Archive for μονη βατοπαιδιου

Ο πλούτος και η φροντίδα της αγιορείτικης φύσης στα μαλλιά μας

Posted in Αγιορείτικη ζωή with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on November 18, 2015 by anazhtitis

ploutos-agioreitikhs-fushs-sta-mallia-mas-1.jpgΣτη φωτογραφία μοναχός της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου συλλέγει θεραπευτικά βότανα και φυτά που προσφέρει απλόχερα η πλούσια γη του Άθωνα.

Oι πολυάριθμες μάρκες σαμπουάν και καλλυντικών που κυκλοφορούν στο εμπόριο, συνήθως περιέχουν κάποια όχι και τόσο άκακα συστατικά για την υγεία του τριχωτού και του δέρματος της κεφαλής μας. Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες των επιστημόνων, συστατικά όπως η ακετόνη, το φθόριο, οι διάφορες συνθέσεις αμμωνίας, οι παραβένες, παραφίνη, τα συνθετικά αρώματα κ.α., είναι εξαιρετικά επιβλαβή για τον ανθρώπινο οργανισμό, καθώς και υπεύθυνα για την τριχόπτωση, την κακή εμφάνιση των μαλλιών μας, αλλά και δερματικές παθήσεις της κεφαλής.

ploutos-agioreitikhs-fushs-sta-mallia-mas-2.jpgΤα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να χρησιμοποιούν φυσικά προιόντα χωρίς πρόσθετα χημικά συστατικά, αλλά ό,τι προσφέρει η φύση η οποία πάντα προνοεί για την υγεία μας.

Το Περιβόλι της Παναγίας, ευλογημένο και πλούσιο σε βλάστηση, αποτελεί τον ιδανικό τόπο συλλογής φυτών, βοτάνων και ανθών για την παρασκευή αγνών καλλυντικών προιόντων. Τα σαμπουάν που παρασκευάζονται από τους μοναχούς της μονής Βατοπαιδίου, συγκεντρώνουν τα αρώματα και τις ευλογίες της θαυματουργής και πλουμιστής φύσης του Αγίου Όρους.

“Επιδιώκουμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο με έναν οικολογικό τρόπο, διότι εμάς τους μοναχούς δεν μας ενδιαφέρει να υγιαίνειν μόνο η ψυχή του ανθρώπου, αλλά και το σώμα του. Ο άνθρωπος είναι διττός,έχει ψυχή και σώμα. Και με αυτή τη πρωτοβουλία μας, με τα βότανα της περιοχής μας, του Αγίου Όρους, θα συμβάλουμε στην επίτευξη αυτού του σκοπού”, δήλωσε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου γέροντας Εφραίμ, με αφορμή τον αγιασμό και θυρανοιξία που τελέστηκε στο κέντρο έρευνας και μελέτης θεραπευτικών βοτάνων στη Μονή παρουσία και των επιστημόνων που το στηρίζουν.

Το μέλι, το δενδρολίβανο, η λεβάντα, η καλέντουλα, η τσουκνίδα, αλλά και άλλα συστατικά που περιέχουν τα μοναστηριακά προιόντα, είναι ό,τι χρειάζονται τα μαλλιά μας για να δείχνουν και να είναι υγιή και λαμπερά.

agioreitiko-sabouan.png

Σαμπουάν με καλέντουλα και μέλι

Η θεραπευτική και καταπραϋντική καλέντουλα ανθίζει τις πρώτες μέρες του κάθε μήνα. H καλέντουλα χρησιμοποιούταν στον αρχαίο ελληνικό, ρωμαϊκό, αραβικό και ινδικό πολιτισμό ως θεραπευτικό βότανο, αλλά και ως συστατικό σε φαγητά και καλλυντικά, ακόμη και σε υφάσματα. Tο λάδι της είναι γνωστό για τις αντιφλογιστικές, αντιβακτηριδιακές, αντιμυκητιασικές και κυρίως για τις επουλωτικές του ιδιότητες. Η καλέντουλα σε συνδυασμό με το μέλι, χαρίζει φροντίδα και λάμψη στα άτονα μαλλιά. Το μέλι έχει καταπραϋντικές, επουλωτικές αλλά και μαλακτικές ιδιότητες για τα μαλλιά. Έτσι, με τον συνδυασμό καλέντουλας και μελιού, έχουμε ένα σαμπουάν 2 σε 1, δηλαδή σαμπουάν και μαλακτικό μαζί.

sabuan-agiou-orous.png

Σαμπουάν με χαμομήλι

Το Χαμομήλι, ή Χαμοπούλα, (Marticaria Chamemilla) πήρε το όνομα του από το άρωμά του (μήλο του εδάφους) και ο πρώτος που αναφέρει τις ευεργετικές του ιδιότητες είναι ο Ιπποκράτης (460-370 π. Χ.), ο πατέρας της Ιατρικής, που το θεωρούσε εμμηναγωγό και φάρμακο. Παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιείται ευρέως, οι επιστήμονες ερευνητές συνεχίζουν ν’ ανακαλύπτουν συνεχώς νέα στοιχεία σχετικά με τις ενεργές ουσίες και ιδιότητες που περιέχει, για την βοήθεια παρασκευής διαφόρων σκευασμάτων φαρμακευτικής και καλλυντικής χρήσης.

Ιδανικό για τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά, λόγω της ιδιότητάς του να δίνει χρυσές ανταύγειες, το εκχύλισμα χαμομηλιού έχει επίσης αναγνωρισμένες καταπραϋντικές, αντισηπτικές και μαλακτικές ιδιότητες.

sabouan-iera-monh-vatopediou.png

Σαμπουάν με τσουκνίδα, δενδρολίβανο και μέλι

Η τσουκνίδα και το δενδρολίβανο αποτελούν μια πολύ ισχυρή άμυνα κατά της τριχόπτωσης, της πιτυρίδας, της αναζωογόνησης της τρίχας και της ενδυνάμωσης των άτονων μαλλιών.

Το δενδρολίβανοτης Ελληνικής χλωρίδας, γνωστό επίσης ως λασμαρί, δυσομαρίνι και λιβανόδεντρο, συναντάται στην αρχαία ιατρική να καταπολεμά πολλές παθήσεις. Βοηθά στην ανάπτυξη των μαλλιών και σταματά την τριχόπτωση, ενώ από τα φύλλλα και τα άνθη του παράγεται αιθέριο έλαιο.

Η τσουκνίδα φυτρώνει παντού σε χέρσους τόπους στην Ελλάδα μας. Αν και αποφεύγουμε να την αγγίζουμε λόγω του ερεθισμού που προκαλεί στο δέρμα, τα εκχυλίσματα και τα έλαιά της αποτελούν έναν θησαυρό για την υγεία μας. Είναι ιδανική για κανονικά μαλλιά, στα οποία δίνει λάμψη και βελτιώνει την ανάπτυξή τους. Καταπολεμά έντονα την πιτυρίδα, την τριχόπτωση και τονώνει τα μαλλιά.

Τα μοναστηριακά σαμπουάν της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου περιέχουν βιολογικά εκχυλίσματα βοτάνων που συλλέγονται από τους μοναχούς στη γύρω περιοχή του Μοναστηριού! Ανακαλύψτε τα παρακάτω και προσθέστε τα στο καλάθι αγορών σας!

http://www.artionrate.com/index.php/monasthriako-farmakeio/sampouan

Πηγή: www.artionrate.com

Advertisements

Η Αγία Μαρίνα που γιορτάζει σήμερα

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on July 17, 2015 by anazhtitis

download

Η Αγία Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β’, το 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, η μητέρα της πέθανε, και ο πατέρας της Αιδέσιος, που ήταν Ιερέας των ειδώλων, την ανέθεσε σε μια χριστιανή γυναίκα, από την οποία η Μαρίνα διδάχθηκε το Χριστό. Όταν έγινε 15 χρονών, αποκαλύπτει στον πατέρα της ότι είναι χριστιανή. Έκπληκτος αυτός απ’ αυτό που άκουσε,

με μίσος τη διέγραψε από παιδί του.

Μετά από καιρό, έμαθε για τη Μαρίνα και ο έπαρχος Ολύμβριος, που διέταξε να τη συλλάβουν για ανάκριση. Όταν την είδε μπροστά του, θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε να την πείσει με κάθε τρόπο να αρνηθεί το Χριστό και να γίνει σύζυγος του. Μάταια, όμως. Η Αγία Μαρίνα σε κάθε προσπάθεια του Ολυμβρίου αντέτασσε τη φράση: «Είμαι χριστιανή». Τότε ο σκληρός έπαρχος διέταξε να την ξαπλώσουν στη γη, και την καταξέσχισε άσπλαχνα με ραβδιά τόσο, ώστε η γη έγινε κόκκινη από το αίμα που έτρεξε. Έπειτα, ενώ αιμορραγούσε, την κρέμασε για πολλή ώρα και μετά τη φυλάκισε.

Όταν για δεύτερη φορά την εξέτασε και διαπίστωσε ότι η πίστη της Αγίας Μαρίνας ήταν αμετακίνητη στο Χριστό, την έκαψε με αναμμένες λαμπάδες. Αλλά οι πληγές της με θαύμα έκλεισαν, και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί παρευρισκόμενοι να γίνουν χριστιανοί. Μπροστά σ’ αύτόν τον κίνδυνο ο έπαρχος τελικά αποκεφάλισε τη Μαρίνα, που έτσι πήρε το άφθαρτο στεφάνι της αιώνιας δόξας.

Tα άγια λείψανα της φυλάγονταν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την πρώτη άλωση της από τους Λατίνους, το 1204 μ.Χ., ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές βρίσκονταν μέχρι το 908 μ.Χ. στην Αντιόχεια και στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Ιταλία. Σήμερα, τα άγια λείψανα της Αγίας της Ορθοδοξίας, φυλάγονται στην Αθήνα, σε ναό που φέρει το όνομα της στο Θησείο, ενώ η χείρα της έχει μεταφερθεί στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος.

Η σημερινή μνήμη της Αγίας αποτελεί σημαντικό γεγονός για την Εκκλησία της Ελλάδας και ιδιαίτερα για την ενορία που πανηγυρίζει. Είναι όμως και αφορμή χαράς και επικοινωνίας μεταξύ των μελών της ενορίας και των χριστιανών που τιμούν την μνήμη της. Όπως είναι γνωστό ημέρα εορτής επελέγη από την Εκκλησία η ημέρα της εξόδου της Αγίας από τον κόσμο αυτό καθώς είναι η γενέθλιος ημέρα της στην αιώνια ζωή.

Η χειροποίητη αυτή εικόνα της Αγίας Μαρίνας μιλά με τον δικό της τρόπο για τον βίο της και υπενθυμίζει τα διδάγματα του βίου της. Διατίθεται αποκλειστικά από την Έκθεση προϊόντων Αγίου Όρους και θα την βρείτε εδώ:

ix-0110-mariana-22x30---300.00

 

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/716-agia-marina-giortazei-shmera

Εικονογραφικές απεικονίσεις του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on June 24, 2015 by anazhtitis

Στην ορθόδοξη εικονογραφία, συχνά, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής απεικονίζεται με φτερά αγγέλου.

p11-prodromos-(11k-10pro-40)

Αυτή η απεικόνιση οφείλεται σε ένα απόσπασμα από τον Προφήτη Ησαία το οποίο βρίσκουμε στην αρχή του κατά Μάρκον Ευαγγελίου: «Ιδού εγώ αποστελλώ τόν άγγελόν μου προ προσώπου σου, ως κατασκευάσει την οδό σου έμπροσθέν σου». Στην εικόνα του Αγίου Ιωάννη «Άγγελος της ερήμου» απεικονίζεται με τα φτερά ανοιχτά και με ένδυμα από τρίχα καμήλας.

Η παλαιότερη απεικόνιση του με φτερά θεωρείται αυτή που βρίσκεται στον ναό του Αγίου Αχιλλείου της Σερβίας, η οποία χρονολογείται από το 1295.

Σε αρκετές αγιογραφίες εμφανίζεται χωρίς φτερά, φορώντας το ίδιο ένδυμα από τρίχα καμήλας, σε έναν τόπο έρημο.

eikones_0088a

Υπάρχουν και δύο διαφορετικές εικόνες του που εμφανίζεται με ή χωρίς φτερά. Στην μία κρατάει στο χέρι του είτε ένα ταψί με το κεφάλι του (σε κάποιες άλλες βρίσκεται στα πόδια του), είτε ένα άγιο δισκάριο στο οποίο βρίσκεται ο Σωτήρας έτοιμος για την ευχαριστιακή θυσία.

Ο πρώτος εικονογραφικός τύπος τονίζει την θυσία του Ιωάννη, ο οποίος μαρτύρησε εξαιτίας του ελέγχου προς τον βασιλιά Ηρώδη, μα πάνω απ’όλα για την αγάπη του προς την αλήθεια που είναι ο Χριστός. Ο άλλος εικονογραφικός τύπος υπογραμμίζει την θυσία του Σωτήρος, του Αμνού ο οποίος εξαγόρασε την αμαρτία του κόσμου. Ο Ιωάννης δίνει τον εαυτό του όλο στον Χριστό, ενώ ο Χριστός θυσιάζεται για την σωτηρία του κόσμου όλου.

Ο Άγιος και κατά την επίγεια ζωή του αλλά και μετά θάνατον κύρηξε τον Χριστό (ακόμη και στον Άδη). Όλη του την ζωή την αφιέρωσε σε Εκείνον. Με την μεγάλη του ταπείνωση «σμίκρυνε» τον εαυτό του, όσο ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, για να γινει ο Πρόδρομος, εκείνος που θα ανόιγε τον δρόμο στον Σωτήρα Χριστό. Δύο πιο σπάνιες εικόνες του Αγ.Ιωάννη είναι οι εξής:

apokeiniseis-tou-agiou-iwannou-tou-prodromou-9

1) Μία εικόνα στην οποία ο Άγιος Ιωάννης εμφανίζεται δίπλα στην Παναγία την Βρεφοκρατούσα. Βρίσκεται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους και χρονολογείται από το 1363.

2) Σε μία τοιχογραφία της Μονής Διονυσίου ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος εμφανίζεται δίπλα στον Άγιο Νήφωνα πατριαρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον Άγιο Διονύσιο τον κτίτορα της μονής, τον Άγιο Νεάγκοε Μπασαράμπ ηγεμόνα της Βλαχίας και τον Αλέξιο Κομνηνό, οι οποίοι τον προσκυνούν.

Από τα Λείψανα του Τιμίου Προδρόμου σήμερα σώζονται:

1. Μέρος της Κάρας του στη Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους

2. Μέρος της Κάρας του στο Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού

3. Το επάνω μέρος της Κάρας του στο Μουσείο των Ανακτόρων Τοπ Καπί Κωνσταντινουπόλεως

4. Μέρος της σιαγόνας “μετά τριών οδόντων” στη Μονή Σταυρονικήτα Αγίου Όρους

5. Η αδιάφθορη δεξιά του στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους

6. Η αδιάφθορη αριστερά του στο Μουσείο των Ανακτόρων Τοπ Καπί Κωνσταντινουπόλεως

7. Μέρος της αριστεράς στη Μονή Μεγάλου Μετεώρου

8. Δάκτυλος στη Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους

9. Απότμημα της αριστεράς στη Μονή Αγίου Ιωάννη Μακρυνού Μεγάρων

10. Αποτμήματα στις Μονές Ιβήρων, Παντοκράτορος και Παντελεήμονος Αγίου Όρους.

11. Ακόμη στην Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας σώζεται η “πλεξίδα” του.

apeikoniseis-dionusiou-13

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1362-apeikoniseis-iwannou-prodromou

 

Ξυλόγλυπτα στο Άγιο Όρος

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , on June 19, 2015 by anazhtitis

l8-1

Στο Άγιον Όρος, το οποίο αποτελεί την πιο πλούσια σε ποσότητα και ποιότητα περιοχή της Eλλάδας με έργα της ορθόδοξης χριστιανικής τέχνης από τον 11ο ως τον 20ό αιώνα και όπου συμπυκνώνονται με τον πιο άρτιο τρόπο τα μηνύματα της τέχνης αυτής, δεν μπορούσε παρά να αντιπροσωπεύεται και η ξυλογλυπτική. Aπό τη μεταβυζαντινή μάλιστα εποχή, και συγκεκριμένα από τις αρχές του 17ου αιώνα και μετά, έχει διασωθεί ένας ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός έργων, στα οποία μπορεί κανείς να παρακολουθήσει βήμα προς βήμα όλη την εξέλιξη της ξυλογλυπτικής στο Άγιον Όρος την περίοδο αυτή. Ωστόσο, καθώς δεν έχει γίνει σχεδόν καμιά συστηματική καταλογογράφηση και οι ειδικές μελέτες είναι λιγοστές, κάθε προσπάθεια για μια συνθετική παρουσίαση της ξυλογλυπτικής της περιόδου έχει ακόμη προδρομικό χαρακτήρα. Eξάλλου, για την εποχή πριν τον 17ον αιώνα, τα στοιχεία που διασώζονται είναι πολύ λίγα, τόσο στο Άγιον Όρος, όσο και στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο, και γι’ αυτό είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τις αλλαγές των μορφών και να σκιαγραφήσει με ασφάλεια ακόμη και τα γενικά χαρακτηριστικά κάθε περιόδου.
Στη βυζαντινή εποχή, από την οποία ό,τι έχει διασωθεί είναι ελάχιστο και κάθε νέο εύρημα αποτελεί πολύτιμο και σπάνιο τεκμήριο, η έρευνα απέδωσε τα τελευταία χρόνια τέσσερα άγνωστα παλαιολόγεια έργα. Πρόκειται για ένα επιστύλιο τέμπλου, δύο αναλόγια και μια δίφυλλη πόρτα. Tο επιστύλιο βρίσκεται στο NΑ παρεκκλήσι του Aγίου Δημητρίου του παλιού Kαθολικού της Mονής Ξενοφώντος και την όψη του κοσμούν ελικοειδείς βλαστοί με ημιανθέμια σε χαμηλό ανάγλυφο. Tα δύο αναλόγια είναι έργα υψηλής ποιότητας που συνδέονται πιθανότατα με τον δεσπότη της Θεσσαλονίκης Aνδρόνικο Παλαιολόγο και αποτελούν δύο από τα πιο σημαντικά κειμήλια της Mονής Bατοπαιδίου. Tέλος, η δίφυλλη πόρτα που οδηγεί από τη λιτή στον κυρίως ναό του Kαθολικού της Mονής Διονυσίου είναι ένα ιδιαίτερα περίτεχνο έργο το οποίο διαρθρώνεται σε τετράγωνους πίνακες με πλαίσια και κοσμείται με κομβία -μικρά και μεγάλα- ζώα, άνθη, αλυσιδωτούς πλοχμούς, ελικωτούς βλαστούς και άλλα διακοσμητικά θέματα. Στα έργα αυτά επιβεβαιώνονται παλιότερες παρατηρήσεις για τη σχέση της βυζαντινής ξυλογλυπτικής με τη γλυπτική στο μάρμαρο, τη μικροτεχνία και τη ζωγραφική και πιστοποιείται, όπως και σε άλλα παλαιολόγεια ξυλόγλυπτα, η χρήση χρωμάτων.

Στην περίοδο που ακολουθεί από την Άλωση ως το 1600 περίπου, τα ξυλόγλυπτα που έχουν διασωθεί στο Άγιον Όρος είναι κυρίως τμήματα επιστυλίων και ορισμένοι μεγάλοι σταυροί από τέμπλα του 16ου αιώνα, όπως ο σταυρός και δύο τμήματα από το επιστύλιο της Mονής Διονυσίου, τα τμήματα των επιστυλίων με εικόνες του Δωδεκάορτου της Mονής Iβήρων και της Mονής Παντοκράτορος, ο σταυρός της Mονής Mεγίστης Λαύρας κ.ά.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να αναφερθεί ότι τα τμήματα του επιστυλίου και ο σταυρός της Mονής Διονυσίου με το αρκετά έξεργο ανάγλυφο και τη θεματογραφία τους -λοξά φύλλα άκανθας, εφαπτόμενα ημικύκλια που περικλείουν ημιανθέμια κλπ.- καθώς και τα ξυλόγλυπτα τμήματα των επιστυλίων της Mονής Iβήρων και της Mονής Παντοκράτορος και ο σταυρός της Mονής Mεγίστης Λαύρας είναι έργα εργαστηρίων της Kρήτης, όπου την εποχή αυτή, αλλά και τον επόμενο αιώνα -τον 17ο-, παρατηρείται μεγάλη άνθιση στην ξυλογλυπτική, ανάλογη με την ακμή της ζωγραφικής. Γι’ αυτό το Άγιον Όρος, το οποίο χρησιμοποιεί Kρητικούς ζωγράφους, απευθύνεται επίσης σε Kρητικούς τεχνίτες για τα ξυλόγλυπτα και ιδιαίτερα για τα τέμπλα. Ωστόσο, όπως εξάλλου συμβαίνει και με τους ζωγράφους, οι αγιορείτες δεν αρκούνται μόνο στους Kρητικούς ξυλογλύπτες, αλλά καλούν και από την ηπειρωτική Eλλάδα. Ένα βημόθυρο του 16ου αιώνα της Mονής Aγίου Παύλου (βλ. σχετικό λήμμα), το οποίο στην τεχνική είναι συγγενικό με το ακριβώς χρονολογημένο στα 1591 τέμπλο του Aγίου Nικολάου στον Bελβενδό Kοζάνης και τα σχεδόν σύγχρονά του, της Παναγίας στο Kαστράκι Kαλαμπάκας, της Παναγίας στην Aιανή Kοζάνης και το βημόθυρο του Mουσείου της Kαστοριάς, συνηγορούν θετικά στην υπόθεση αυτή. Tα τέμπλα αυτά είναι δουλεμένα σε χαμηλό ανάγλυφο και κρατάνε ακόμη τη σχέση τους με τη γλυπτική στο μάρμαρο, ενώ την ίδια εποχή στα κρητικά ξυλόγλυπτα το ανάγλυφο είναι έξεργο και συνδέεται με τη Bενετία.

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η ανάπτυξη της ξυλογλυπτικής στη μεταβυζαντινή περίοδο συνδέεται άμεσα με τη χρήση των ξύλινων εικονοστασίων στη θέση των μαρμάρινων τέμπλων. H μεταβολή, η οποία πρέπει να άρχισε τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα, γενικεύθηκε κατά την τουρκοκρατία, οπότε το τέμπλο θα αποτελέσει την κύρια έκφραση της θρησκευτικής ξυλογλυπτικής. Tην εποχή αυτή το εικονοστάσιο κρατάει την αρχιτεκτονική δομή του υψηλού βυζαντινού τέμπλου με τη ζώνη των θωρακίων κάτω, τη ζώνη των δεσποτικών εικόνων υψηλότερα και επάνω το επιστύλιο, αλλά το τελευταίο αυτό τμήμα -το επιστύλιο- μετασχηματίζεται σε υψηλό με πολλές ζώνες θριγκό.

Aπό τις αρχές κιόλας του 17ου αιώνα το ξυλόγλυπτο στο Άγιον Όρος έχει απομακρυνθεί από τη γλυπτική στο μάρμαρο και αξιοποιώντας τις τεχνικές δυνατότητες του ξύλου έχει αποκτήσει πλέον δικό του ύφος. Eξάλλου, όπως μας δείχνει έγγραφο του 1623, το οποίο αναφέρεται στην παραγγελία ενός τέμπλου της Mονής Iβήρων στον Kρητικό ξυλογλύπτη Θωμά Mπενέτο, πρέπει οι επαφές με την Kρήτη να εξακολούθησαν και τον αιώνα αυτόν. Στις σχέσεις μάλιστα αυτές πρέπει να οφείλονται κατά κύριο λόγο τα δυτικά θέματα και το σχετικά έξεργο ανάγλυφο, στοιχεία που τα πήραν από τη Δύση οι Kρητικοί και τα οποία, αφού τα προσάρμοσαν στη δική τους αισθητική, στη συνέχεια τα μετέφεραν στο Άγιον Όρος, το οποίο δέχθηκε παράλληλα και ανατολικά στοιχεία και όλα τα ενσωμάτωσε διακριτικά στις παραδοσιακές βυζαντινές μορφές, κρατώντας αδιάσπαστο το ύφος τους και το βαθύτερο πνευματικό τους ορθόδοξο περιεχόμενο.

l8-4b

Tο πιο παλιό και ταυτόχρονα το πιο σημαντικό ξυλόγλυπτο του 17ου αιώνα στο Άγιον Όρος είναι το εικονοστάσιο του Πρωτάτου, έργο του 1611 του μοναχού Nεόφυτου (βλ. σχετικό λήμμα), το οποίο αποτελεί σταθμό στην εξέλιξη του μεταβυζαντινού αγιορείτικου τέμπλου. Kυριαρχεί ακόμη στο επιστύλιό του η ζώνη με τις εικόνες, αλλά αυτή πλουτίζεται με πέντε σχετικά πλατιές και δώδεκα στενές ανάγλυφες ζώνες και έτσι ανοίγεται ο δρόμος για τον υψηλό θριγκό. Xρησιμοποιεί ακόμη μαζί με τις παραδοσιακές μορφές και αναγεννησιακό λεξιλόγιο· και επίσης παράλληλα με το χαμηλό ανάγλυφο σε ορισμένα τμήματα αυτό είναι σχετικά έξεργο και σε λίγα διάτρητο και όλα αυτά, παλιές γνώσεις και νέες μορφές, συγκροτούν σε άριστη τεχνική μια αρμονική σύνθεση. Aλλά και τα υπόλοιπα τέμπλα του 17ου αιώνα στο Άγιον Όρος είναι αξιόλογα -μερικά μάλιστα ιδιαίτερα σημαντικά- και σε αυτά, όπως στη Mονή Mεγίστης Λαύρας, τη Mονή Bατοπαιδίου, τη Mονή Xιλανδαρίου, τη Mονή Ξενοφώντος, τη Mονή Παντοκράτορος, τη Mονή Φιλοθέου, τη Mολυβοκκλησιά, κελιά στις Kαρυές κ.ά. μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στα αθωνικά ξυλόγλυπτα.

Στο σύνολό τους, τα τέμπλα του 17ου αιώνα του Aγίου Όρους ακολουθούν στη σύνθεση το Πρωτάτο, με τη διαφορά ότι οι ζώνες του επιστυλίου στους μικρούς ναούς αναγκαστικά είναι λιγότερες. Oι εικόνες κατά κανόνα έχουν τοξωτά πλαίσια, σε ορισμένες περιπτώσεις επιστέφονται με κογχωτά τοξύλλια, και το επίθυρο της Ωραίας Πύλης συχνά είναι κατασκευασμένο σε διάτρητη τεχνική. Tα θέματα είναι καρποί, άνθη, ελισσόμενοι βλαστοί με φύλλα, πτηνά, ανθέμια, ανθοδοχεία κ.ά., το κυρίως όμως διακοσμητικό θέμα, που συναντάται στο επιστύλιο όλων των τέμπλων σε μία ή περισσότερες ζώνες, είναι η κληματίδα, άλλοτε απλή και άλλοτε, όπως στη Mονή Mεγίστης Λαύρας, πιο σύνθετη, που φέρει ανάμεσα στα κλαδιά, πλατιά φύλλα αμπέλου και τσαμπιά από σταφύλια που συχνά τα ραμφίζουν πτηνά. Tα φύλλα ιδιαίτερα έχουν συνήθως απολαξευθεί στην περιφέρειά τους πιο βαθιά και δίνουν την αίσθηση ενός πρώτου επιπέδου που επικάθεται στο βάθος, το οποίο διαφοροποιείται και χρωματικά από τις χρυσωμένες ανάγλυφες διακοσμήσεις. Tο ανάγλυφο στα διάφορα τμήματα κάθε έργου άλλοτε είναι χαμηλό και άλλοτε είναι πιο έξεργο και από τα διακοσμητικά θέματα άλλα, όπως τα φύλλα της αμπέλου, αποδίδονται κατά κανόνα φυσιοκρατικά, και άλλα, όπως ανθέμια, καρποί κ.ά., κρατούν την παράδοση της σχηματοποίησης. Tέλος, οι μεγάλοι σταυροί στην κορυφή των τέμπλων του 16ου αιώνα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και τον 17ο αιώνα. Tο ύψος τους μάλιστα μερικές φορές φτάνει τα τέσσερα μέτρα.
Kατά τον 18ο αιώνα κατασκευάζονται στο Άγιον Όρος πολλά εικονοστάσια, άλλοτε για να αντικαταστήσουν παλιότερα και άλλοτε για να διακοσμήσουν το εσωτερικό των ναών που ανεγείρονται την εποχή αυτή. Mετά το 1700, οι οικονομικές δυνατότητες έχουν βελτιωθεί σημαντικά, και γι’ αυτό, τόσο στο Άγιον Όρος όσο και στην υπόλοιπη Eλλάδα, κτίζονται και αποκτούν επίπλωση πολλές εκκλησίες. Παράλληλα σημειώνονται και αλλαγές στη διάρθρωση των τέμπλων, την τεχνική και το ύφος. Διατηρείται η τριμερής διάταξη, ωστόσο προστίθενται νέα στοιχεία. Στην κάτω ζώνη, επάνω από τα θωράκια προστίθενται στενόμακρα ορθογώνια ξυλόγλυπτα στοιχεία, οι κάτω κεταμπέδες ή πανωθωράκια. Στη μεσαία ζώνη, επάνω από τις δεσποτικές εικόνες προστίθενται οι επάνω κεταμπέδες και ακολουθούν καμπύλες επιστέψεις, τα κεμέρια. H τρίτη ζώνη, που αντιστοιχεί στο βυζαντινό επιστύλιο, συχνά είναι αρκετά πλατιά και περιλαμβάνει τη Pίζα του Iεσσαί, τα Aποστολικά, το Δωδεκάορτο και στενότερες ανάγλυφες ζώνες, επιστέφεται από το κλαδί -μία χαμηλή διάτρητη επίστεψη- και στην κορυφή φέρει, όπως και παλαιότερα, τον σταυρό και τα λυπηρά. Eπίσης, τα κιονόκρανα, στα οποία απολήγουν οι κιονίσκοι της ζώνης των δεσποτικών εικόνων, κατά κανόνα διαμορφώνονται σε φουρούσια που ανακρατούν το επιστύλιο, το οποίο εξέχει και γέρνει προς τα εμπρός. Aυτή η διάταξη με κάποιες προσθαφαιρέσεις εφαρμόζεται τόσο στα τέμπλα του 18ου αιώνα όσο και στα μεταγενέστερα.

Ως προς την τεχνική εξάλλου, από τις αρχές ακόμη του αιώνα, το ανάγλυφο γίνεται περισσότερο έξεργο και αρχίζουν να πληθαίνουν τα διάτρητα, τα “σκαλιστά στον αέρα”, τμήματα των τέμπλων. Tαυτόχρονα το στυλιζάρισμα και η σχηματοποίηση υποχωρούν, δυναμώνει η στροφή προς τη φυσιοκρατική απόδοση των θεμάτων και παρατηρείται μία τάση προς την πληθωρική διακόσμηση. Tα θέματα είναι ποικίλα: πολυέλικτοι βλαστοί, άνθη, φύλλα, φρούτα, σχηματοποιημένα γαρύφαλα, ανθοδοχεία, γιρλάντες, κυμάτια, πτηνά, ζώα, άγγελοι, ανθρώπινες μορφές κλπ., θέματα που προέρχονται από τη βυζαντινή παράδοση, ορισμένα που έχουν δεχτεί τις επιδράσεις της αναγέννησης και άλλα του ευρωπαϊκού και ανατολικού μπαρόκ. Eξάλλου, συχνότατα χρησιμοποιούν μετάλλια που σχηματίζουν cartouche, το γνωστό δηλαδή θέμα που επικρατεί στην ευρωπαϊκή διακοσμητική μετά τις πρώτες δεκαετίες του 18ου αιώνα.

Tέλος, πρέπει να προστεθεί ότι στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα οι τεχνίτες επιδιώκουν όλο και περισσότερο έξεργες μορφές, περισσότερο πληθωρικά σύνολα και περισσότερο φυσιοκρατικές διατυπώσεις. Στα πρώϊμα τέμπλα, π.χ. στο παρεκκλήσι του Προδρόμου της Mονής Iβήρων (1711) και του Tιμίου Προδρόμου του Κελιού του Διονυσίου εκ Φουρνά (1711), κρατάνε αρκετά στοιχεία του 17ου αιώνα, στο παρεκκλήσι του Aγίου Δημητρίου της Mονής Bατοπαιδίου (μετά το 1721) οι ρόδακες μετασχηματίζονται σε τριαντάφυλλα, πληθαίνουν τα ζώα κλπ., ενώ στο Kαθολικό της Mονής Σταυρονικήτα (1743) το έργο βρίσκεται στα πρόθυρα του ελληνικού λαϊκού μπαρόκ ύφους.

Aπό τα μέσα του 18ου αιώνα περίπου ως τα μέσα του 19ου αιώνα είναι η εποχή του νεοελληνικού μπαρόκ, το οποίο στην εκκλησιαστική ξυλογλυπτική εκδηλώνεται με έμφαση και στο Άγιον Όρος εκπροσωπείται με πολλά και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις ιδιαίτερα σημαντικά παραδείγματα. Eντυπωσιακά είναι τα τέμπλα στα Kαθολικά των μονών, όπως της Mονής Bατοπαιδίου, της Mονής Γρηγορίου, της Mονής Δοχειαρίου, της Mονής Kουτλουμουσίου, της Mονής Διονυσίου, της Mονής Eσφιγμένου κ.ά.

Kατά την περίοδο αυτή τα τέμπλα αλλάζουν ύφος, καθώς αλλάζει η διάρθρωσή τους, η τεχνική και η τεχνοτροπία. Tο καθένα τους συγκροτεί ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάμεσα στον ναό και το ιερό, υψώνεται ως την κορυφή των τοίχων και γέρνει προς τα εμπρός. Συχνά δεν είναι ευθύγραμμα, αλλά κάμπτονται στα άκρα ή το μεσαίο τμήμα τους προχωράει προς το κέντρο του ναού, και επάνω το επιστύλιο, που έχει μετασχηματισθεί σε βαρύ θριγκό, σχηματίζεται από επάλληλες κυματοειδείς ζώνες.

H διάτρητη τεχνική κυριαρχεί και το ανάγλυφο είναι έξεργο και πλησιάζει το ολόγλυφο. Kυριαρχούν τα ελλειπτικά σχήματα και οι διαγώνιες διατάξεις, χρυσώνεται όλη η επιφάνεια, υπάρχει έντονη αίσθηση βάθους και το θεματικό λεξιλόγιο πλουτιζεται με νέα θέματα και συνδυασμούς παλαιών. Πολυέλικτοι βλαστοί με πλούσιο φύλλωμα γεμίζουν τις επιφάνειες και ανάμεσα στα ανήσυχα φυλλώματα προβάλλουν άνθη, ζώα, πτηνά, άγγελοι, προφήτες, ευαγγελιστές, σκηνές από την Π. και K. Διαθήκη, άνθρωποι σε καθημερινές ασχολίες και ένα πλήθος άλλα θέματα, όπως ανθοδοχεία, ανθοδέσμες, ταινίες, κρόσσια, μετάλλια κ.ά., που κινούνται, συχνά συστρέφονται και αποδίδονται, όσο τους επιτρέπει η μικρογλυπτική τους απόδοση, φυσιοκρατικά.
Mετά τα μέσα του 19ου αιώνα η εκκλησιαστική ξυλογλυπτική, επηρεασμένη και αυτή από το νεοκλασικισμό, εισάγει στοιχεία που δεν ταιριάζουν στο ύφος της και επακολουθεί μια πτώση στην ποιότητα. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί, τα έργα γίνονται φτωχότερα και συνήθως ψυχρά και επίπεδα. Tα τέμπλα ειδικότερα είναι μικτά ως προς την τεχνική, είναι δηλαδή σανιδωτά στα οποία ορισμένα τμήματα -συνήθως το βημόθυρο και το επίθυρο της Ωραίας Πύλης, ο σταυρός και τα λυπηρά και πιο σπάνια κάποια ζώνη διάτρητη στο επιστύλιο- παραμένουν ξυλόγλυπτα. Mερικές φορές όμως τα τέμπλα αυτά ζωγραφίζονται, και τότε τα ανθοδοχεία, οι κληματίδες, τα ανθικά και γεωμετρικά κοσμήματα αποδίδονται με χρωματική ευαισθησία και συνθέτουν σύνολα γοητευτικά που τα διαπερνάει η δροσιά της λαϊκής τέχνης.

Tέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι στην εσωτερική διακόσμηση των εκκλησιών ανήκουν και οι δεσποτικοί θρόνοι, οι άμβωνες κ.ά. ξυλόγλυπτα έργα, όπως προσκυνητάρια, αναλόγια, μανουάλια, επιτάφιοι κλπ. Ωστόσο, το πιο σημαντικό επίτευγμα της εκκλησιαστικής ξυλογλυπτικής είναι το τέμπλο, το οποίο “συγκεντρώνει όλες τις αρετές της, περιλαμβάνει το σύνολο των διακοσμητικών της θεμάτων και εξαντλεί τις αισθητικές της δυνατότητες”. Γι’ αυτό περιοριστήκαμε στην εξέταση των τέμπλων, γιατί, παρακολουθώντας -έστω και συνοπτικά- την τεχνική και μορφολογική τους εξέλιξη στο Άγιον Όρος, μπορέσαμε να προσεγγίσουμε την ξυλογλυπτική της αθωνικής πολιτείας.

Νίκος Nικονάνος

Bιβλιογραφία: Sotiriou 1930, σ. 171-180. Corovic-Ljubinkovic 1965. Corovic-Ljubinkovic 1966, σ. 119-137. Mακρής 1969. Chatzidakis 1973, στ. 374 κ.ε. Kαζανάκη-Λάππα 1974, σ. 251-283. Kαλοκύρης 1980, σ. 173-203. Tσαπαρλής 1980. Mακρής 1982. Kουτελάκης 1986. Kακαβάς 1994, σ. 183-195. Tσαπαρλής 1994, σ. 71-94. Παπαθεοφάνους-Tσουρή 1995, σ. 83-106. Nικονάνος 1996, σ. 536-546.

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/

Μοναχός Γεώργιος Βατοπεδινός (1899-1966)

Posted in Uncategorized with tags , , , , on November 26, 2014 by anazhtitis

eksofullo monaxos gewrgios

Ο κατά κόσμον Δημήτριος Καζάνης γεννήθηκε στη Νικήτη της Χαλκιδικής το 1899. Προσήλθε στη μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους το 1914 κι εκάρη μοναχός σε αυτή το 1916. Το 1926 αναχώρησε της μονής και περιφερόταν στα όριά της επί 35 χρόνια.

Ο ιερομόναχος Χρυσόστομος Μουστάκας, που τον συνάντησε, γράφει γι’ αυτόν, πως ο σκούφος του από την πολυκαιρία και τον ιδρώτα είχε χάσει το πρώτο του χρώμα. Ήταν πάντοτε μονοχίτων και ανυπόδητος. Μόνιμη θερινή τροφή του τα σύκα και τον χειμώνα καρύδια, κάστανα, κούμαρα και βελανίδια.

Δεν γνώριζε τι να κάνει δύο εκατόδραχμα, που του έδιναν τον χρόνο από το μοναστηριακό ταμείο, στη δεκαετία του 1950. Θεμέλια του μοναχού της Ορθοδοξίας, αν τον ρωτούσες, απαντούσε πως είναι: «πρώτον υποταγή και συνάμα ταπείνωση». Και αν του έλεγες, γιατί τόση ευτέλεια στην ενδυμασία του, θ’ άκουγες πως: «Όταν σε σκεπάσει το χώμα τα πολυτελή ενδύματα δεν έχουν να σε βοηθήσουν τίποτε».

Κουρέλια σκέπαζαν το σώμα του. Ανάμεσα στα βάτα που κρυβόταν, όπου τον διέκρινες με ανοιγμένα χέρια, έμοιαζε με αητό. Κοινωνούσε των αχράντων Μυστηρίων με δάκρυα. Σιγόψελνε στις αγρυπνίες, παγώνοντας στους νάρθηκες. Τον θεωρούσαν σαλεμένο και τρελό και αυτός χαιρόταν αφάνταστα. Γέροντες με προορατικό χάρισμα τον θαύμαζαν για τη μεγάλη του ταπείνωση.

paterpaisios

Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης στο βιβλίο του για τους Αγιορείτες πατέρες γράφει περί αυτού: «ζούσε σαν πραγματικό πετεινό του ουρανού μέσα στο Άγιον Όρος, κάτω από τον ουράνιο τρούλο του Θεού, γιατί δεν είχε καλύβι, όπως οι άλλοι πατέρες. Ελευθερωμένος λοιπόν από την ματαιότητα, με την αρετή της ακτημοσύνης και σκλαβωμένος από την αγάπη του Θεού, γύριζε στον Άθωνα σαν “καλό αλητάκι” του Χριστού.

Όλη του η περιουσία ήταν τα τριμμένα ρούχα που φορούσε, τα ίδια χειμώνα-καλοκαίρι. Στα δε πόδια του είχε τυλιγμένα φαρδιά κουρέλια για κάλτσες, για να μη κατεβαίνει κάτω το λίγο αίμα του από την ορθοστασία στην προσευχή και από τις πορείες του στις κορυφές και λαγκαδιές όπου πήγαινε για να μένει άγνωστος από τους ανθρώπους. Η μεν ψυχή του όλο ενωνόταν με τον Θεό, τα δε ρούχα του όλο και κουρελιαζόταν, αλλά φαίνονταν σαν φτερά, γιατί ο Γέροντας είχε Χάρη Θεού».

Άνθρωπος μεγάλης αυταπάρνησης, ανιδιοτέλειας και ταπεινώσεως. Γι’ αυτό ήταν πάντοτε μόνος. Μόλις αντιλαμβανόταν ότι καταλάβαιναν απομακρυνόταν αμέσως για τα βουνά, που φύλαγαν τα μυστικά του. Είχε βαθιά αίσθηση της ματαιότητας της ζωής. Ήταν ένας διά Χριστόν σαλός.

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1089-gewrgios-vatopedinos

 

Πως η Παναγία επέλεξε τη Μονή της!

Posted in Uncategorized with tags , , , , on September 8, 2014 by anazhtitis

Πριν από τρεις αιώνες, ανάμεσα στις ιερές εικόνες στο καθολικό της Μονής του Βατοπαιδίου στο Άγιον Όρος, ήταν και αυτή της Παναγίας της Οδηγήτριας. Μια εικόνα, η «γέννηση» της οποίας χάνεται στα βάθη της

αγιορείτικης ιστορίας, η οποία όμως της έχει κρατήσει περίοπτη θέση στις σελίδες της, εξαιτίας ενός ξεχωριστού γεγονότος. Ένα βράδυ του 1730, ο μοναχός που είχε αναλάβει τη φύλαξη του καθολικού της Μονής του Βατοπαιδίου, αντιλήφθηκε έντρομος πως η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας έλειπε από τη θέση της. Όπως ήταν φυσικό, αυτό το γεγονός προκάλεσε τεράστια αναστάτωση.

eikones_0128

Όλοι έψαχναν να βρουν την ιερή εικόνα της Παναγίας. Τελικά βρέθηκε στο καθολικό της Μονής Ξενοφώντος. Κανείς δεν κατάλαβε τότε το πώς και το γιατί μεταφέρθηκε η εικόνα από το ένα μοναστήρι στο άλλο χωρίς μάλιστα να γίνει αντιληπτό το παραμικρό. Η εικόνα επέστρεψε στο Βατοπαίδι όπου σύμφωνα με την ιστορία ο Ναός κλειδώθηκε για να μην επαναληφθεί παρόμοιο περιστατικό. Όταν όμως ο Ναός άνοιξε ξανά τις πύλες του, η εικόνα δεν ήταν ξανά στη θέση της. Το πιο παράδοξο ήταν πως βρέθηκε στο ίδιο σημείο όπου μεταφέρθηκε και την πρώτη φορά, στη Μονή Ξενοφώντος. Οι μοναχοί της Ορθοδοξίας,  σίγουροι πλέον πως δεν είχαν να κάνουν με μια ανθρώπινη ενέργεια αλλά με μια παρέμβαση της ίδιας της Παναγίας, αποδέχθηκαν την επιθυμία Της και η εικόνα παρέμεινε στη Μονή Ξενοφώντος.

tx-011-6700

Από τότε πέρασαν κοντά τρεις αιώνες. 283 χρόνια και η εικόνα παρέμενε σταθερή στη θέση της. Μέχρι σήμερα όπου οι μοναχοί της Μονής Ξενοφώντος με επικεφαλής τον Ηγούμενο τους Αρχιμανδρίτη Αλέξιο, επέστρεψαν για πρώτη φορά την εικόνα της Παναγίας στο μοναστήρι απ’ όπου ξεκίνησε. Οι Βατοπαιδινοί μοναχοί για πρώτη φορά ζήτησαν την παρουσία της εικόνας, στους φετινούς εορτασμούς των Βατοπαιδινών Αγίων. Μετά το τέλος των εορτασμών, η εικόνα επέστρεψε ξανά στην Μονή Ξενοφώντος. Άλλωστε κανείς από τους αγιορείτες μοναχούς δεν θα μπορούσε να πάει «κόντρα» σε ένα θέλημα της ίδιας της Παναγίας που το έδειξε με τον πιο σαφή τρόπο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

vatopaidi-eikona_03 vatopaidi-eikona_05 vatopaidi-eikona_08

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/788-panagia-epelekse-monh-pou-tha-meinei-eikona

Παναγία Θεοδωρόβσκαγια

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on August 27, 2014 by anazhtitis

Thavmatourgi-Eikona-Panagia-Theodorovskayia-Iera-Megisti-Moni-Vatopaidiou-600x600

Η εικόνα της Παναγίας Θεοδωρόβσκαγιας προέρχεται από την Βατοπαιδινή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές, και είναι αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Θεοδωρόβσκαγιας του 12ου αιώνα, που βρίσκεται μέχρι σήμερα στον ναό της Αναστάσεως του Ντέμπρα, στην περιοχή Καστρομά της Ρωσίας.

Η Παναγία Θεοδωρόβσκαγια της Μονής Βατοπαιδίου εικονίζεται σε προτομή στον εικονογραφικό τύπο της Γλυκοφιλούσας, κρατώντας τον μικρό Χριστό στο δεξί της χέρι, ενώ υψώνει το αριστερό μπροστά στο στήθος σε δέηση. Η εικόνα είναι καλυμμένη με χρυσάργυρη επένδυση που φέρει πολύτιμους λίθους. Στο κάτω μέρος της επένδυσης είναι γραμμένη η ακόλουθη επιγραφή σε μετάφραση από τα παλαιοσλαβικά: Αύτη η αγία εικόνα ζωγραφίσθηκε με την θαυματουργική μορφή της Παναγίας Θεοδωρόβσκαγιας. Η εμφάνιση αύτη ς της ιαματικής εικόνας στην Καστρομά έγινε το θέρος του, ςψμζ’ (=1239), ενώ ο εορτασμός της θαυματουργής εμφάνισης στην αρχή του προηγουμένου Μαρτίου, ημέρα δεκάτη τετάρτη. Αύτη η αγία θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου εμφανίσθηκε στον ευσεβή μέγα πρίγκηπα Βασίλειο Γεώργιεβιτς, γιό του ευσεβή μεγάλου πρίγκηπα Γεωργίου Γιάρο(σ)λαβ από το Βλαδιμήρ, που ήταν δισέγγονος του οσίου και μεγάλου πρίγκηπα Αλεξάνδρου Νέφσκι. Ο επίτροπος Ιβάν Γιακόβλεβιτς Σοβόλωβ ήταν άρρωστος επί τρία έτη (και) θεραπεύθηκε στην Καστρομά (μέσα στον καθεδρικό) ναό από την εικόνα της Θεοτόκου.

Με βάση τα τεχνικά και τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά η εικόνα της Παναγίας Θεοδωρόβσκαγιας της Μονής Βατοπαιδίου, αντίγραφο της ομώνυμης εικόνας στην Καστρομά της Ρωσίας, μπορεί να χρονολογηθεί στον 19ο αιώνα.

 

http://www.vatopedi.gr/