Archive for ορθοδοξια

«Θάνατος» σημαίνει «αιωνιότητα»

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on November 3, 2015 by anazhtitis

thanatos-shmainei-aiwniothta-1

Οι μοναχοί του Αγίου Όρους, δεν φοβούνται τον θάνατο. Ζουν υπό την σκέπη της Παναγίας και πορεύονται πλάι στην ασπίδα της Ορθοδοξίας που διδάσκει ότι ο Χριστός ήλθε στη γη για να πατήσει την αμαρτία και τον θάνατο. Μερικά πολύ απλά αλλά ουσιαστικά λόγια του γέροντα Πορφύριου για τον θάνατο που είτε μάς τρομάζει, είτε νομίζουμε ότι αψηφούμε.

Μάθετε εδώ περισσότερα για τη καθημερινή ζωή των μοναχών στα μοναστήρια του Αγίου Όρους

«Στενοχωρήθηκες πολύ. Το βλέπω. Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος. Γιατί, τι νομίζεις ότι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος… Και από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι. Οπότε, κατά την ημέρα της Κρίσεως, θα βρεθούμε στα δεξιά του Χριστού μας. Εκεί θα ανταμώσουμε όλοι και θα απολαύσουμε τα αγαθά του Παραδείσου. Εδώ δεν ήρθαμε για να μείνουμε αιώνια. Ήρθαμε να δοκιμαστούμε και να φύγουμε για την αιώνια ζωή. Μη θλίβεσαι, λοιπόν, για κάτι που είναι προδιαγεγραμμένο.

7346  «Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Και το περιμένουμε. Ανεξάρτητα εάν μερικοί δε θέλουν να το συνειδητοποιήσουν και λένε ‘εδώ είναι η Κόλαση, εδώ και ο Παράδεισος’. Αμ, δεν είναι έτσι. Και το ξέρουν και οι ίδιοι που το λένε. Και κατά βάθος δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Όταν, όμως, θα έλθουν αντιμέτωποι με τον θάνατο, τότε ποιος θα τους σώσει; Δεν έχεις ακούσει στον πρώτο κίνδυνο που συναντούν, ακόμη κι εκείνοι που είναι, η ισχυρίζονται ότι είναι, άπιστοι, ποιον καλούν σε βοήθεια; Δε φωνάζουν, «Θεέ μου! Παναγία μου!» ή κάνουν την προσευχή τους μπροσά στις εικόνες των αγίων; Τώρα, θα μου πείς, γιατί σου το είπα. Ε, να ευλογημένε, σε ξέρω πόσο ευαίσθητος είσαι και θέλησα να σε προετοιμάσω. Πήγαινε τώρα στο καλό και εγώ θα κάνω προσευχή, για να σε ενισχύσει ο Κύριος».

ix-0114---300

Σημαντικά στοιχεία της αγίας βιοτής του Γέροντα Πορφυρίου από τον γιατρό που έμεινε δίπλα του 14 χρόνια θα βρείτε στο άρθρο που ακολουθεί: http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/afierwmata/1514-14-xronia-konta-sto-geronta-porfurio

thanatos-shmainei-aiwniothta-2

Κάθε μέρα, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε στην αιωνιότητα. Και για να είμαστε έτοιμοι θα πρέπει να φροντίζουμε καθημερινά για την καθαρότητα της ψυχής μας. Ο άγιος Παίσιος λέει στο βιβλίο του χαρακτηριστικά περί του εξαγνισμού της ψυχής:

«Πρέπει καθημερινά να φροντίζεις για τον εξαγνισμό της ψυχής σου. Να κοιτάς τα πνευματικά σου και να λες την ευχή. Όπου είναι ο νους, εκεί είναι και ο λογισμός και η θέληση και η επιθυμία. Το παν αυτό είναι, η υποταγή του πνεύματός μας. Η κάθε αρετή, για να αποκτηθεί θέλει να είμαστε ταπεινοί και προσεκτικοί, για να μπορέσουμε έτσι να δούμε την αντίθετή της κακία, και προσευχή, για να τη βγάλει ο Χριστός».

(Από το βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου”)

Ανακαλύψτε εδώ μερικές ακόμα διδαχές του Αγίου – γέροντος Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτου σχετικά με τη σημασία της επιλογής του κατάλληλου πνευματικού.

Φωτογραφίες: Ascetic Experience

Πηγή: www.artionrate.com

Ο Σφυγμός του Αγίου Όρους

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on October 8, 2015 by anazhtitis

Δημοσιεύεται κατωτέρω η εισήγηση τού Σεβασμιωτάτου στήν παρουσίαση τού πολύτομου έργου τού Γέροντος Μωϋσή τού Αγιορείτου μέ τίτλο «Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών τού εικοστού αιώνος», στήν αίθουσα τού Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», 7-2-2012.

Εκτός από τόν Σεβασμιώτατο, τό έργο παρουσίασαν ο Ηγούμενος τής Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου Αγίου Όρους π. Μεθόδιος, ο Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο Ιερομόναχος π. Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, καί ο Μητροπολίτης Καλαμαριάς π. Ιουστίνος Μπαρδάκας.

Τήν εκδήλωση τίμησε μέ τήν παρουσία του καί απηύθυνε χαιρετισμό ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών καί Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος.

201410311839597478-e1414780895459

Έχω γράψει πολλές φορές σέ βιβλία καί έχω μιλήσει σέ διάφορα ακροατήρια γιά τό Άγιον Όρος καί τήν ζωή του, από τήν ανατολή έως τήν δύση. Σέ μιά ομιλία μου καί συζήτηση πού έγινε σέ Ορθοδόξους φοιτητές καί επιστήμονες στήν Δαμασκό τής Συρίας καί κράτησε περίπου μιά ολόκληρη μέρα (9 ώρες) στό τέλος κάποιος αραβόφωνος Ορθόδοξος είπε μέ δυνατή φωνή: «Μάς μέθυσες από τό κρασί τού Αγίου Όρους». Πράγματι, τό Άγιον Όρος διαθέτει ένα δυνατό κρασί, άκρατον οίνον, ανέδειξε μοναχούς πού ήταν μεθυσμένοι από τήν νηφάλια μέθη καί γι’ αυτό ως μεθυσμένος μπορεί κανείς νά γράψη, νά μιλήση καί νά ακούση γιά τό Άγιον Όρος.

Σέ ένα άλλο τριήμερο σεμινάριο στήν Τακόμα τού Σιάτλ τής Αμερικής άκουσαν γιά τρείς ημέρες περίπου 200-300 προσήλυτοι στήν Ορθοδοξία γιά τήν διδασκαλία τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά μέ ενδιαφέρον, προσευχή καί κατάνυξη, σέ συσχετισμό μέ τήν σύγχρονη ζωή τού Αγίου Όρους καί είπαν ότι οσφράνθηκαν τήν ατμόσφαιρα τού Αγίου Όρους. Παντού ο λόγος περί τού Αγίου Όρους προκαλεί ενδιαφέρον καί προσευχή.

ceb5ceb9ceba-06-cebf-ceb1cf81cf83ceb1cebdceaccf82-cf84ceb7cf82-cebccebfcebdceaecf82-cebcceb5ceb3ceafcf83cf84ceb7cf82-cebbceb1cf8dcf81

14F83FCA73575545DCB572F9E7E66F55

Η συγγραφή τού τρίτομου έργου τού π. Μωϋσή μέ τίτλο «Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών τού εικοστού αιώνος» μού δίνει τήν ευκαιρία γιά μιά ακόμη φορά νά εκφράσω τήν αγάπη μου γιά τό Άγιον Όρος πού γνώρισα καί τήν σημασία του γιά τήν Ορθόδοξη Εκκλησία γενικότερα, αλλά καί τήν ανθρωπότητα, γιατί παρουσιάζει έναν τρόπο ζωής πού είναι δυσεύρετος. Γιά νά καταλάβη κανείς τό Άγιον Όρος χρειάζεται νά τό προσεγγίση μέ τά μάτια τής καρδιάς, μέ τόν έσω άνθρωπο, τήν ορμή τού πνεύματος, γιατί τό φώς του είναι τόσο δυνατό πού τυφλώνει τόν άρρωστο οφθαλμό καί η ακοή τόσο ισχυρή πού σπάζει τά τύμπανα, τά οποία είναι συνηθισμένα νά ακούνε συμβατικές φωνές.

1. Η προσωπική μου προσέγγιση τού Αγίου Όρους

Άκουγα γενικά γιά τό Άγιον Όρος από τήν μικρή μου παιδική ηλικία, αφού ο πατέρας μου πρίν παντρευτή είχε ισχυρά επιθυμία νά μονάση στό Άγιον Όρος καί έκτοτε ζούσε συνεχώς μέ τήν αναφορά του σέ αυτό. Διάβαζε βιβλία πού εξέφραζαν τό Άγιον Όρος καί τήν αγιορείτικη ζωή καί μάς μεγάλωσε μέ αγιασμένες διδασκαλίες καί ιστορίες ασκητών. Από μικρός γνώρισα έναν αγιορείτη Μοναχό πού μόναζε στά Ζαγοροχώρια, τόν π. Ιάκωβο Βολοδήμο, πού μού μίλησε πρώτη φορά γιά τήν ευχή.

Τήν δεκαετία τού ’60 γνώρισα προσωπικά τό Άγιον Όρος. Η προετοιμασία μου έγινε στό Πανεπιστήμιο μέ τήν εκμάθηση τής παλαιογραφίας, δηλαδή διδάχθηκα νά διαβάζω τούς κώδικες μέ τά βιβλικά καί πατερικά κείμενα. Μέ αυτό τό κίνητρο εξωτερικά, αλλά καί μέ τήν καρδιακή μου αναζήτηση πλησίασα τό Άγιον Όρος γιά νά μελετήσω μαζί μέ ομάδα συμφοιτητών μου καί Καθηγητών στίς Βιβλιοθήκες τών Μονών τού Αγίου Όρους, μόλις είχε γιορτασθή η χιλιετηρίδα του (1963), καί τότε υπήρχαν κοσμικοί άνθρωποι πού περιέγραφαν τίς γιορτές εκείνες ως τόν επιθανάτιο ρόγχο του. Όμως τό Άγιον Όρος δέν πεθαίνει εύκολα, γιατί διαθέτει άλλους ρυθμούς, καί τότε πού φαίνεται ότι τελειώνει στήν πραγματικότητα τελειούται, ανασταίνεται καί ζωογονείται.

Πλησίασα τό Άγιον Όρος ένα πρωϊνό –βαθύ όρθρο– τού Ιουνίου τού έτους 1966. Τά μάτια τού σώματος μου μαγεύονταν από τό καταπληκτικό τοπίο πού έβλεπαν καί τά μάτια τής καρδιάς μου προσπαθούσαν νά συλλάβουν αυτό πού δέν φαινόταν εξωτερικά, νά αισθανθούν τόν τόπο τού μυστηρίου εκστατικά. Ξεκίνησα από τίς βιβλιοθήκες τών Ιερών Μονών, σέ συνδυασμό μέ τίς αγιορείτικες ακολουθίες, πού μού φαίνονταν σάν μιά νεκροαναστάσιμη ζωή κουβέντιαζα μέ τούς μοναχούς καί καταλάβαινα ότι είχαν άλλο ήθος καί χρησιμοποιούσαν άλλη γλώσσα άκουγα τίς συνομιλίες τους, πού είχαν μιά ιδιαίτερη χάρη καί αναφέρονταν σέ άλλα ζητήματα έβλεπα έναν κόσμο πού ερχόταν από παλαιά καί εξέφραζε μιά άλλη παράδοση πολύ διαφορετική από τήν στοχαστική-ακαδημαϊκή νοοτροπία καί τήν ηθικίστικη γνώση πού συναντούσα έως τότε έβλεπα μιά νεκροαναστάσιμη πολιτεία. Σάν νά ξυπνούσα από έναν ύπνο καί έβλεπα άλλους ανθρώπους, πού έρχονταν από κάποιο άλλον πλανήτη, μέ άλλα χαρακτηριστικά, άλλη νοοτροπία, άλλη βιοτή.

karulia14789633

katavasi

Από τίς βιβλιοθήκες καί τούς κώδικες, πέρασα στήν ζωή τών κοινοβιακών καί ιδιορρύθμων Μονών –πού τώρα εξέλιπαν ανοίχτηκα στήν σκητιώτικη ζωή καί τήν έρημο περπάτησα ώρες ολόκληρες μέσα στά ήσυχα καί αγιασμένα μονοπάτια τού Αγίου Όρους, πού συνδέουν όλες τίς Ιερές Μονές πέρασα από απότομους, κρημνώδεις βράχους γνώρισα σοφούς καί απλούς μοναχούς, λογάδες καί σιωπηλούς, κατά Χριστόν σαλούς, ανυπόδητους καί μονοχίτωνες, αλλά καί σοφούς καί ευπαιδεύτους, πού στέκονταν θαυμάσια σέ κοσμικά ακροατήρια είδα μάτια έντονα καί διεισδυτικά, αγνά, ήρεμα, γλυκά, αλλά καί μερικά πονηρά πού αποτελούσαν τήν παραφωνία τού Όρους μοιράστηκα τό φαγητό καί τό ποτό τους, αλλά καί τόν γλυκύτατο λόγο τους άκουγα λόγους γιά τόν θάνατο καί τήν ζωή αγάπησα τήν νύκτα καί τόν όρθρο, τίς αγρυπνίες μέ τό παιχνιδιάρικο ψάλσιμο προσευχήθηκα στά μονοπάτια καί κάτω από τά δένδρα, στούς βράχους καί τίς σπηλιές ξαγρύπνησα σέ ολονύκτιες ακολουθίες, αλλά καί σέ μικρά εκκλησάκια, καί μάλιστα στίς απλωταριές, σέ καλοκαιρινές ολόφεγγες βραδιές.

Διαβάστε εδώ αναλυτικά για την ζωή του αγιορείτη μοναχού 

Τό κυριότερο είναι ότι στίς επανειλημμένες επισκέψεις μου άκουσα τήν μυστική κραυγή τού Αγίου Όρους, τόν εσωτερικό κτύπο τής καρδιάς του, τόν ρυθμό τής εσωτερικής μυστικής ζωής του. Είδα τό Άγιον Όρος ως έναν ζωντανό άνθρωπο, πού έχει πνευμόνια μέ τά οποία αναπνέει τό οξυγόνο τής αιωνιότητας στόμα γιά νά κραυγάζη ακατάπαυστα καί νά βρυχάται από πείνα καί δίψα γιά Θεό καρδιά πού έχει τόν ρυθμό τής εσωτερικής νοεράς προσευχής, μέσα από τήν οποία βγαίνει μιά δυνατή φωνή μέ τήν επένδυση τής σιωπής σώμα πολυόμματο, σάν τά Χερουβείμ, πού βλέπουν μακρυά. Όλα αυτά άν καί φαίνωνται αντίθετα μεταξύ τους, εν τούτοις είναι αρμονισμένα.
Σέ όλες τίς μετέπειτα επισκέψεις μου, στίς δεκατίες τού ’60, ’70, ’80, είχα κέντρο τήν Νέα Σκήτη, μιά ευλογημένη από κάθε πλευρά περιοχή, μένοντας στό καλύβι τού Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος (Ξένου), πού τόν είχα Διευθυντή στό οικοτροφείο τού Αγρινίου, κατά τά μαθητικά μου χρόνια, μιά ισχυρή φυσιογνωμία, πού εξέφραζε τήν αρρενωπότητα τών αγιορειτών Πατέρων, μέ τόν αυθόρμητο, διεισδυτικό, ελεγκτικό λόγο, αλλά καί τήν μητρική καρδιά, όταν χρειαζόταν. Από τήν Νέα Σκήτη, όπου ασκούνταν ευλογημένοι Πατέρες καί διατηρώ συγκινητικές αναμνήσεις στήν καρδιά μου, ως πολύτιμο θησαυρό, ξανοιγόμουν, ως σέ ορμητήριο πνεύματος, στήν έρημο τού Αγίου Όρους.

download

r1

Στό Άγιον Όρος γνώρισα έναν άλλον κόσμο, μιά άλλη Ήπειρο, γύρισα στό παρελθόν καί αισθανόμουν τό μέλλον, είδα πώς περίπου ζούσε ο Αδάμ πρό τής πτώσεως, πώς θρηνούσε μετά τήν έξοδο από τόν Παράδεισο, πώς ζούσε μέσα στόν άδη καί πώς ζή τώρα στόν Παράδεισο. Γνώρισα πολλούς αγιορείτες πού ζούσαν όλες τίς φάσεις τής αδαμικής ζωής, δηλαδή τής προπτωτικής, τής μεταπτωτικής, καί τής εσχατολογικής. Τό Άγιον Όρος είναι σέ σμικρογραφία ολόκληρη η πνευματική αυτοβιογραφία τής ανθρωπότητας, μέ τίς πτώσεις καί τίς αναστάσεις, τήν κοινωνικότητα καί τήν αναρχία, τήν ηθική καί τήν ασκητική, τήν λογική καί τήν υπερλογική, τόν βίο καί τήν ζωή.

(Συνεχίζεται)

http://www.parembasis.gr/

 

Τα χαρακτηριστικά της μοναχικής πολιτείας

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on October 7, 2015 by anazhtitis

Σύμφωνα με το Γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη τα γνωρίσματα της μοναχικής ζωής ορίζονται ως εξής:

Η αποδοχή της μοναστικής κλήσης γεννά μέσα στον υποψήφιο μοναχό τον πόθο για μια ζωή αγάπης [1] τριαδικής, η οποία συνίσταται στην απώλεια του εγώ προκειμένου να οδηγηθεί στην κατάφαση του είναι του, ώστε σύμπασα η ύπαρξή του να «αναφέρεται» στο Θεό • ο άλλος γίνεται ο πραγματικός εαυτός του, ο δικαιούχος, ο κριτής, κι έτσι ισορροπούνται οι διαπροσωπικές σχέσεις και θεμελιώνεται η κοινωνική ζωή.

ta-xarakthrhstika-ths-monaxikhs-politeias-1

Το δεύτερο χαρακτηριστικό της μοναχικής πολιτείας στο Άγιον Όρος είναι η ζωή ισότητος [2], μία πανάρχαια και δυσεκπλήρωτη ανθρώπινη επιθυμία πολιτικών, ιδεολόγων, φιλοσόφων, επαναστατών. Είναι ζωή ισότητος γιατί είναι ζωή κοινότητος. Υπαγορεύεται από την υποταγή του προσωπικού βουλητικού και επιθυμητικού στην εν Χριστώ κοινωνία των αδελφών. Αλλοιώς , αν διασώζει και προτάσσει τις προσωπικές του επιθυμίες , διαπράττει μια πνευματική μοιχεία, σφετερίζεται ο,τι ανήκει στο Θεό. Η άρνηση των πάντων επιφέρει την ισότητα, γιατί τα πάντα παρέχονται στο κοινόβιο εξίσου σε όλους, οι άλλοι είναι οι κατέχοντες και διδόντες η Ορθόδοξη Εκκλησία, οι άγιοι, οι άγγελοι, ο Θεός,το σύμπαν ολόκληρο, ο,τι είναι υπαρκτόφανταστικό η επιθυμητό, τα πάντα είναι κοινά τοις πάσι [3].

Η μοναχική ζωή είναι επιπλέον ζωή χαράς και αγαλλιάσεως που βιώνεται στις καθημερινές πράξεις, ενέργειες, συνάξεις, λατρείες, προσευχές ως αλαλαγμός και κρότησις χειρών [4], ως ο μοναχός να είναι ένας μεθυσμένος, ένας σαλός [5] που δε ζει το παρόν της πεζότητος αλλά μια πραγματικότητα διαφορετική-οντολογική. Στοιχείο αυτής της χαράς είναι παραδόξως το δάκρυ, που συνδυάζει την ικεσία και τη δοξολογία , δείγμα κι αυτό μιας υπέρμετρης αγάπης, η οποία αγκαλιάζει το σύμπαν.

ta-xarakthrhstika-ths-monaxikhs-politeias-2

Στο άρθρο που ακολουθεί μάθετε περισσότερα για τη ζωή του Αγιορείτη μοναχού.

Κυρίως όμως η μοναχική βιοτή είναι ζωή ελευθερίας και αναγωγής στο Θεό • φυγής από την αμαρτία, τους συμβιβασμούς, το χώρο και το χρόνο, την εξορία του Αδάμ, το νόμο και τον καθημερινό θάνατο. Είναι νόστος επιστροφής στον πατρικό οίκο , στη ζωή της χάριτος, γίνεται περιουσία του Θεού, διατηρεί τη ρίζα του, την παράδοσή του , δε χάνει την αίσθηση των πραγμάτων αλλά διαπράττει μία ανταρσία, ένα «ανταρτιλίκι» που του δίνει τη δύναμη ελευθέρως και αβιάστως να τα «βροντήσει όλα» για να μείνει αυτός μόνος με το Θεό και υποστατικά – προσωπικά να ενωθεί μ’ Ἐκείνον [6] και την Εκκλησία. Με διάλογο και κοινωνία προσώπων εν υπακοή προς το γέροντα και την αδελφότητα, διασώζεται η ελευθερία όχι ως σιδερένια πειθαρχία αλλά ελεύθερο δόσιμο αγάπης.

Έτσι η μοναχική πολιτεία γίνεται ζωή καταξιώσεως της προσωπικότητος , παρά την ισότητα, και ανελίξεως στην πληρότητα της εν Χριστώ τελειώσεως. Η φυγή από τον κόσμο συνεπάγεται φυγή από την αβεβαιότητα, την αγωνία, τον περισπασμό, το διχασμό, τη διάσπαση που προκαλείται από τη δεσποτεία του ιδίου θελήματος• ο μοναχός οδηγείται στην πληρότητα, την ακεραιότητα, την καθολικότητα, την οικουμενικότητα, το μαρτύριο [7], την εν Θεώ υποστατική επανένωση του εαυτού του, τη σύναψη του πνευματικού και αιωνίου γάμου [8] του με το Θεό.

Επιπλέον η μοναχική πολιτεία γίνεται ζωή ουρανίων και πνευματικών πραγματικοτήτων [9], που καθιστούν το μοναχό ουρανοβάμονα. Με τη γεροντική καθοδήγηση, την καρποφόρα σιωπή, την τελεία αγνόηση, την απράγμονα ησυχία, την απερίσπαστη απραξία, την έντονη προσευχή, την έμπονη μνήμη, ανάγεται στην «ελλογία» δηλ. την κοινωνία μετά του Θείου Λόγου Ιησού.

Διαβάστε εδώ για τη σύνδεση του μοναχικού βίου με την αγγελική πολιτεία.

[1] Γέροντος Αιμιλιανού, Μοναχισμός, Πορεία προς Θεόν, στο ΣΥΝΑΞΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ, οπ.παρ. σ.53.

[2] Οπ.παρ. σ. 54

[3] Πρ. 2,44

[4] Ψαλμ. 46,1 και 97,4

[5] Αρχιμ. Αιμιλιανού , Ισάγγελος χορεία, μνημ. εργ. στο συλλογικό έργο ΟΡΜΥΛΙΑ , σ. 157-160.

[6] Γέροντος Αιμιλιανού, Μοναχισμός , πορεία προς Θεόν,οπ.παρ.,σ. 59-60.

[7] Αιμιλιανού Αρχιμ. , οπ.παρ., Κατηχήσεις τ. 1, σ. 308

[8] Οπ.παρ., Κατηχήσεις τ. 2, σ. 211-217

[9] Γέροντος Αιμιλιανού, μνημ. εργ. στο ΣΥΝΑΞΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ , οπ. παρ. , σ. 68

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/agioreitikh-zwh/1486-ta-xarakthrhstika-ths-monaxikhs-politeias-2

Η βαθιά σημασία των αγιορείτικων τυπικών

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on October 1, 2015 by anazhtitis

* Από την ομιλία που έγινε μετά την αγρυπνία της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας (29 Οκτωβρίου 1977) από τον Καθηγούμενο της I. Μονής Σταυρονικήτα (νυν προηγούμενο της Ιεράς Μονής Ιβήρων) Αρχιμ. Βασίλειο.

Προηγούμενη δημοσίευση: http://ow.ly/SSTXi

Παρακολουθούσα σήμερα αυτή την αγρυπνία κι αυτή την ακολουθία της μεγάλης αγίας Αναστασίας, την οποία πρώτη φορά τόσο έντονα ένοιωσα με το πλησίασμα του αγίου Λειψάνου της, με την όλη μακρά μας ολονυχτία. Βλέπετε τι υπέστη: Την εκρίζωση των οδόντων, την εκκοπή των μελών, την αφαίρεση των μαστών και τον άδικο θάνατο. Αλλά στο τέλος ούτε αδικήθηκε ούτε προσεβλήθη η ζωή της από το θάνατο. Αυτό ήταν και είναι το μεγάλο γεγονός: Η ήττα του θανάτου μέσα στην Εκκλησία μας. Γι’ αυτό αφάτως όλη μας η ύπαρξη θα πρέπει να γίνει μια ευγνωμοσύνη προς το Θεό, που η αγάπη Του και η στοργή της Κυρίας Θεοτόκου μας έφεραν εδώ πέρα.

vathia-shmasia-agioreitikwn-tupikwn-1

Αγρυπνία Κυριακής των Βαΐων στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, Άγιον Όρος

Τώρα εμείς χρειάζεται να είμαστε «χοντροκέφαλοι», να είμαστε «πεισματάρηδες» σαν τους μοναχούς που λένε: «Δεν χρειάζονται αναλύσεις». Δεν ξέρομε εμείς τι σημασία έχει αυτή η ακολουθία, τι σημασία έχει αυτή η εικόνα, τι σημασία έχει αυτό το άγιο Λείψανο, τι σημασία έχει αυτή η Λειτουργία. Και όταν αυτό αληθινά λέμε, τότε θα μας αποκαλύπτεται η βαθύτερη σημασία όλων. Εδώ πέρα μας παραδίδονται άγια και ιερά και όσια τα οποία θα πρέπει μ’ αυτό τον τρόπο να τα παραλάβομε και να τα παραδώσομε στους άλλους… Όπως έκαμε το ευσεβές ζεύγος του Εμμανουήλ και της Ραλλούς, που έδωσαν στη Μονή το Άγιο Λείψανο. Και το άγιο Λείψανο αγιάζει τη Μονή και όλο τον κόσμο. Εμείς οφείλομε, χωρίς παραχαράξεις και αλλοιώσεις, να διατηρήσομε και να παραδώσομε την παράδοση και το σώμα του Άγιου Όρους σαν ένα άγιο Λείψανο στις γενεές που έρχονται.

Ο άγιος Γέροντάς σας, που έχει επαφή με τους νέους, και σείς που είστε νέοι άνθρωποι, ξέρετε τι γίνεται σήμερα. Ξέρετε τι Βαβυλωνία και σύγχυση γλωσσών υπάρχει. Και δεν υπάρχει κανείς άλλος πόλος που να δίνει μια ισορροπία παρά μόνο η Ορθοδοξία. Και το Άγιον Όρος είναι μια ενσάρκωση της Ορθοδοξίας. Οπότε αυτό που οφείλομε είναι να είμαστε σωστοί αγιορείτες. Και αυτό που παραλάβαμε να το δώσομε στους άλλους. Τότε χωρίς να το καταλαβαίνομε κάνομε μια μεγάλη προσφορά στον κόσμο και χωρίς να μιλάμε καθόλου κηρύττομε εκκωφαντικά. Κι αυτός ο εκκωφαντικός λόγος της σιγής γίνεται άνετα ακουστός από τον καθένα. Ο άλλος, ο λόγος των απόψεων, δημιουργεί απλώς πονοκέφαλο. Τώρα θέλει αυτό το λόγο της σιωπής.

Βρείτε εδώ μία εξαιρετική συνέντευξη του Μητροπολίτη Λεμεσού στην οποία αναφέρεται με τα πιο θερμά λόγια στο Περιβόλι της Παναγίας ως χώρο μεγάλης άσκησης για την αγάπη του Χριστού.

vathia-shmasia-agioreitikwn-tupikwn-2

Και να μην κάνομε παραχαράξεις στο Άγιον Όρος. Να μή «διορθώνομε» τίποτα. Μα και τα τυπικά, τα πιο «τιποτένια» εξωτερικά, τα πιο «ανόητα», έχουν μια μεγάλη σημασία και ένα μεγάλο νόημα.

Ξέρετε τι έγινε στη Δύση. Καταργήσανε τις μετάνοιες στο Μεσαίωνα. Γιατί είπαν: «Τί νόημα έχει να πέφτεις και να σηκώνεσαι; Αυτό είναι ανόητο πράγμα· να σπαταλάς την ώρα σου, να κουράζεσαι, να ιδρώνεις άσκοπα; εμείς, είπαν οι δυτικοί, θα κάνομε πράγματα έξυπνα. Θα δουλεύομε και θα παράγομε έργο. Οπότε καταργήσανε τις μετάνοιες και εκμεταλλεύτηκαν διαφορετικά το χρόνο. Αντίθετα εδώ, οι «χωριάτες» και «αγράμματοι» Αγιορείτες, και οι ορθόδοξοι γενικότερα, τις διατήρησαν τις μετάνοιες. Γιατί γνώριζαν και γνωρίζουν, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ψυχή, είναι και σώμα. Κι αυτή η σωματική μετοχή στην προσευχή με τις μετάνοιες και την άσκηση έχει μεγάλη και βαθειά σημασία. Γιατί πιστεύομε σε Θεό ενσαρκωθέντα. Πιστεύομε στον αγιασμό των ψυχών και των σωμάτων. Οπότε και με τη σωματική μετοχή στην προσευχή, το σωματικό αυτόν κόπο, διατηρήσαμε την πίστη στο Θεάνθρωπο και την αίσθηση της Θεανθρώπινης ζωής. Τώρα οι Δυτικοί, μετά από τόσον καιρό, κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Και πάνε στην άπω Ανατολή να γυρέψουν στα ζέν και στα γιόγκα να βρούν την ισορροπία τους. Και έρχονται οι δάσκαλοι αυτών των ξένων προς την πίστη μας συστημάτων να τους διδάξουν μεθόδους ψυχοσωματικής ισορροπίας. Και τα κάνουν θάλασσα. Και φτάνουν στην τέλεια σύγχυση…

Διαβάστε εδώ περισσότερα για τη μετάνοια ως ακρογωνιαίο λίθο της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής μας παράδοσης.

vathia-shmasia-agioreitikwn-tupikwn-3

vathia-shmasia-agioreitikwn-tupikwn-4

Συνεχίζεται…

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/agioreitikh-zwh/1495-vathia-shmasia-agioreitikwn-tupikwn

 

Έντονη «δίψα» για τη βυζαντινή τέχνη

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on September 25, 2015 by anazhtitis

Όταν ο Κωνσταντίνος Ξενόπουλος προσκλήθηκε στη Γαλλία για να διδάξει για πρώτη φορά στο εξωτερικό τη βυζαντινή αγιογραφία, ήταν μόλις 23 χρονών. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, το όνομά του ήταν ήδη γνωστό

χάρη στις ικανότητές του και τη διαδρομή του στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία του Αγίου Όρους, από τη θέση του μαθητή, αλλά και από εκείνη του καθηγητή. Λιγότερο γνωστή, ωστόσο, ήταν η ηλικία του και όπως αναφέρει ο ίδιος, όσοι τον υποδέχτηκαν στη Μασσαλία απογοητεύτηκαν βλέποντας έναν νέο αντί για κάποιον γηραιότερο, που θα είχε ενδεχομένως μεγαλύτερη εμπειρία.

“Είδα στα μάτια τους την απογοήτευση, όταν όμως ξεκινήσαμε τα μαθήματα, στα πρώτα δέκα λεπτά άρχισαν να καταλαβαίνουν τι γίνεται και εκεί τους κέρδισα” σημειώνει ο άρχων εικονογράφος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Κωνσταντίνος Ξενόπουλος, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ–ΜΠΕ.

Αργότερα, βρέθηκε πολλές φορές στο εξωτερικό είτε για να διδάξει είτε για να ζωγραφίσει. Ανάμεσα στα συχνά ταξίδια του στη Φιλανδία, τη Σουηδία, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου γνώρισε και εντυπωσιάστηκε από το μεγάλο ενδιαφέρον του δυτικού κόσμου για τη βυζαντινή τέχνη.

ksenopoulos sinenteuksi

“Στο εξωτερικό, τόσα χρόνια που διδάσκω, διαπιστώνω ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τη βυζαντινή τέχνη αλλά και για τη θεολογία της εικόνας, κάτι που δεν το συναντώ εδώ. Για κάθε εικόνα που κάνουμε θέλουν να μάθουν το κάθε τι, τι σημαίνουν όσα απεικονίζονται, γιατί απεικονίζονται με αυτόν τον τρόπο, από πού ξεκίνησε η ιστορία της, πότε ξεκίνησε. Για εμάς, όλα αυτά είναι δεδομένα, αλλά για εκείνους είναι σημαντικό να κάνουν κάτι και να ξέρουν γιατί το κάνουν” επισημαίνει χαρακτηριστικά. Αποδίδει, άλλωστε, την εμφανή αυτή στροφή στη βυζαντινή εικόνα στο στοιχείο του μυστηρίου που λείπει, όπως εκτιμά, από τα περίφημα γλυπτά ή από τις περίτεχνες εικόνες των ζωγράφων της Δύσης.

Ως παράδειγμα της επίδρασης του μυστηριακού στοιχείου, φέρνει στο νου του τα λόγια πολλών Λουθηρανών που τον επισκέπτονταν στη Φιλανδία την ώρα που αγιογραφούσε έναν ορθόδοξο ναό. “Με είχε στείλει εκεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για να ζωγραφίσω έναν ορθόδοξο ναό. Όσο ζωγράφιζα, ερχόταν πάρα πολύ κόσμος, Λουθηρανοί και μου έλεγαν: “αυτό που κάνετε εσείς εδώ, εμείς δεν το έχουμε”. Έλεγαν πως όταν μπαίνει κάποιος στο ναό, βλέπει τους αγίους και αναγκάζεται να προσευχηθεί”.

Μιλώντας για τα στοιχεία της πνευματικότητας, της αγιότητας, της ιεροσύνης, του ρεαλισμού στη βυζαντινή εικονογραφία σχολιάζει ότι μια πολύ καλή βυζαντινή εικόνα κρύβει μέσα της μια ολόκληρη θεολογία και μεταφέρει τον θεατή σε ένα επίπεδο ανώτερο από εκείνο του θαυμασμού της τέχνης. “Βλέπεις μια δική μας Παναγία σε μια βυζαντινή αγιογραφία και αναγκάζεσαι να προσευχηθείς. Εκεί είναι το μυστήριο” εξηγεί.

kseneopoulos-sinenteuksi2

Θυμάται, εξάλλου, τη συζήτηση που είχε με έναν Λουθηρανό επίσκοπο που τον ρωτούσε πώς βιώνει την τέχνη του. “Με ρωτούσε από πού πηγάζει όλο αυτό και του απαντούσα, ότι η αγιογραφία βγαίνει από μέσα μου, επειδή πιστεύω σε αυτό. Τότε μου απάντησε: “εσείς οι Ορθόδοξοι δεν ξέρετε τι πίστη έχετε γιατί αν ξέρατε θα ήσασταν όλοι στην εκκλησία”.
Αναφερόμενος στην προσωπική του διαδρομή αποκαλύπτει ότι ήθελε από παιδί να γίνει ιερέας. Όταν έμεινε ορφανός, στην ηλικία των 11 χρόνων, ο διευθυντής του ορφανοτροφείου του πρότεινε να επισκεφθεί την Αθωνιάδα Σχολή στο Άγιον Όρος. Αυτή ήταν και η καθοριστική αλλαγή της διαδρομής του καθώς μαθήτευσε από τα 13 και δέχτηκε σημαντικές επιδράσεις από τους δασκάλους του, Ιωάννη Βράννο και πατέρα Δαμασκηνό Ροδάκη.

“Από εκεί και πέρα, όμως, όλο το Άγιον Όρος είναι ένα σχολείο. Οπουδήποτε και να πήγαινε κανείς έβλεπε αγιογράφους να ζωγραφίζουν ή μοναστήρια με υπέροχες εικόνες και τοιχογραφίες. Εκείνη την εποχή φωτογραφική μηχανή δεν ήταν εύκολο να έχεις, ούτε βιβλία, ούτε χρήματα για να αγοράσεις. Δεν υπήρχε ούτε η πληθώρα των βιβλίων που έχουμε σήμερα. Θυμάμαι ότι πήγαινα στα μοναστήρια και έψαχνα να βρω αγίους που δεν τους ήξερα. Όταν επέστρεφα στη σχολή καθόμουν και τους ζωγράφιζα από μνήμης καθώς δεν είχα τη δυνατότητα να τους φωτογραφήσω. Έτσι έμαθα και σχέδιο” λέει.

Σχετικά με τους δεσμούς του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας σημειώνει ότι το 1983 γνώρισε τον Μακαριστό Πατριάρχη Δημήτριο. Συνεργάστηκε μαζί του πολλά χρόνια και ακόμη και τώρα συνεργάζεται με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας συνδέθηκε από το 2000 οπότε γνώρισε τον Μακαριστό Πατριάρχη Πέτρο. “Συνεργάστηκα μαζί του μέχρι που έγινε το δυστύχημα και συνεχίζουμε με τον νυν Πατριάρχη κ. Θεόδωρο” σημειώνει.

entoni-dipsa-ksenopoulos

Για τα σεμινάρια που κάνει στην Ελλάδα, αλλά και τη διδασκαλία της αγιογραφίας στους φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, δηλώνει ότι πολλά παιδιά, μέσα από την επαφή τους με την αγιογραφία, αρχίζουν να εκδηλώνουν επαγγελματικό ενδιαφέρον και αυτό δεν είναι κακό, όπως λέει. “Τόσα χρόνια, η αγιογραφία έχει ζήσει πολύ κόσμο και στην κρίση τώρα πάλι οι αγιογράφοι έχουν δουλειά. Μπορεί να αναγκάζονται να κατεβάσουν τις τιμές, όμως πολλοί στρέφονται στην εκκλησία και ακόμη και από το υστέρημά τους κάνουν κάποια εικόνα” σημειώνει.

Διαβάστε εδώ για τα σεμινάρια που πραγματοποιεί ο κ. Κωνσταντίνος Ξενόπουλος σε συνεργασία με την artionrate. Το επόμενο σεμινάριο προγραμματίζεται για τις 9, 10 και 11 Οκτωβρίου του 2015.

Για τον εαυτό του, ο Κωνσταντίνος Ξενόπουλος δηλώνει “θεό-τρελος με την τέχνη” και αναφέρει ότι κάθε φορά επιθυμεί να δοκιμάζει κάτι καινούριο. Σε αυτό το πλαίσιο έχει σκοπό, όπως σημειώνει, να κάνει ένα βήμα μπροστά και να δημιουργήσει νέες συνθέσεις αγιογραφίας που θα απεικονίζουν τις μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας, με σεβασμό πάντα στην θεολογία της εικόνας και την Αγία Γραφή ώστε να δοθεί μια άλλη διάσταση στην τέχνη, όχι τόσο στατική.

Απευθυνόμενος τέλος σε όσους επιθυμούν να ασχοληθούν με την αγιογραφία σημειώνει: “Η αγιογραφία είναι ολόκληρος ωκεανός. Θα τη μάθεις μόνο όταν δεν την κάνεις για να βγάζεις χρήματα. Αν θέλεις να είσαι καλλιτέχνης θα έρθουν τα χρήματα, αλλά μην το κάνεις αυτό από την πρώτη στιγμή”.

Π. Γιούλτση

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/buzantinh-texnh/1458-2015-07-30-12-19-36

Γιατί γιορτάζουμε την Ύψωση του Τίμιου Σταυρού;

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on September 14, 2015 by anazhtitis

giati-giortazoume-thn-upswsh-tou-timiou-stavrou-eksofullo

Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330.

Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου.

Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.

Η θαυματοποιός δύναμη του Σταυρού

Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Οι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι ο αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια.

Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι’ αυτό προσέγγισε τον χριστιανισμό.

Τρία επιμελημένα έργα βυζαντινής τέχνης από το εργαστήριο του πατρός Πεύκη, αποφοίτου της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους και εξαίρετου αγιογράφου γνωστού όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

p58_1-(58st5-100)

p58_4-(58st2-67)

st-20x15---54.00

Η εύρεση του Τιμίου Σταυρού

Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη, όπου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου.

Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Η αγία Ελένη επιδόθηκε σε προσπάθειες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.

Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα.

Η επανάκτηση του Τιμίου Σταυρού

Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους.

Λόγω των θαυμάτων που επιτελούνταν χάρη στον Τίμιο Σταυρό οι τον φύλασσαν και τον προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα!

Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626.

Η εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία.

Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια.

Διαβάστε επίσης εδώ για τους Ισαποστόλους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.

Μερικές ακόμα εξαιρετικές αγιογραφίες δια χειρός του ιερέα – πατρός Πεύκη ο οποίος μεταδίδει στα έργα του την τεχνική που διδάχτηκε στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία του Αγίου Όρους.

p85-kvn&el-(85k350-konel-105)

p39-stavrosi-(39k-10bp-sta-45)

p10-kon7eleni-(10k-10konel-40)

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/afierwmata/1501-giati-giortazoume-upswsh-timiou-staurou

Τι σημαίνει Άγιος για την Εκκλησία

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , on September 12, 2015 by anazhtitis

Ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδάκης ομιλεί για τη θέση των Αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία τονίζοντας τι σημαίνει Άγιος για την Εκκλησία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, οι Άγιοι είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της Εκκλησίας. Ό,τι πολυτιμότερο έχει η Ορθοδοξία και το κρατάει αυθεντικό. Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί προσκυνούν τις εικόνες των αγίων και τα άγια λείψανά τους. Η παράδοση της Αγίας Εκκλησίας διατηρείται ακέραιη ανά τους αιώνες, από τους Αγίους Αποστόλους και τους μάρτυρες μέχρι σήμερα. Με τη ζωή και τα θαύματά τους μας διδάσκουν και επεμβαίνουν ευεργετικά στη ζωή μας και πρεσβεύουν για τη σωτηρία μας. Όλη η Θεολογία της Εκκλησίας συνκεφαλαιώνεται μέσα σε μια φράση «σάρκωσις του Θεού και θέωσις του ανθρώπου. Οι άγιοι είναι οι θεωμένοι και οι δοξασμένοι. Κάνει επίσης λόγο για τους σύγχρονους Αγίους της Εκκλησίας, Πορφύριο και Παΐσιο που πρόσφατα συμπεριλήφθησαν στο επίσημο αγιολόγιο της Εκκλησίας.

Διαβάστε εδώ για του Αγίους του Αγίου Όρους,

καθώς και ένα άρθρο του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη για το νόημα της αγιότητας.