Archive for θαυματουργες εικονες

Η Παναγία και οι Άγιοι του Άθωνα

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on October 28, 2015 by anazhtitis

h-panagia-me-mafori-skepazei-athwna-1

Η Παναγία είναι η αρχόντισσα αυτού, του τόπου, που επεθύμησε να υμνείται το γλυκύτατο όνομά της.

Σ’ όλο τ’ όρος είναι η μόνη γυναικεία μορφή που δεσπόζει στις ψυχές και τους τόπους. Εξαιρετικά ξεχωρίζουν τρεις μονάχα αγίες που έχουν κάποια σχέση και με τη ζωή της και φυλάγονται ακέρια άγια λείψανά τους. Η αγία Άννα, η μητέρα της, που στο Κυριακό της ομώνυμης νότιας σκήτης φυλάγεται το τιμιώτατο πόδι της, της αγίας Αναστασίας, σχεδόν ολόσωμο, του πιο μεγάλου θησαυρού της Μονής Γρηγορίου και της αγίας Μαγδαληνής της Παρθένου, μυροφόρου και ισαποστόλου το αριστερό χέρι στη Σιμωνόπετρα, που όχι σπάνια έχει ευωδία θαυμαστή και θερμότητα ζωντανού ανθρώπου.

panagia-eleousa

Οι περισσότεροι ναοί στο Άγιον Όρος είναι αφιερωμένοι στην Παναγία. Ό,τι πιο πολύτιμο εδώ, είναι οι άγιες εικόνες της, ντυμένες με χρυσά και ασημένια “πουκάμισα”, με πολλά αφιερώματα και θαύματα: η Ιβηρίτισσα, η Κουκουζέλισσα, η Τριχερούσα, η Εσφαγμένη, η Αντιφωνήτρια, η Γοργοϋπήκοος, του Άξιον Έστί, η Γαλακτοτροφούσα και τόσες άλλες στοργικές βρεφοκρατούσες και δεόμενες…

Ο ένας άγιος δίνει το κομποσχοίνι του στον άλλο για να μη σβήσει η φωτιά της προσευχής και παγώσει ο κόσμος και σβήσει αφανισμένος. Οι κρίκοι της αλυσίδας των χρόνων στεριώνουν με τους κόμπους των ευχών που τρέχουν στα δάχτυλα των αγίων. Στις πικρές μέρες, που ζει ο σημερινός κόσμος κι όλα μέσα του έχουν παλιώσει κι έχουν τη γεύση του χαρουπιού, στον Άθωνα όλα είναι τα παλιά καινούργια και τα καινούργια παλιά και ζωντανά μέσα στη ζεστασιά της αγκαλιάς της Παναγίας, μέσα στις ζωηφόρες αχτίδες της ποικιλίας του αγίου Πνεύματος μα και της Ενότητας.

panagia-eleousa (3)

Διαβάστε εδώ περισσότερα σχετικά με τις θαυματουργές ευεργεσίες των προσευχών του Αγίου Παϊσίου για τον κόσμο.

Μια τέτοια παράδοση φιλόθεων, φιλοθεοτόκων και φιλαδέλφων αγίων δε σ’ αφήνει εύκολα να ησυχάζεις μα σου δίνει και μια παρηγοριά και δύναμη μεγάλη μέσα από ασφάλεια ακριβή. Πάνω από δεκατρείς δεκάδες οι άγιοι του Άθωνα. Πάνω από δεκατρείς εκατοντάδες οι μοναχοί του Άθωνα σήμερα. Οι πρώτοι πρεσβεύουν για τους δεύτερους και προσκαλούν. Χαρά μεγάλη που και σήμερα κρυμμένοι βρίσκονται συνεχιστές της ζωής τόσων αγίων, θεόφιλοι και φιλάρετοι, παιδιά της Παναγίας, που σκύβει και τους ακούει… Που τη χαρά τους δεν ξέρουν τι να την κάμουν… Που τη χαρά τους αυτή τη δίνει η απ’ όλες τις χαρές πιο μεγάλη… Η κυρία των Αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η αγιορείτισσα Παναγία…

panagia-eleousa (2)

Οι άγιοι του Άθωνα είναι οι διαμαντόπετρες στο περιδέραιο της Ελεούσας. Είναι τα μυρίπνοα εαρινά άνθη του περιβολιού της, που κανένας χειμώνας δε μπορεί να μαράνει και στην ευωδία τους πολλοί προστρέχουν ταπεινά σήμερα. Είναι το μοσχοβόλημα του κρίνου της Παναγίας π’ ανθίζει ψηλά στον Άθωνα, το βουνό της Μεταμόρφωσης και της μεταμόρφωσής μας, των αγίων, της Παναγίας, που άξια βαπτίσθηκε: Άγιον Όρος!… και τ’ αχνάρια των αγίων και της Παναγίας είναι ζωντανά τυπωμένα πάνω του.

Μοναχός Μ.Σ.

Πηγή: Ετήσια έκδοσις της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, «ο Όσιος Γρηγόριος», περίοδος Β΄, έτος 1979, αριθμ.4

Μάθετε εδώ την ιστορία μερικών από τις σημαντικότερες θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στο Άγιο Όρος.

Πηγή: www.artionrate.com

Θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στο Άγιον Όρος

Posted in Uncategorized with tags , , on July 9, 2014 by anazhtitis

Άξιον εστί – Πρωτάτο Καρυών

Η θαυματουργή αυτή εικόνα, που φυλάσσεται σήμερα στο ιερό σύνθρονο του Πρωτάτου των Καρύων, βρισκόταν κατά τα τέλη του Ι’ αιώνα σε ένα κελί κοντά στις Καρυές που σήμερα φέρει την ίδια επωνυμία “Άξιον εστίν” λόγω του εξής θαύματος: Ενώ ο Γέροντας του Κελλιού απουσίαζε σε αγρυπνία του Πρωτάτου, συνέβη να φιλοξενήσει ο υποτακτικός του, που έμεινε μόνος στο κελλί,κάποιον άγνωστο περαστικό μοναχό μαζί με τον οποίο μάλιστα έψαλλε και την ακολουθία του όρθου της Κυριακής.

Όταν λοιπόν έφθασαν στην θ’ ωδή του κανόνα, ο μεν μοναχός του Κελιού έψαλλε “Την Τιμιωτέραν”, το γνωστό αρχαίο αυτό ύμνο του Αγίου Κοσμά του Ποιητή, που ψαλλόταν τότε όπως και σήμερα μαζί με τους θεομητορικούς στίχους της θ’ ωδής (Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον…”), ενώ ο ξένος μοναχός άρχισε τον ύμνο διαφορετικά, προσθέτοντας στην αρχή του το μέχρι τότε άγνωστο προοίμιο “Άξιον εστίν ως αληθώς…”, το οποίο τόσο Θαυμασμό προκάλεσε στον ντόπιο μοναχό, ώστε το ζήτησε και γραπτώς, για να μπορεί να το ψάλλει και αυτός.

Επειδή όμως δε βρέθηκε μελάνι και χαρτί μέσα στο κελί, ο μυστηριώδης ξένος μοναχός χάραξε τον ύμνο με το δάκτυλό του σε μια πέτρινη πλάκα και προσθέτοντας ότι έτσι πρέπει να ψάλλεται στο εξής ο ύμνος αυτός από όλους τους Ορθόδοξους, έγινε άφαντος. Οι Αγιορείτες έστειλαν την πλάκα στον βασιλιά και στον Πατριάρχη, ενώ την εικόνα, μπροστά στην οποία ψάλθηκε για πρώτη φορά ο αγγελικός ύμνος, τη μετέφεραν στο Πρωτάτο, στο οποίο καθιερώθηκε να γίνεται και η ετήσια πανήγυρη σε ανάμνηση του θαύματος και προς τιμή της Θεοτόκου. Σύμφωνα με το αρχαίο συναξάρι, η γιορτή αυτή αρχικά τελούνταν στο Κελί, όπου είχε γίνει το θαύμα, και μάλιστα προς τιμή του αρχάγγελου Γαβριήλ, που χωρίς άλλο ήταν ο θαυμαστός εκείνος ξένος μοναχός.

 

1-b2eb7a3643  γνήσιο, χειροποίητο αντίγραφο της εικόναςeikones_0121a

 

Παραμυθία – Ιερά Μονή Βατοπεδίου

Για την εικόνα αυτή διηγείται η παράδοση ότι η αρχική έκφραση των προσώπων και η στάση του σώματος του Κυρίου και της Θεομήτορος άλλαξαν, όταν συνέβη το εξής φρικτό θαύμα: Όταν κάποτε αποβιβάστηκαν κρυφά πειρατές στην παραλία της μονής και περίμεναν κρυμμένοι το πρωινό άνοιγμα της πύλης, για να επιτεθούν, ο ηγούμενος που μετά το τέλος του όρθρου έμεινε μόνος, για να συνεχίσει την προσευχή του, άκουσε τα εξής λόγια της Παναγίας: “Μην ανοίξετε σήμερα τις πύλες της μονής, αλλά ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές”. Στρέφοντας το βλέμμα του εκεί είδε το Θείο βρέφος να απλώνει το χέρι του και να σκεπάζει τα χείλη της μητέρας του λέγοντας: “Μη μητέρα μου, άφησε τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει”. Αλλά η Παναγία πιάνοντας με το χέρι της το χέρι του Υιού της και στρέφοντας λίγο το κεφάλι, για να ελευθερώσει τα χείλη της επανέλαβε τα ίδια λόγια. Αυτός ο τελευταίος σχηματισμός των προσώπων παρέμεινε μόνιμα στην εικόνα, ενώ οι μοναχοί, αφού σώθηκαν θαυματουργικά απ΄ τους πειρατές, ευχαρίστησαν την Παναγία και ονόμασαν την εικόνα της αυτή “Παραμυθία”, που σημαίνει καταπράϋνση ή μετριασμός, ή έννοιες που εξίσου αποδίδουν το περιστατικό του θαύματος. Η εικόνα είναι τοιχογραφία και βρίσκεται στο δεξιό χορό του ομωνύμου παρεκκλησίου της μόνης.

131313131  γνήσιο, χειροποίητο αντίγραφο της εικόνας p43-paramithia_b-(43k-10b-par-35)

Πορταϊτισσα – Μονή Ιβήρων

Κάποιο βράδυ, όταν πια στη μονή του Κλήμενος αρχίζουν να κατοικούν Ίβηρες μοναχοί, θαυμάσιο φαινόμενο βάζει σε απορία τους μοναχούς της περιοχής: πύρινος στύλος στέκεται πάνω στη θάλασσα και φθάνει μέχρι τον ουρανό. Το όραμα εξακολουθεί για μερικές μέρες και οι μοναχοί διακρίνουν στη βάση του στύλου μια εικόνα, που πλέει όρθια στα κύματα. Κάνουν δέηση στον Θεό, για να δοθεί ο ανεκτίμητος θησαυρός και η Θεοτόκος εμφανίζεται στον ευλαβή αναχωρητή Γαβριήλ τον Ίβηρα και τον διατάζει να περπατήσει στα κύματα, να πάρει την εικόνα της και να τη δώσει στον ηγούμενο και τους αδελφούς της μονής. Ωστόσο, μετά την υποδοχή της και την τοποθέτησή της στο ναό, η εικόνα κατ΄ επανάληψη εξαφανιζόταν από αυτόν και βρισκόταν τοποθετημένη εσωτερικά πάνω από την πύλη της μονής. Η Παναγία πληροφόρησε σε όνειρο τον άγιο Γαβριήλ ότι αυτή είναι η θέση που διάλεξε μόνη της για να φυλάγει αυτή τους μοναχούς και όχι να φυλάγεται από αυτούς. Έτσι πήρε το όνομα Πορταϊτισσα και μέχρι σήμερα η παρουσία της στη μονή και στο Άγιον Όρος θεωρείται εγγύηση για την προστασία του Αγιορείτικου Μοναχισμού από τη Θεοτόκο. Αργότερα κτίστηκε παρεκκλήσι κοντά στο τείχος της μονής, όπου τοποθετήθηκε η εικόνα, ενώ έκλεισε η παλαιά και ανοίχθηκε άλλη μεγαλοπρεπέστερη είσοδος. Τα θαύματά της είναι άπειρα όπως και το πλήθος των προσκυνητών της, ιδιαίτερα τον Δεκαπεντάυγουστο και τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, που λιτανεύετε και γίνεται η ανάμνηση της εύρεσης της με λειτουργία σε παρεκκλήσι της παραλίας, στο σημείο ακριβώς που την έβγαλε από την θάλασσα ο Άγιος Γαβριήλ.

6-a961c7725b  χειροποίητο αντίγραφο της εικόνας   il02200---portaitissa-25x35---400.00

Γλυκοφιλούσα – Ιερά Μονή Φιλοθέου

Όπως η “Πορταϊτισσα” έτσι από τις εικόνες που διασώθηκαν από την εικονομαχία και μεταφέρθηκαν θαυματουργικά στον Άθω. Ήταν κτήμα της Βικτωρίας, ευσεβούς συζύγου του εικονομάχου συγκλητικού Συμεών, η οποία, για να μην την παραδώσει, την έριξε στη θάλασσα. Η εικόνα πλέοντας όρθια στα κύματα έφθασε στον αρσανά της μονής Φιλοθέου, όπου παραλήφθηκε με μεγάλη τιμή και χαρά από τον ηγούμενο και τους πατέρες της μονής, που είχαν ειδοποιηθεί με αποκάλυψη της Θεοτόκου. Στο σημείο της ακτής, όπου απέθεσαν την εικόνα ανέβλυσε αγίασμα. Εκεί κάθε χρόνο τη Δευτέρα της Διακανησίνου γίνεται λιτανεία και αγιασμός. Πολλά είναι τα θαύματα της “Γλυκοφιλούσας”. Το 1713 απάντησε στις προσευχές του ευλαβούς εκκλησιάρχη Ιωαννικίου, που παραπονιόταν για την ένδεια του μοναστηριού, διαβεβαιώνοντάς τον ότι αυτή έχει την πρόνοια για τις υλικές ανάγκες της μονής. Το 1800 έσωσε ένα προσκυνητή που έπεσε κάτω από τον ξενώνα, που βρισκόταν στον τρίτο όροφο. Η εικόνα είναι αμφιπρόσωπη με τη Σταύρωση στο πίσω μέρος και βρίσκεται στον κίονα του αριστερού χορού του Καθολικού.

13-cf7dc6ba98 γνήσιο, χειροποίητο αντίγραφο της εικόνας p43-glikofiloussa-(43k-10b-gli-35)

Οδηγήτρια – Ιερά Μονή Ξενοφώντος

Η εικόνα αυτή βρισκόταν από πολύ παλιά στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου στον κίονα του αριστερού χορού. Το 1730 όμως εξαφανίστηκε ξαφνικά από τη θέση της, ενώ οι πύλες του ναού ήταν κλειδωμένες, και έτσι η εικόνα μεταφέρθηκε πίσω στη θέση της, ενώ οι Βατοπεδινοί πατέρες έλαβαν αυστηρότατα μέτρα ασφάλειας και σφράγισαν το ναό. Σε λίγη ώρα, όταν ανοίχτηκε η εκκλησία, για την ακολουθία, η εικόνα έλειπε και πάλι από τη θέση της και πολύ σύντομα έφρανε είδηση από τη Μονή του Ξενοφώντος ότι βρέθηκε και πάλι στην αντίστοιχή θέση του εκεί Καθολικού. Οι Βατοπεδινοί πείσθηκαν για το θαύμα και αποφάσισαν να μην αντισταθούν άλλο στη θέληση της Θεομήτορος. Έτρεξαν στη Μονή Ξενοφώντος για να προσκυνήσουν την “Οδηγήτρια” και για πολύ καιρό της έστελναν λάδι και κερί στη νέα της κατοικία.

54545454γνήσιο, χειροποίητο αντίγραφο της εικόνας p87_odigitria---150)

 

Πολλά αντίγραφα από τις σπουδαίες εικόνες της Παναγίας του Αγίου Όρους έχουν φιλοτεχνηθεί από αγιογράφους πατέρες και αγιορείτες μοναχούς με απόλυτη πίστη στο πρωτότυπο και την αγιορείτικη βυζαντινή τέχνη. Μπορείτε να τις βρείτε στο: http://www.artionrate.com/index.php/eshop/agiografies

http://www.agioritikovima.gr/

Νύχτα αγρυπνίας, κέλυφος σιωπής

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on March 29, 2014 by anazhtitis

agripnia

του Ραφαήλ Αναγνώστου

 

“Θα πάω στης Παναγιάς τη Χάρι, της Παραμυθίας, της παρηγορήτρας που θα πει, την αγρυπνία, τη γιορτή, το πρόσωπό της το γλυκό να προσκυνήσω στο Μέγα Μοναστήρι, με τις εικόνες τις θαυματουργές” είπε στον γέροντά του και ξεκίνησε.
Απόγευμα ήταν, απομεσήμερο, στα μισοσκότεινα παράθυρα, τρεμόπαιζε το φως άλλης μιας μέρας που ξεψύχαγε, σκιρτάει η καρδιά με την ευχή για την δική του και του κόσμου σωτηρία. Χριστέ και Λόγε του Θεού ελέησόν με τον μικρό και τον ασήμαντο.
Kέλυφος, του είχε πει, ξεκάθαρα θυμόταν, το καλυβάκι του Σταυρού στην καταιγίδα. Κέλυφος η νύχτα του ονείρου, μήτρα προαιώνια η σιωπή που τόσο δυνατά φωνάζει κι όμως φωνή αύρας λεπτής σαν γίνει, τότε τον Ύψιστο ζητάει.
Κρύο, ομίχλη, χιονάκι φρέσκο και φλόγα στην ψυχή, ο όλος άνθρωπος παλεύει με τον εαυτό του, το μαύρο κομπολόγι το μάλλινο και τ’ άλλο το φτιαγμένο απ’ τα δάκρυα της Παναγιάς, με το σταυρό στο στήθος του για πάντα έχοντας τρόπαιο ανίκητο.
Η του Βατοπαιδίου η Μονή χανόταν μέσα στη σιωπή και που και που ήχος του τάλαντου και άρωμα περίφημο του κάριου που έκαιγε λιβανωτός στα αιώνια γατζία.
Στις αετωφολιές του νου και της ψυχής απάνου άνθρωπος, Θεός, άγγελοι, θηρία και πουλιά αναμετρώνται, αιώνες τώρα μα και την κάθε στιγμή, ψάχνοντας στα σκοτάδια των παθών την πόρτα που οδηγεί στο δύσκολο και άγνωστο…ΜΕΤΑ.
Ισορροπεί ο ασκητής ανάμεσα θάλασσας και ουρανού.
Ισορροπεί η καρδιά ανάμεσα στα ύψη και τα βάθη της θείας αναζήτησης.
Πως να το νοιώσεις αδελφέ μου, πως να το κάνεις κτήμα της άσκησης και της μετάνοιας της συνεχούς σου, πως να το κάνεις “μπούσουλα” και θύμιση κάθε λεπτού, τη ρήση του Γρηγόριου του Θεολόγου που ο γερο-Πορφύριος συνέχεια επαναλάμβανε ; “Ορθοδοξείν εστίν το αεί σχοινοβατείν!”
Πως να το νοιώσεις όταν το βάραθρο της εύθραυστης και ψεύτικης ανθρώπινης αυτάρκειάς σου, χάσκει κάτωθέν σου ως κύτους στόμα και συ ως άλλος Ιωνάς, αλλοίμονο! δεν την αντέχεις ακόμη μία πτώση;
Πως να παλέψεις μεσ’ απ’ τις σκιές του στασιδιού σου που όμοιος τάφος φαίνεται χρόνια τώρα, το απειλητικό σκοτάδι; Πως ν’ αναμετρηθείς, μεσ’ στο χλωμό το φως των καντηλιών και των κεριών, με την Αλήθεια και το Φως, με της δικαιοσύνης τον ηλιάτορα; Πως να τολμήσεις ν’ ατενίσεις, ίσα στα μάτια Εκείνη που στην ελπίδα έζωσε ζωή, την ταπεινή Παρθένο που μέσα από μήτρα της το Φως του κόσμου κι η συμπόνια κι η αγάπη εγεννήθησαν;
Πέρναγε η ώρα, η νύχτα ατέλειωτη, σκιές οι καλογέροι άσαρκοι και άβαροι θαρρείς στο διαρκές τους «σούρτα-φέρτα», πότε ν’ ανάφτουν κι ύστερα πάλι να φυσούν να σβήσουν τα καντήλια τα χρυσά που από ύψη δυσθεώρητα αίφνης μπροστά σου αιωρούνται κι ύστερα πάλι χάνονται εκεί στον τρούλο τον αόρατο που διαφεντεύει ο Παντοκράτορας.
Μέσιασε η νύχτα, τα πόδια μούδιασαν, τα χέρια ίσα-ίσα ψηλαφούν για να αιστανθούν του μάρμαρου του φαγωμένου τις ρυτίδες, που βήματα χιλιάδων αιωνίων προσκυνητών, παπάδων, μοναχών, διάκων, αρχιερέων και βασιλιάδων χάραξαν ανεξίτυλα και τώρα δάκρυα καυτά, τα δάκρυά του, ζεσταίνουν ψάχνοντας και ζητώντας Εκείνης την Παρηγοριά.
Το σώμα δεν το νοιώθει πια, το μαύρο ράσο σάβανο, βαρύ, ασήκωτο σαν την ευθύνη της αποταγής που τόσο πάλαιψε θεριό σωστό για να την καταφέρει.
Τέλεψαν πια κι οι κόμποι, οι μάλλινοι, οι ατέλειωτοι, οι τρακόσιοι, σπαρτιάτες όμοιοι κι αυτοί σαν του Θερμοπυλιώτη Λεωνίδα οι πιστοί, δώδεκα και τριακόσιοι με της καρδιάς τους χτύπους, μάχονταν ώρες πολλές, τη σάρκα και τα πάθια, τις επιθυμιές, το θέλημα το ίδιον το άτιμο αυτό το τέρας που απ’ το Φως πάντα θα τον χωρίζει.
Ώρες πολλές, στο πάτωμα, ξύλα τριζοβολούν, αέρας ασταμάτητα φυσά, λιβάνι πια και σούρτα-φέρτα καλογέρων δεν ακούγεται, που νάναι και η ψυχή ανάλαφρη αγάλλεται ωσαν σε τόπο άγνωστο, παραδεισένιο μόνιμα να κατοικεί; Ριπές αγέρα, δάκρυα, ευχής γαλήνεμα, στόμα κλειστό, μάτια θεόκλειστα κι ορθάνοιχτα μαζί, ωσαν τα άστρα του ουρανού όλα μαζί στης καρδιάς τη φάτνη να μετοικήσαν με τη δική της την Μητρική την προσταγή.
Ώρες πολλές σαν πέρασαν και τώρα πια το βράδυ αυτό που άρχισε σαν κίνησε να πάει μα δεν έφτασε στο Βατοπαίδι, στης Παραμυθίας τη γιορτή, τελειώνει, χάνεται η νύχτα, έρχεται η χειμωνιάτικη αυγή και η καρδιά του φλέγεται, τα μάγουλα σκάφτηκαν από τα δάκρυα της χαράς καθώς την προσευχή του άκουσε σίγουρα, τόνοιωθε, μέσα από το Άγιο Βήμα η Βηματάρισσα, διαλάλησε η Αντιφωνήτρια πως πάντα δικός της θάναι, την θλίψη του την πήρε μακρυά η Παντάνασσα, η Εσφαγμένη μάτωσε μαζί με της ζωής του την πληγή, η Πυροβοληθείσα κόπασε των λογισμών τη λύσσα, τον πόνο του και τις πληγές του για πάντα σκέπασε με του λαδιού την ζεστασιά η Ελαιοβρύτισσα.
Τέτοια αγρύπνια, τέτοια χαρά, τέτοια παραμυθία μέσα στη σιωπή, ποτέ ξανά δεν είχε νοιώσει. Τι κι αν η νύχτα πέρασε στου ταπεινού του του κελλιού το πάτωμα μέσα στο δάσος με τις καστανιές με τον αέρα έξω να λυσσά κι όχι στο φωτεινό, το όμορφο, το μεγαλοπρεπές το Μέγα Μοναστήρι; Τάχα δεν είναι αυτό θάμα μεγάλο της Παρθένου σαν το του προσμοναρίου που γιορτάζεται αιώνες τώρα τέτοια νύχτα σκοτεινή που μέρα λαμπερή γεννάει;

Πηγή: romfea.gr

Οι Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής..

Posted in Uncategorized with tags , , , , on March 9, 2014 by anazhtitis

Numero 3

Κάθε Κυριακή της Μ. Σαρακοστής έχει δύο θέματα, δύο νοήματα. Από το ένα μέρος η κάθε Κυριακή αποτελεί μέρος μιας συνέχειας στην οποία αποκαλύπτεται ο ρυθμός και η πνευματική «διαλεκτική» της Μ. Σαρακοστής. Από το άλλο μέρος, σύμφωνα με την πορεία της ιστορικής εξέλιξης της Εκκλησίας, σχεδόν κάθε Κυριακή της Σαρακοστής απόκτησε ένα δεύτερο θέμα. Ετσι την Α΄ Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία γιορτάζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Την Β΄ Κυριακή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά γιορτάζουμε τη καταδίκη των εχθρών του και την υπεράσπιση της διδασκαλίας του ως δεύτερος θρίαμβος της Ορθοδοξίας. Την Γ΄ Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Την Δ΄ Κυριακή του αγίου Ιωάννου της Κλίμακας και Την Ε΄ Κυριακή της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.

Κατανυκτικοί Εσπερινοί

Τις απογευματινές ώρες των Κυριακών της Σαρακοστής τελείται ο λεγόμενος «Κατανυκτικός Εσπερινός». Είναι όμοιος Εσπερινός με τον συνήθη, έχει όμως μερικές προσθήκες όπως π.χ. τα τροπάρια «Θεοτόκε Παρθένε…», «Βαπτιστά του Χριστού…» κ.λ.π., την ευχή του αγίου Εφραίμ. Λέγεται «Κατανυκτικός» γιατί ψάλλονται διάφορα στιχηρά (δηλαδή τροπάρια που προτάσσουν στίχους από τους Ψαλμούς) του Τριωδίου καλούμενα «κατανυκτικά», λόγω του περιεχομένου τους, όπου δεσπόζει βαθειά συναίσθηση αμαρτωλότητας, πένθους, συντριβής, μετανοίας και θερμή ικεσία για άφεση αμαρτιών.

Α’ Κυριακή Νηστειών – της Ορθοδοξίας

Λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας, γιατί γιορτάζουμε την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως κατά της φοβερής αιρέσεως των Εικονομάχων, των αιρετικών δηλαδή εκείνων που δεν εδέχοντο να τιμούν τις άγιες Εικόνες. Το «Ωρολόγιο» της Εκκλησίας γράφει: Για εκατό και πλέον χρόνια διαταράχθηκε η Εκκλησία με διωγμούς από κακοδόξους εικονομάχους. Πρώτος υπήρξε ο αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος και τελευταίος ο Θεόφιλος, ανδρας της αγίας Θεοδώρας, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε την εξουσία και στερέωσε πάλι την Ορθοδοξία μαζί με τον Πατριάρχη Μεθόδιο. Η Βασίλισσα Θεοδώρα διακήρυξε δημόσια ότι ασπαζόμεθα τις Εικόνες, όχι λατρευτικά, ούτε ως Θεούς, αλλά ως εικόνες των αρχετύπων. Την πρώτη Κυριακή των νηστειών το έτος 843, η Θεοδώρα μαζί με το γιό της αυτοκράτωρα Μιχαήλ, λιτάνευσαν και ανεστήλωσαν τις άγιες εικόνες μαζί με τον κλήρο και το λαό. Από τότε εορτάζουμε κάθε χρόνο την ανάμνηση αυτού του γεγονότος γιατί καθωρίσθηκε οριστικά ότι δεν λατρεύουμε τις Εικόνες, αλλά τιμούμε και δοξάζουμε όλους τους Αγίους που εικονίζουν και λατρεύουμε μόνο τον εν Τριάδι Θεό. Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και κανένα άλλο είτε Άγιο είτε Άγγελο.

 

Υπάρχουν, είναι δυνατόν να υπάρχουν θαυματουργές Εικόνες; Πολλοί Όρθόδοξοι Θεολόγοι αποδίδουν τα θαύματα μερικών Εικόνων όχι στις ίδιες Εικόνες, αλλά στη πίστη των ανθρώπων που προσεύχονται ενώπιόν των. Ότι η πίστη θαυματουργεί και η θερμή προσευχή, είτε μπροστά στις Εικόνες είτε όχι, αυτό είναι έξω από κάθε αμφιβολία. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να αρνηθούμε ότι μερικές Εικόνες μπορούν να έχουν και οι ίδιες, θαυματουργική χάρη. Δεν είναι παράδοξο, αλλά πολύ φυσικό. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι οι Απόστολοι θαυματουργούσαν όχι μόνο με τα χέρια τους, αλλά στο πέρασμά τους ακόμη και η σκιά τους! (Πραξ.ε΄,12-14). Ακόμα τα μανδήλια του Αποστόλου Παύλου, ριπτόμενα πάνω στους ασθενείς ή δαιμονισμένους, τους θεράπευαν! (Πραξ. ιθ΄, 12). Ώστε όχι μόνο οι ίδιοι Απόστολοι είχαν θαυματουργικό χάρισμα, αλλά και αυτά τα αντικείμενα της προσωπικής τους χρήσεως. Η χάρις από το Θεό έφθανε μέχρι τα μανδήλια τους. Τι το παράδοξο λοιπόν να ευλογήσει ο Θεός ανθρώπους βαθειάς ταπεινώσεως, νηστείας, προσευχής τους ίδιους να θαυματουργούν ή και τα έργα αυτών, τις Εικόνες; (Περίοδος Τριωδίου, Αρχ/της Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος)

Πηγή: monipetraki.gr