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου

eikones_0017a1

p83-rvsiki-(83k350-ros-105)

 

Για να κατανοήσουμε την πορεία της ρωσικής εικονογραφίας και τη σχέση της προς την βυζαντινή, πρέπει να έχουμε πάντοτε υπ’ όψη, ότι οι Έλληνες διέθεταν μακραίωνα παράδοση πλαστικών τεχνών, την οποία κληρονόμησε ο βυζαντινός πολιτισμός, ενώ οι Ρώσοι δεν είχαν προϊστορία πλαστικών αναζητήσεων. Ωστόσο, μετά τον εκχριστιανισμό του ο ρωσικός λαός εκφράσθηκε κυρίως μέσα από την Εικόνα. Τόσο μάλιστα, ώστε τελικά η ρωσική Εικόνα κατέστη η κύρια έκφραση της ρωσικής Ορθοδοξίας και η σημαντικότερη θυγατρική τέχνη του Βυζαντίου, με εντονότερη ιδιοπροσωπία από τις άλλες (σερβική, γεωργιανή κτλ.).

p40-kasperobskagia-(40k-10b-kas-35)

 

Έτσι σήμερα έχουμε δύο κυρίως παραδόσεις, τη βυζαντινή και τη ρωσική εικονογραφία, ως τις πιο χαρακτηριστικές εικονογραφικές εκφράσεις της Ορθοδοξίας. Στη ρωσική εικονογραφία πάντως χρωστάμε το ότι γνώρισε η Ευρώπη την Ορθόδοξη Εικόνα, γεγονός που είχε βέβαια και θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες για την κατανόηση της Ορθοδοξίας από τους Ευρωπαίους. Στις θετικές συγκαταλέγονται το ενδιαφέρον που αναπτύχθηκε στη Δύση για την Ορθοδοξία, η προσπάθεια για θεολογική ερμηνεία της Εικόνας και η επιστροφή προς τα παραδοσιακά υλικά.

eikones_0057a

 

Την έρευνα της ιστορίας της θρησκευτικής ζωγραφικής στη Ρωσία απασχόλησε ο βαθμός εξάρτησης από τα βυζαντινά πρότυπα, ακόμα και στην προ-μογγολική περίοδο της ιστορίας της. Η τάση παλαιότερα ήταν να τονιστεί η πρωτοτυπία και ο καθαρά εθνικός χαρακτήρας της.

Στις πιο σύγχρονες όμως, έρευνες η μεσαιωνική ρωσική ζωγραφική της πρώτης περιόδου εντάσσεται στη βυζαντινή τέχνη, προϊόν της καλλιτεχνικής δραστηριότητας Βυζαντινών ζωγράφων στη Ρωσία. Η βυζαντινή ζωγραφική θα επικρατήσει και θα είναι η μόνη τέχνη της ρωσικής Ορθοδοξίας στην προ-μογγολική περίοδο της ιστορίας της, όπως βεβαιώνει σειρά μνημείων έως και το τέλος του 12ου αιώνα.

p5-vlamidir-(5k-10vla-40)

 

Τις στενές σχέσεις των πριγκίπων του Vladimir με την Κωνσταντινούπολη επιβεβαιώνει και η εισαγωγή από τη βυζαντινή πρωτεύουσα της περίφημης εικόνας της Παναγίας, της γνωστής ως Παναγίας του Vladimir, Στο σύνολο των μνημείων αυτών, που είναι ιδρύματα εκκλησιαστικών αρχόντων ή τοπικών πριγκίπων, διαπιστώνονται οι ποικίλες τάσεις μιας τέχνης που βρίσκεται στο πλαίσιο της βυζαντινής εικαστικής παράδοσης.

eikones_0017a7

 

Είναι συγκινητικό να σκεφθεί κανείς ότι μπροστά σε αυτές τις εικόνες προσεύχονται χιλιάδες Ορθόδοξοι Ρώσοι. Τις ευλαβούνται και τις προσκυνούν με κατάνυξη ενώ κάποιες από αυτές είναι αφιερωμένες σε ειδικές περιστάσεις του βίου, όπως είναι η ευλογία των αρραβώνων του ζευγαριού με την εικόνα της Παναγίας του Καζάν που είναι προστάτιδα της ρωσικής οικογένειας.

Οι αγιογραφίες αυτές έχουν φιλοτεχνηθεί σύμφωνα με τους κανόνες της βυζαντινής τέχνης από αγιογράφους που σπούδασαν τις λεπτομέρειες και την τεχνική στον Άγιον Όρος και στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία. Περισσότερες πληροφορίες για αυτές μπορείτε να βρείτε πατώντας στην κάθε αγιογραφία η οποία θα σας οδηγήσει στην ιστοσελίδα της Έκθεσης προϊόντων Αγίου Όρους.

Αύγουστος ο Μήνας της Παναγίας

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on August 1, 2015 by anazhtitis

Ο μήνας Αύγουστος είναι ο μήνας της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Παναγίας μας. Αν καθ’ όλο το έτος έχουμε συχνές και πυκνές αναφορές για τη Μητέρα του Κυρίου, εκεί που αποκορυφώνεται η δοξολογική, τιμητική και ικετευτική αναφορά μας σ’ Εκείνη, είναι κατά τον μήνα αυτό, λόγω της εορτής της Κοιμήσεώς της και της με αυτήν κατά την παράδοση της Εκκλησίας μας συνδεδεμένης μεταστάσεώς της.

r2x-paramythia-20,5x27,5-360,00

Αιτία γι’ αυτό είναι ότι η Κοίμηση και η μετάσταση της Θεοτόκου επιστεγάζουν την όλη αγιασμένη επί γης πορεία της, που σημαίνει ότι το κάθε γεγονός της ζωής της Παναγίας θεωρείται ως αναβαθμός, που οδηγεί στην αγκαλιά του Τριαδικού Θεού. Με άλλα λόγια, με την Κοίμηση της Θεοτόκου κατανοούμε οι πιστοί ότι τίποτε δεν υπήρξε τυχαίο στη ζωή της – άλλωστε, υπάρχει τίποτε τυχαίο; – αλλά όλα συμπλέκονταν από τη Θεία Χάρη, η οποία συνεργαζόταν με την ελεύθερη βούλησή της, ώστε να φθάσει να γίνει η Παναγία αυτό που δηλώνει η προσωνυμία της: Παν-αγία. Υπεράνω δηλαδή οποιουδήποτε αγίου, είτε ανθρώπου είτε αγγέλου. «Θεός μετά Θεόν» κατά μία μάλιστα πατερική έκφραση. Γι’ αυτό και ψάλλει αδιάκοπα η Εκκλησία μας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Από αυτό καταλαβαίνουμε και γιατί η νηστεία για την Παναγία, γιατί οι καθημερινές ικεσίες μας με τους παρακλητικούς κανόνες, γιατί οι γονυκλισίες.

eikones_0061 (1)

Ιδιαιτέρως θα σταθούμε στους παρακλητικούς κανόνες, μεγάλο και μικρό, που αποτελούν μακάριο εντρύφημα κάθε πιστού, παρηγοριά κι ελπίδα του σ’ όλες τις περιστάσεις της ζωής του, μάλιστα τότε που αντιμετωπίζει διαφόρων ειδών πειρασμούς. Και τούτο γιατί οι βασικές προϋποθέσεις στις οποίες στηρίζονται και οι δύο κανόνες, είναι αφενός το γεγονός ότι ως άνθρωποι χειμαζόμαστε ευρισκόμενοι μέσα σ’ αυτόν τον ταλαίπωρο κόσμο με τους πολυποίκιλους πειρασμούς και τις παγίδες του, αφετέρου υπάρχει η ελπίδα και η παρηγοριά, η καταφυγή και η δύναμη, που είναι η παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας.

eikones_0034a (2)

Τώρα το 15αύγουστο, κάθε βράδυ, τελούμε όπως είπαμε, στις εκκλησίες την Παράκληση της Παναγίας. Η Παράκληση είναι ένα μουσικό ποίημα – προσευχή, που έγραψε τον 9ο αιώνα μάλλον ο άγιος Θεοφάνης ο Γραπτός, που αντιστάθηκε ηρωικά στους Εικονομάχους, με αποτέλεσμα να τον σημαδέψουν στο κεφάλι με πυρωμένο σίδερο! (Γι’ αυτό πήρε το όνομα “Γραπτός”).

mem05-(17x15)-230.1

Η παράκληση που έγραψε ο άγιος Θεοφάνης ονομάζεται “Μικρή” Παράκληση (επίσημα λέγεται “μικρός παρακλητικός κανόνας”, γιατί “κανόνας” είναι το βυζαντινό μουσικό και ποιητικό είδος, με ειδικό στυλ γραμμένος, με ωδές κλπ).

il02200---portaitissa-25x35---400.00

Υπάρχει και η Μεγάλη Παράκληση (ελάχιστα μεγαλύτερη είναι), που την έγραψε ο πολύ πιστός – και μεγάλος ποιητής επίσης – αυτοκράτορας της Νίκαιας Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις (όταν η Κωνσταντινούπολη ήταν υπόδουλη στους σταυροφόρους).

Είναι κι αυτή ένα σπουδαίο ποίημα -κανόνας, που φανερώνει τις πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά και τη βοήθεια που έχει πάρει και παίρνει συνεχώς από την Παναγία.

il700-29x41-630.2

 

Οι εικόνες της Παναγίας Παραμυθίας, ελεούσας, Παράκλησης, Πορταΐτισσας της Ιεράς Μονής Ιβήρων που πανηγυρίζει την ημέρα της κοίμησής της στις 15 Αυγούστου και της Οδηγήτριας προέρχονται από την ιστοσελίδα της Έκθεσης προϊόντων Αγίου Όρους. Στην ιστοσελίδα της βρίσκουμε αυθεντικές αγιογραφίες, έργα των χειρών των μοναχών του Αγίου Όρους και αγιογράφων αποφοίτων της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας.

 

Δευτέρα της Διακαινησίμου

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on April 13, 2015 by anazhtitis

2014_04_21_(06~39~55)_0011

Περί προσευχής
«Ούτοι πάντες ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει» (Πραξ. 1, 14).

ΕΟΡΤΗ, αγαπητοί μου, εορτή και πανήγυρης σήμερα. Κ’ εμείς καλούμεθα να σπείρουμε το λόγο του Θεού. Ελπίζουμε, ότι ό σπόρος δέ’ θα πάει όλος χαμένος, δέ’ θα πέσει όλος στα αγκάθια ή στις πέτρες ή στην σκληρά οδό, αλλά ένα μέρος του θα καρποφορήσει. Με την ελπίδα αυτή ομιλούμε και σήμερα.

Ή εβδομάδα αυτή (Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο) ονομάζεται Διακαινήσιμος, και σήμερα είναι ή Δευτέρα της Διακαινησίμου. Για ποιο λόγο ή Εκκλησία ονομάζει την εβδομάδα αύτη Διακαινήσιμο; Την ονομάζει Διακαινήσιμο, διότι κάτι καινόν, κάτι καινούργιο, δημιουργήθηκε. Με την ανάσταση του Χριστού ό παλαιός κόσμος, πού είχε πλέον φθαρεί, καταργείται, και ένας καινούργιος κόσμος, μια καινούργια τάξις εγκαινιάζεται. Ό Χριστός ουδέποτε γηράσκει. Παραμένει πάντοτε νέος, και κάνει και τους ανθρώπους πάντοτε νέους, καινούργιους ανθρώπους. Λένε ότι κάτω στις Ινδίες υπάρχει μια λίμνη, πού ό,τι πράγμα βαπτίζεις μέσα σ’ αυτήν, λάμπει σαν χρυσός. Δεν ξέρω αν είναι πραγματική αυτή ή λίμνη• γνωρίζω όμως, ότι πραγματικούς μέσα στην Εκκλησία του Χριστού όλα γίνονται λαμπρά, όλα χρυσά, όλα παίρνουν ανεκτίμητη αξία.

Διακαινήσιμος λοιπόν λέγεται ή εβδομάδα, διότι κατ’ αυτήν μαζί με την Ανάσταση πανηγυρίζουμε τη δύναμη πού έχει ό Χριστός να κάνη τα πάντα καινά, καινούργια.

Θέλω να πω λίγα λόγια επάνω στον απόστολο πού ακούσαμε. Τι λέει ό απόστολος;

Μόλις ό Χριστός ανελήφθη στους ουρανούς, οι μαθητές επέστρεψαν από το όρος των Ελαίων στα Ιεροσόλυμα. ‘Οπωσδήποτε ήταν κάπως θλιμμένοι από τον αποχωρισμό υπερίσχυε όμως ή μεγάλη ελπίδα, πού ενστάλαξε στην καρδιά τους ό Χριστός όταν είπε να παραμείνουν στα Ιεροσόλυμα για να λάβουν το Πνεύμα το άγιο.

Πράγματι οι δώδεκα απόστολοι έμειναν στα Ιεροσόλυμα. Μαζί τους ήταν ή Παναγία, οί μυροφόρες γυναίκες και οί εβδομήκοντα μαθηταί, 120 εν όλο ψυχές. Αυτοί ήταν όσοι έμειναν πιστοί στο Χριστό. Όλοι αυτοί ήταν ομόψυχοι. Είχαν μαζευτεί σ’ ένα υπερώο, μεγάλο χώρο στον επάνω όροφο ενός σπιτιού. και τι έκαναν εκεί; Το λέει ό απόστολος• προσεύχονταν. «”Ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει» (Πράξ. 1,14). Με το παράδειγμα τους μας διδάσκουν κ’ εμάς, ότι πρέπει να προσευχώμεθα.

keri

Άλλα τι είναι ή προσευχή; είναι μια μεγάλη δύναμις, ένα απαραίτητο μέσον όπως είναι το τηλέφωνο. Όταν θέλεις να επικοινωνήσεις με κάποιον δικό σου στην Αυστραλία ή στην Αμερική ή στη Γερμανία, σηκώνεις το ακουστικό, ανοίγεις γραμμή, και συνδέεσαι. Κι όταν ακούσης τη φωνή του πατέρα σου, της μητέρας σου, του δικού σου ανθρώπου πού είναι τόσο μακριά, ευχαριστείσαι. Ένα είδος λοιπόν τηλεφωνικής επικοινωνίας, πού ενώνει τη γη με τον ουρανό, είναι ή προσευχή. Δεν είναι αυτό παραμύθι. Εάν είναι αναγ καιο και ευχάριστο ν’ ακούς τη φωνή των ανθρώπων σου από μια μακρινή χώρα, πόσο περισσότερο το να επικοινωνείς με το Θεό; Άλλ’ ενώ τηλέφωνο έχουν όλοι και αν τους λείψει στενοχωρούνται, «τηλέφωνο» προσευχής δεν έχουν. Ενώ αυτό το «τηλέφωνο» πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή και ανεμπόδιστη λειτουργία, ώστε ό άνθρωπος να μπορεί να επικοινωνεί με το Θεό, το δημιουργό και σωτήρα του.

Τι έχει άραγε να πει ό άνθρωπος στο Θεό;

Ποιο μπορεί να είναι το θέμα της «τηλεφωνικής» τους συνομιλίας; “Άλλοτε μεν, όταν βλέπει τα έξοχα δημιουργήματα του Θεού, να τον δοξολογεί, να λέει «δόξα σοι, ό Θεός». Όταν πάλι αναλογίζεται τις άπειρες ευεργεσίες του, να τον ευχάριστη. Κι όταν νιώθει τις ποικίλες ανθρώπινες ανάγκες, να παρακαλεί το Θεό. Ή προσευχή είναι άλλοτε δοξολογία, άλλοτε ευχαριστία, και άλλοτε δέησης.

Προσεύχονταν και οι απόστολοι, όπως ακούσαμε. Και κατόπιν προσευχής ανέδειξαν τον αντικαταστάτη του Ιούδα, τον απόστολο Ματθία. Προσευχόταν ή ΥΠΕΡΑΓΙΑ Θεοτόκος. Προσεύχονταν όλοι οι άγιοι• δεν υπάρχει άγιος πού δεν προσευχόταν αγιότης και προσευχή είναι άρρηκτος συνδεδεμένα. Προσεύχονταν όταν, μικρά παιδιά, γνώριζαν πρώτη φορά τον Κύριο. Προσεύχονταν όταν, άντρες πλέον, έβγαιναν στη ζωή κ’ έπιαναν δουλειά ή πήγαιναν ως στρατιώτες στον πόλεμο. Προσεύχονταν ιδίως όταν κατελάμβαναν κάποιο αξίωμα της πολιτικής ή της στρατιωτικής Ιεραρχίας. Προσεύχονταν ακόμη περισσότερο οί πρώτοι Χριστιανοί όταν γινόταν διωγμός και τους έπιαναν, τους έδεναν, τους έριχναν στις φυλακές, τους δίκαζαν, τους πίεζαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Θερμότερα όμως προσεύχονταν όταν τους οδηγούσαν πλέον στα μαρτύρια και στο θάνατο• τότε έλεγαν τις πιο δυνατές προσευχές. Όλο προσευχή ήταν ή ζωή τους• και ή ωραιότερα προσευχή τους ποια ήταν όταν συγχωρούσαν όλους και παρακαλούσαν και γι’ αυτούς τους δήμιους των τότε επαναλάμβαναν και αυτοί τα λόγια του Κυρίου τους• «Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34).

Όλοι αυτοί μας διδάσκουν, ότι πρέπει να προσευχώμεθα. Λοιπόν εμείς προσευχόμεθα; ιδού το μεγάλο ερώτημα. Δυστυχώς σ’ εμάς ή προσευχή έχει παραμεληθεί, έχει ατονήσει, έχει εξασθενήσει, έχει γίνει νεκρά. Πέρα από κανένα σταυρό πού κάνουμε, δεν αισθανόμεθα την ανάγκη τακτικής προσευχής πού, κατά τη γνώμη ενός μεγάλου φιλοσόφου της νεωτέρας εποχής, είναι ή μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Δεν προσευχόμεθα. Ξημερώνει ό Θεός την ήμερα; προσευχή δεν κάνουμε. Πάμε στην εργασία; προσευχή δεν κάνουμε. Γυρίζουμε από την εργασία; προσευχή δεν κάνουμε. Καθόμαστε στο τραπέζι; προσευχή δεν κάνουμε. Νυχτώνει; προσευχή δεν κάνουμε. Πάμε για ύπνο; προσευχή δεν κάνουμε. Χτυπάει ή καμπάνα την Κυριακή; δεν πατούμε στην εκκλησία να προσευχηθούμε. Μόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, τέτοιες μεγάλες γιορτές, γεμίζει ή εκκλησία. Τον άλλο χρόνο ξέρετε πώς ζούμε; σαν τα ζώα• διότι άνθρωπος χωρίς προσευχή δεν ονομάζεται άνθρωπος. Αυτό είναι μία μεγάλη έλλειψης.

Και να ‘ταν μόνο αυτό;

Όχι μόνο δεν προσευχόμεθα, αλλά φαινόμεθα και αχάριστοι. Διότι πολλοί ανοίγουν το βρωμερό τους στόμα και βλαστημούν την Παναγία, το Χριστό, τα ιερά και τα όσια, τα καντήλια, τα πάντα• δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Τη μπουκιά έχουμε μέσ’ στο στόμα και το Χριστό βλαστημάμε!

Τι θα γίνει; Έμενα ρωτάτε, τον αμαρτωλό επίσκοπο Φλωρίνης; Δέ’ διαβάζετε την Αποκάλυψη; Καμιά νύχτα —ό Θεός να φιλάει— θα γίνει κανένας σεισμός και δέ’ θα μείνει όρθιο σπίτι. Δέ’ θα μείνει ατιμώρητη αυτή ή ασέβεια. Δέ’ θα μείνει ατιμώρητη ή απιστία, ή περιφρόνησης, ή πορνεία, ή μοιχεία, ή βλασφημία των θείων, οι εκτρώσεις, τα διαζύγια, ή αδικία, ή εκμετάλλευση των αδυνάτων…

Χθες ήταν μεγάλη εορτή. Ποιος θυμήθηκε το Θεό; Ποιος είπε στο σπίτι, Ελάτε βρε παιδιά να πούμε τι εορτάζουμε σήμερα; Σε ποιο τραπέζι έψαλαν το «Χριστός ανέστη»; Σε ποιο σπίτι έκαναν το βράδυ μια προσευχή;… Τίποτα. Αν σε μια πόλη ακούγονται δέκα εκατομμύρια λέξεις την ήμερα —αν υπήρχε μηχάνημα να τις μετράει—, αμφιβάλλω μέσα σ’ αυτές αν ακούστηκε ή λέξη Χριστός. Πουθενά• τίποτε απολύτως. Η, αν ακούστηκε, θ’ ακούστηκε ως βλασφημία. Αυτό είναι πολύ θλιβερό.

Για αυτό από σήμερα, πού ακούσαμε στην εξήγηση του αποστόλου πώς προσεύχονταν οι πρώτοι Χριστιανοί, παρακαλώ να συνηθίσουμε κ’ εμείς να προσευχώμεθα. Μανάδες πού με ακούτε, πατεράδες πού με ακούτε, το ωραιότερο πού έχετε να κάνετε είναι ν’ αγοράσετε μία Σύνοψη ή ένα Συνέκδημο, και κάθε βράδυ, όταν ό Θεός φέρνει τη νύχτα, να προσεύχεσθε. Μάθετε και τα παιδιά να προσεύχονται μαζί σας. Πίστεψε με, εσύ θα πεθάνεις, μα το παιδί σου ποτέ δέ’ θα τα ξεχάσει αυτά. Πολλά άλλα θα ξεχάσει, αλλά δέ’ θα ξεχάσει ποτέ ότι προσευχόταν μαζί με τη μητέρα και τον πατέρα του.

Προσεύχεσθε λοιπόν, ώστε αυτό πού λέει σήμερα ό απόστολος να πραγματοποιηθεί και σ’ εμάς• «Ούτοι πάντες ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει» (Πράξ. 1,14).

http://www.pigizois.net/

Τα χαρακτηριστικά της Υπεραγίας Θεοτόκου

Posted in Uncategorized with tags , , on February 11, 2015 by anazhtitis

mana_mas_panagia

Η Κυρία Θεοτόκος κατά τον έξω χαρακτήρα και ήθος του σώματος ήτο σεμνή και σεβάσμια κατά πάντα, ολίγα και απαραίτητα λαλούσα, ήτο ογλήγορος εις το υπακούειν και ευπροσήγορος, ετίμα όλους και επροσκύνει, είχε το μέγεθος του σώματος μέσον και σύμμετρον, δεν επαρουσιάζετο εις κάθε άνθρωπον, ήτο μακράν από τόν γέλωτα και έξω από κάθε ταραχήν και θυμόν.

Το χρώμα του θεοδόχου Της σώματος ήτο όμοιο με το χρώμα του σιταριού.

Είχε ξανθάς τάς τρίχας της κεφαλής, είχεν οφθαλμούς πολλά ωραίους, χρωματισμένους με θείαν σεμνότητα, ωραισμένους με κόρας οξείς και όμοιας με τήν ελαίαν και καλλυνομένας με βλεφαρίδας φαιδροπρεπείς.

Είχε τα οφρύδια μαύρα, κυκλικώς σχηματισμένα.

Είχε τήν μύτην ομαλήν και ευθείαν.

Τα πανάμωμα χείλη Της ήτον ανθηρά, λάμποντα κοσμίως με ερυθρόν χρώμα και γέμοντα από την των λόγων γλυκύτητα.

Είχε το ιεροπρεπές πρόσωπον ολίγον μακρύ, είχε τάς θεοδόχους χείρας Της μακράς και τούς δακτύλους των χειρών μακρούς με λεπτότητα.

Ήτο ανυπερήφανος και είχε ταπείνωσιν υπερβάλλουσαν, εφόρει ρούχα φυσικώς χρωματισμένα, καθώς δηλούται από το άγιον μαφόριον, αυτόχροον υπάρχον.

Και δια να ειπούμεν καθολικώς, η Κυρία Θεοτόκος ήτο κατά τα εξωτερικά μέλη του σώματος γεμάτη τόση θείαν χάριν και σεβασμιότητα, ώστε όπου όστις έβλεπεν Αυτήν, ελάμβανε εις την ψυχήν του κάποιον φόβον και ευλάβειαν και χωρίς να Τήν ηξεύρη προτύτερα, εγνώριζεν από μόνον τόν εξωτερικόν χαρακτήρα Της ότι Αύτη αληθώς εστί Μήτηρ Θεού.

xo9058

Και ο Αρεοπαγίτης θείος Διονύσιος, από την πολλήν αγάπην που είχε πρός τόν Χριστόν, ακούσας ότι έζη σωματικώς η πανάμωμος Μήτηρ Αυτού, επήγε να Την ιδεί, και λοιπόν βλέπων τήν θείαν θεωρίαν και τήν θαυμάσιαν και βασιλικήν ωραιότητά Της, ίδών δε και τούς Αγγέλους ισταμένους τριγύρω Αυτής και Τήν εδορυφόρουν ως βασίλισσαν, ακούσας δε και τα ουράνια λόγια εκ του αγίου στόματός Της, εξέστη ομολογήσας ότι και μόνος ο σωματικός Αυτής χαρακτήρ και το είδος Της Τήν εμαρτύρουν ως εστί Μήτηρ Θεού κατ’ άλήθειαν.

Μεγαλείον και εξαίρετον ήτο εις μόνην τήν Θεοτόκον, διότι θεόθεν ήτο δεδωρημένον, ίνα γεννηθή εν τη Παλαιά Διαθήκη Παιδίον θήλυ κατ’ επαγγελίαν, και μάλιστα εκ της στείρας, της θεοπρομήτορος Άννης.

Γνωστόν όμως έστω ότι η Κυρία Θεοτόκος, δια τα μεγαλεία ως Της έδωκεν ό Θεός, εσυνερίζετο τρόπον τινά και εφιλοτιμείτο να αγωνίζεται και Αυτή μετά τήν Ανάληψιν του Υιού Της με προσευχάς, με γονυκλισίας και με κάθε είδος ασκήσεως.

xx7220

Όθεν λέγεται λόγος ότι, από τάς συχνάς γονυκλισίας, όπου η Θεοτόκος εποίει, εβαθούλωσαν αι πλάκαι, επάνω εις τας οποίας τα γόνατα έκλινεν.

http://xristianos.gr

Αγία Άννα: Η μητέρα της Θεοτόκου

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on December 9, 2014 by anazhtitis

eksofilo agia anna (1)

Αν και δεν αναφέρεται σε κανένα βιβλίο της Καινής Διαθήκης, η Άννα κατέχει περίοπτη θέση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι όποιες πληροφορίες για την Άννα αντλούνται από τα Απόκρυφα Ευαγγέλια, ιδίως το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου και το Περί Νηπιότητας του Σωτήρος. Το όνομά της είναι ο εξελληνισμένος τύπος της εβραϊκής λέξης «Hannah», που σημαίνει εύνοια, χάρη.

Η Αγία Άννα ανήκει στα ιερά πρόσωπα που η Θεία Χάρη αξίωσε να συμμετάσχουν ενεργά στο σχέδιο της σωτηρίας των ανθρώπων. Καταγόταν από τη βασιλική γενιά του Δαβίδ και ο πατέρας της, Ματθάν, ανήκε στην τάξη των ιερέων. Παντρεύτηκε τον ευσεβή Ιωακείμ, που και αυτός με τη σειρά του, καταγόταν από τη γενιά του Δαβίδ.

Η παράδοση αναφέρει ότι η οικία του ευσεβούς ζεύγους βρισκόταν κοντά στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά και στο Ναό του Σολομώντος. Καθημερινά ανέβαιναν στο Ναό για να προσευχηθούν και να παρακαλέσουν το Θεό να χαρίσει σε αυτούς «καρπόν κοιλίας». Η ατεκνία ήταν κάτι που τους πλήγωνε βαθιά, γιατί σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο, τα δώρα των ατέκνων δεν γίνονταν δεκτά στο Ναό.

Τα χρόνια περνούσαν και το πολυπόθητο τέκνο δεν ερχόταν. Παρ’ όλα αυτά δεν έχαναν την πίστη τους και παρακαλούσαν θερμά το Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί. Χρόνια ολόκληρα πολιορκούσαν με θερμές προσευχές το θρόνο του Θεού με αυτό το αίτημα. Υποσχέθηκαν, αν αποκτούσαν παιδί, να το αφιέρωναν στην υπηρεσία Του.

Τελικά ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, όταν το ζεύγος έφτασε σε πολύ προχωρημένη ηλικία. Ο Θεός τόσα χρόνια δοκίμαζε την πίστη και την υπομονή των πιστών δούλων του, όπως «τον χρυσό εν χωνευτηρίω», για να αναδειχθούν αντάξιοι της τιμής να γίνουν γονείς της Θεοτόκου. Η παράδοση αναφέρει ότι για εντονότερη προσευχή ο Ιωακείμ πήγε στο όρος και η Άννα σε περιβόλι, για να παρακαλέσουν μαζί και οι δύο τον Θεό. Η Άννα μάλιστα υποσχέθηκε, αν αποκτούσε τέκνο θα τον αφιέρωνε στο Θεό. Εκεί της παρουσιάστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ για να της αναγγείλει το χαρμόσυνο γεγονός της τεκνογονίας. Κατόπιν, ο Αρχάγγελος εμφανίστηκε και στον Ιωακείμ.

Το θαύμα της σύλληψης της Παναγίας από την Άννα που ξεπερνούσε τους νόμους της φύσης προετοίμαζε ένα ακόμα μεγαλύτερο. Η Θεία Βούληση προετοίμαζε την ‹‹άσπορον σύλληψιν›› και «άφθορον γέννηση» του Χριστού από την Παρθένο Μαρία. Η ηλικιωμένη και στείρα για τον κόσμο Άννα απέκτησε με τη Θεία Χάρη κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα.

Οι ηλικιωμένοι γονείς δέχτηκαν με δάκρυα χαράς το δώρο του Θεού και δοξολογούσαν το Θεό για την ασύγκριτη Χάρη και τη θεία τεκνογονία που αξιώθηκαν. Δεν ξέχασαν την υπόσχεσή τους και μόλις η Παναγία έγινε τριών ετών την αφιέρωσαν στο Ναό ενώπιον του Αρχιερέως Ζαχαρία.

Η Αγία πέρασε τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής της προσευχόμενη και καθημερινά παρηγορούσε, ελεούσε και βοηθούσε τους φτωχούς. Η παράδοση αναφέρει ότι παρέδωσε τη δίκαιη ψυχή της σε ηλικία 69 ετών.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τρεις φορές την Αγία Άννα κατά τη διάρκεια του εορταστικού κύκλου: Στις 9 Δεκεμβρίου, όταν συνέλαβε τη Θεοτόκο, στις 25 Ιουλίου την Κοίμησή της και στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον σύζυγό της Ιωακείμ. Η Καθολική Εκκλησία τιμά την Αγία Άννα στις 26 Ιουλίου.

Κατά τον 5ο αιώνα η αυτοκράτειρα του Βυζαντίου Ευδοξία ανήγειρε ναό προς τιμήν της στα Ιεροσόλυμα, όπου, κατά την παράδοση, γεννήθηκε η Άννα. Το 550 ο Ιουστινιανός ίδρυσε ναό στην Κωνσταντινούπολη προς τιμήν της Αγίας Άννας.

Στο όνομά της είναι αφιερωμένη η μεγαλύτερη και αρχαιότερη σκήτη του Αγίου Όρους. Η Σκήτη βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του περιβολιού της Παναγίας. Εκεί φυλάσσεται το αριστερό της πόδι, ενώ η Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου έχει την ευλογία να κατέχει την κνήμη του δεξιού ποδιού της.

Η Αγία Άννα βοηθάει τα άτεκνα ζευγάρια να τεκνοποιήσουν. Πολλοί σύζυγοι μάλιστα προσφεύγουν στην Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιο Όρος για να πάρουν ευλογία και να κάνουν το τάμα τους, αντλώντας παράλληλα δύναμη από το πνευματικό κλίμα του μοναστηριού.

agia-anna-1

Η Αγία Άννα, μητέρα της Παναγίας, εικονίζεται στην χειροποίητη αυτή εικόνα του Αγίου Όρους και ειδικότερα των μοναχών του Ιερού Κελίου Αγίων Μακαρίων στην περιοχή Άγιος Βασίλειος. Καταγόμενη από την γενιά του Λευί, το όνομα του πατέρα της ήταν Ματθάν. Το όνομα της μητέρας της ήταν Μαρία. Παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ και γέννησε την Παναγία, μοναδική κόρη και μητέρα του Σωτήρα Χριστού. Αφού απογαλάκτισε την Θεοτόκο την αφιέρωσε στον Θεό. Η ίδια πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς. Στο Άγιο Όρος υπάρχει Σκήτη αφιερωμένη στο όνομα της Αγίας Άννας. Μετά το όνομα της Παναγίας, καμία άλλη εορτή (γυναικεία) δεν γιορτάζεται στο Άγιο Όρος εκτός από της «Γιαγιάς» όπως ονομάζεται χαϊδευτικά από τους μοναχούς η Αγία Άννα. Γνωρίζοντας καλά τα στοιχεία αυτά ο αγιογράφος μοναχός απέδωσε σε φυσικό σκαπτό ξύλο τα αγιογραφικά χαρακτηριστικά της Αγίας Άννας με πιστότητα και σεβασμό στην βυζαντινή τέχνη της αγιογραφίας όπως αυτή διδάσκεται στο Άγιο Όρος. Το έργο είναι στολισμένο με φύλλο χρυσού 22Κ και είναι εξ’ ολοκλήρου δουλεμένο στο χέρι.

http://www.artionrate.com/index.php/eshop/agiografies/authentikes-xeiropoihtes/agia-anna-1-detail

agia-anna-2

Η Αγία Άννα, μητέρα της Παναγίας είναι το «στήριγμα» των άτεκνων γυναικών. Στην αγιογραφία αυτή που είναι φιλοτεχνημένη σε σκαπτό ξύλο στο εργαστήρι του πατρός Πεύκη, εικονίζεται η Αγία Άννα κρατώντας στην αγκαλιά της την κόρη της την Παναγία. Ο Θεός την αντάμειψε για την υπομονή και την καρτερία της και της χάρισε την Μαρία, την μητέρα του Υιού του. Ο κάμπος της εικόνας, το βάθος, είναι στολισμένα με ψευδόχρυσο και η σύνθεση έχει φινιριστεί στο χέρι. Ο αγιογράφος πατήρ Πεύκης είναι μαθητής της Αθωνιάδας Σχολής στο Άγιο Όρος όπου φοίτησε για τέσσερα έτη και διδάχτηκε την βυζαντινή τέχνη της αγιογραφίας.

http://www.artionrate.com/index.php/online-store/athwniada-sxolh/agia-anna-detail

Απολυτίκιο Αγίας Άννας (9 Δεκεμβρίου)

Σήμερον της ατεκνίας δεσμά διαλύονται· του Ιωακείμ γαρ και της Άννης, εισακούων Θεός, παρ’ ελπίδα τεκείν αυτούς, σαφώς υπισχνείται θεόπαιδα, εξ ης αυτός ετέχθη ο απερίγραπτος, βροτός γεγονώς, δι’ Αγγέλου κελεύσας βοήσαι αυτή· Χαίρε κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου.

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1119-agia-anna-h-mhtera-ths-theotokou