Archive for εικονες αγιων

«Θάνατος» σημαίνει «αιωνιότητα»

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on November 3, 2015 by anazhtitis

thanatos-shmainei-aiwniothta-1

Οι μοναχοί του Αγίου Όρους, δεν φοβούνται τον θάνατο. Ζουν υπό την σκέπη της Παναγίας και πορεύονται πλάι στην ασπίδα της Ορθοδοξίας που διδάσκει ότι ο Χριστός ήλθε στη γη για να πατήσει την αμαρτία και τον θάνατο. Μερικά πολύ απλά αλλά ουσιαστικά λόγια του γέροντα Πορφύριου για τον θάνατο που είτε μάς τρομάζει, είτε νομίζουμε ότι αψηφούμε.

Μάθετε εδώ περισσότερα για τη καθημερινή ζωή των μοναχών στα μοναστήρια του Αγίου Όρους

«Στενοχωρήθηκες πολύ. Το βλέπω. Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος. Γιατί, τι νομίζεις ότι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος… Και από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι. Οπότε, κατά την ημέρα της Κρίσεως, θα βρεθούμε στα δεξιά του Χριστού μας. Εκεί θα ανταμώσουμε όλοι και θα απολαύσουμε τα αγαθά του Παραδείσου. Εδώ δεν ήρθαμε για να μείνουμε αιώνια. Ήρθαμε να δοκιμαστούμε και να φύγουμε για την αιώνια ζωή. Μη θλίβεσαι, λοιπόν, για κάτι που είναι προδιαγεγραμμένο.

7346  «Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Και το περιμένουμε. Ανεξάρτητα εάν μερικοί δε θέλουν να το συνειδητοποιήσουν και λένε ‘εδώ είναι η Κόλαση, εδώ και ο Παράδεισος’. Αμ, δεν είναι έτσι. Και το ξέρουν και οι ίδιοι που το λένε. Και κατά βάθος δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Όταν, όμως, θα έλθουν αντιμέτωποι με τον θάνατο, τότε ποιος θα τους σώσει; Δεν έχεις ακούσει στον πρώτο κίνδυνο που συναντούν, ακόμη κι εκείνοι που είναι, η ισχυρίζονται ότι είναι, άπιστοι, ποιον καλούν σε βοήθεια; Δε φωνάζουν, «Θεέ μου! Παναγία μου!» ή κάνουν την προσευχή τους μπροσά στις εικόνες των αγίων; Τώρα, θα μου πείς, γιατί σου το είπα. Ε, να ευλογημένε, σε ξέρω πόσο ευαίσθητος είσαι και θέλησα να σε προετοιμάσω. Πήγαινε τώρα στο καλό και εγώ θα κάνω προσευχή, για να σε ενισχύσει ο Κύριος».

ix-0114---300

Σημαντικά στοιχεία της αγίας βιοτής του Γέροντα Πορφυρίου από τον γιατρό που έμεινε δίπλα του 14 χρόνια θα βρείτε στο άρθρο που ακολουθεί: http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/afierwmata/1514-14-xronia-konta-sto-geronta-porfurio

thanatos-shmainei-aiwniothta-2

Κάθε μέρα, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε στην αιωνιότητα. Και για να είμαστε έτοιμοι θα πρέπει να φροντίζουμε καθημερινά για την καθαρότητα της ψυχής μας. Ο άγιος Παίσιος λέει στο βιβλίο του χαρακτηριστικά περί του εξαγνισμού της ψυχής:

«Πρέπει καθημερινά να φροντίζεις για τον εξαγνισμό της ψυχής σου. Να κοιτάς τα πνευματικά σου και να λες την ευχή. Όπου είναι ο νους, εκεί είναι και ο λογισμός και η θέληση και η επιθυμία. Το παν αυτό είναι, η υποταγή του πνεύματός μας. Η κάθε αρετή, για να αποκτηθεί θέλει να είμαστε ταπεινοί και προσεκτικοί, για να μπορέσουμε έτσι να δούμε την αντίθετή της κακία, και προσευχή, για να τη βγάλει ο Χριστός».

(Από το βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου”)

Ανακαλύψτε εδώ μερικές ακόμα διδαχές του Αγίου – γέροντος Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτου σχετικά με τη σημασία της επιλογής του κατάλληλου πνευματικού.

Φωτογραφίες: Ascetic Experience

Πηγή: www.artionrate.com

Τι συμβολίζει το κερί, το θυμίαμα και γιατί ανάβουμε το καντήλι;

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on October 27, 2015 by anazhtitis

ti-sumvolizei-to-keri-to-thumiama-kai-to-kanthli-1

Το Κερί: Το αγνό και μαλακό κερί συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας. Όπως το κερί λιώνει αθόρυβα και φωτίζει, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα πρέπει να «λειώνουμε» μέχρι τελευταίας πνοής, θυσιαζόμενοι για τον πλησίον μας.

Να φωτίζουμε και να ευεργετούμε τους γύρω μας αθόρυβα και χωρίς επίδειξη για χάρη της αγάπης του Χριστού.

Το κερί επίσης που βρίσκεται στους Ιερούς Ναούς συμβολίζει επίσης τον «νεκρό» εαυτό μας. Όταν το βάζουμε όρθιο και αναμμένο στο μανουάλι συμβολίζει τον Αναστημένο Ιησού και ομολογούμε και τη δική μας Ανάσταση. Με τα κεριά στα μνημόσυνα, στη κηδεία και στα κόλλυβα ομολογούμε την πίστη μας στην Ανάσταση των Νεκρών και στη δίκαια κρίση της ημέρα που όλοι μας, πλούσιοι οι φτωχοί, άρχοντες οι δούλοι θα σταθούμε έναντι του Δίκαιου Κριτή. Με την λαμπάδα στο Μυστήριο του Βαπτίσματος ομολογούμε την πνευματική ανάσταση του Βαπτιζόμενου ενώ στο μυστήριο του Γάμου ομολογούμε ότι όπως φωτίζουν οι καθαρές λαμπάδες, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα σταθούμε φωτεινά παραδείγματα των παιδιών μας και δεν θα προδώσουμε την τιμιότητα του Γάμου.

Ένα ή δύο κεριά είναι υπέρ αρκετά για τους ζωντανούς και τις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας. ti-sumvolizei-to-keri-to-thumiama-kai-to-kanthli-2

Βρείτε εδώ ένα άρθρο – αφιέρωμα στα μυστήρια της Εκκλησίας που ως πράξεις του Θεού κατέχουν κεντρική θέση στην Χριστιανική λατρεία.

Το καντήλι

To καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να τον μιμηθούμε.

Δηλαδή:

• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως

• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού

Ανάβουμε το καντήλι στην Εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε « Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας. Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός.

ti-sumvolizei-to-keri-to-thumiama-kai-to-kanthli-4

Για να ελέγχονται από το φως Του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου.

Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας.

Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να αποκρίνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού.

Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.

Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή.

Το καντήλι: ένα συγκινητικό κείμενο για μια Ελληνίδα μάνα που έχασε τον άντρα της στη μάχη της Κρήτης αλλά άναβε κεριά στη μνήμη των Γερμανών νεκρών του πολέμου στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Μάλεμε στα Χανιά.

Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνομωσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό του θάνατο. Τον ευχαριστούμε για την Πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.

Ανακαλύψτε εδώ περισσότερα για το αγιορείτικο λάδι που ξεχωρίζει με το βαθυπράσινο χρώμα του, την ανώτερη ποιότητα του αλλά και τη μοναδική του γεύση.

Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος. Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας.

ti-sumvolizei-to-keri-to-thumiama-kai-to-kanthli-5

Το λιβάνι ή θυμίαμα

Είναι ένα από τα τρία δώρα που προσέφεραν οι τρεις Μάγοι στον Κύριο μας. Συμβολίζει την προσευχή μας που ανέρχεται όπως ο καπνός, στο θρόνο του Θεού. Όπως δηλαδή το λιβάνι συναντάται με το αναμμένο κάρβουνο και δεν μένει εκεί, αλλά αφού θερμανθεί ανέρχεται προς τα άνω και σκορπίζει την ευωδία, έτσι και οι ψυχές μας με ζεστή και θερμή πίστη προσευχόμενες, δεν πρέπει να κολλούν στα γήινα υλικά όταν λατρεύουν το Θεό, αλλά να φτερουγίζουν προς τα άνω μυροβλήζουσες, απαγκιστρωμένες από τις υλικές μέριμνες.

thumiama-agiou-orous

Με την ανάταση του νου και της ψυχής μας προς τα άνω, η προσευχή μας γίνεται πιο καθαρή και η κοινωνία μας με το Θεό περισσότερο ουσιαστική. Το θυμίαμα μας μεταφέρει στο χώρο της προσευχής των Αγίων στον Ένα και Αληθινό Θεό και τονίζει την παρουσία του Κυρίου και των Αγίων στη ζωή μας. Όταν θυμιάζει ο ιερέας την πρόθεση, το θυμίαμα θυμίζει τα δώρα των Μάγων. Όταν θυμιάζει πριν την Μεγ. Είσοδο το θυμίαμα υποδηλώνει την σμυρναλόη του Νικοδήμου. Κατά την Μεγ. Είσοδο συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα.

uymiama

Τα θυμιατά που χρησιμοποιούμε στους Ιερούς Ναούς είναι κινητά μεταλλικά σκεύη που στο κάτω μέρος δέχονται τα αναμμένα κάρβουνα ή καρβουνόσκονη. Εξαρτώνται από τέσσερις αλυσίδες με δώδεκα κουδουνάκια. Συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους δώδεκα Αποστόλους αντίστοιχα. Η βάση του θυμιατού συμβολίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού μέσα στα σπλάχνα της Παναγίας Μητέρας Του. Τα ανάμενα κάρβουνα συμβολίζουν το πυρ της θεότητας. Είναι η βάτος η φλεγόμενη αλλά μη κατακαιομένη. Η φωτιά συμβολίζει και τη Θεία Αγαπη τού ως φωτιά καίει την καρδιά του κάθε πιστού.

thumiama-agiou-orous-3

Λιβανίζουμε στο σπίτι μας κάθε βράδυ πριν την προσευχή μας, όταν διαβάζουμε παράκληση στην Παναγία και όταν ζυμώνουμε πρόσφορα. Λιβανίζουμε τις ιερές εικόνες των αγίων.

ΠΗΓΗ: Αγιορείτικο Βήμα

Photo: Ascetic Experience

Τι σημαίνει Άγιος για την Εκκλησία

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , on September 12, 2015 by anazhtitis

Ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδάκης ομιλεί για τη θέση των Αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία τονίζοντας τι σημαίνει Άγιος για την Εκκλησία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, οι Άγιοι είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της Εκκλησίας. Ό,τι πολυτιμότερο έχει η Ορθοδοξία και το κρατάει αυθεντικό. Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί προσκυνούν τις εικόνες των αγίων και τα άγια λείψανά τους. Η παράδοση της Αγίας Εκκλησίας διατηρείται ακέραιη ανά τους αιώνες, από τους Αγίους Αποστόλους και τους μάρτυρες μέχρι σήμερα. Με τη ζωή και τα θαύματά τους μας διδάσκουν και επεμβαίνουν ευεργετικά στη ζωή μας και πρεσβεύουν για τη σωτηρία μας. Όλη η Θεολογία της Εκκλησίας συνκεφαλαιώνεται μέσα σε μια φράση «σάρκωσις του Θεού και θέωσις του ανθρώπου. Οι άγιοι είναι οι θεωμένοι και οι δοξασμένοι. Κάνει επίσης λόγο για τους σύγχρονους Αγίους της Εκκλησίας, Πορφύριο και Παΐσιο που πρόσφατα συμπεριλήφθησαν στο επίσημο αγιολόγιο της Εκκλησίας.

Διαβάστε εδώ για του Αγίους του Αγίου Όρους,

καθώς και ένα άρθρο του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη για το νόημα της αγιότητας.

 

Επίσκεψη σε ένα Ελληνικό Μοναστήρι

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on June 5, 2015 by anazhtitis

Μια μέρα, όταν ήμασταν στη Ρόδο, πήγαμε στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ Θαρρίου, ένα μοναστήρι του δέκατου αιώνα περιτριγυρισμένο με κλήματα, όπου ο ηγουμένος της Μονής, πατέρας Αμφιλόχιος, του έδωσε ξανά πνοή.

monasthri-tharri-rodos-1

monasthri-tharri-rodos-2

Πλυμμηρισμένος από την πίστη της Ορθοδοξίας, ο ηγούμενος (ο οποίος είναι σήμερα επικεφαλής της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Νέας Ζηλανδίας) αποπνέει μια συγκρατημένη χαρά που σαφώς δεν προέρχεται από τα θεολογικά του πτυχία. Οι μοναχοί και τα παιδιά τον αποκαλούσαν Γέροντα. Στην Ελλάδα ο προσδιορισμός των ηλικιωμένων ανθρώπων που έχουν έκδηλη σοφία και εγγύτητα προς τον Θεό έρχεται σε εντυπωσιακή αντίθεση με τον τρόπο που συχνά αντιμετωπίζουμε τα γηρατειά σήμερα: σαν μια ασθένεια, όπου τα ηλικιωμένα άτομα απομονώνονται και ξεχνιούνται.

monasthri-tharri-rodos-3

monasthri-tharri-rodos-4

Ο Γέροντας δεν ήταν καν τόσο ηλικιωμένος τότε – ήταν πιθανότατα γύρω στα πενήντα. «Γέρος» ήταν ένας τίτλος με τον οποίο τον προσφωνούσαν, λόγω της αγάπης και του σεβασμού που ενέπνεε. Τα μάτια του άστραφταν, αλλά ο ενθουσιασμός του μετριαζόταν από την ταπεινοφροσύνη: «Δόξα τω Θεώ, έλεγε για ότι είχε καταφέρει. «Θεού θέλοντος» για ότι έπρεπε ακόμα να γίνει. Ήταν γεμάτος πνευματικότητα και σεβασμό για τη φύση. «Υπάρχουν και άλλες χώρες, τόσο όμορφες όσο η πατρίδα μας», μου είπε σε μια πρωινή βόλτα στους λόφους. «Αλλά δεν υπάρχει καμία χώρα που να έχει τα αρώματα της Ελλάδας». Κάθε λίγα βήματα, σταματούσε για να μαζέψει ένα κλαδάκι θυμάρι ή δεντρολίβανο, ένα κλαδί από πεύκο ή διάφορα αγριολούλουδα…

monasthri-tharri-rodos-7

monasthri-tharri-rodos-6

Το να βρίσκομαι στη Ρόδο παρέα με τους μοναχούς του μοναστηριού ήταν τροφή για την ψυχή μου. Ακούγοντας τον πατέρα Χριστόδουλο, ένα άλλο μοναχό στο Θάρρι, να μιλάει για την πίστη του, ενισχυόταν και η δική μου. Γεννημένος στο Denver, από Έλληνες γονείς, είχε μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να προσπαθήσει να αξιοποιήσει το ταλέντο του στη μίμηση κυνηγώντας μια καριέρα στο Hollywood. Αντ ‘αυτού, δούλεψε ως σερβιτόρος στο εστιατόριο “Old Spaghetti Factory” και περνούσε το χρόνο του πηγαίνοντας σε διάφορα πάρτυ διασήμων, όπου τα ναρκωτικά κυκλοφορούσαν ελεύθερα στα τραπέζια. Τελικά, μέσα από μια σειρά συμπτώσεων – γνωστά στους κόλπους του μοναστηριού ως θαύματα του Θεού – κατέφυγε στο μοναστήρι του Θαρρίου. Η μέρα του ξεκινούσε στις τέσσερις το πρωί με τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία.

monasthri-tharri-rodos-8

monasthri-tharri-rodos-9

Δούλευε στην κοινότητα με ανθρώπους που είχαν ποικίλες ανάγκες, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο ζωγράφιζε εικόνες Αγίων της Ορθοδοξίας – μοναδικές αγιογραφίες βυζαντινής τέχνης, στις οποίες και διοχέτευε όλη του την αφοσίωση. Χάρισε μια μικρή αγιογραφία στα παιδιά μου και σε αντάλλαγμα, η Ιζαμπέλα που ήταν πέντε χρονών τότε, έφτιαξε την προσωπογραφία του, απεικονίζοντάς τον ψηλό και λεπτό με μούσι μέχρι τη μέση και με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο σε όλο του το πρόσωπο. Του προσφέρε τη ζωγραφιά όταν ήταν στην παραλία και ενώ καθόταν στην αγκαλιά του – εκείνη με το ροζ μαγιό της, εκείνος με το καθιερωμένο γκρι ράσο του μοναχού. Τη ρώτησε αν είχε κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ. «Όχι, είχα έναν εφιάλτη», απάντησε η μικρή δεσπονίδα Malaprop. «Ένα μεγάλο κουνούπι με καταδίωκε όλη νύχτα!»

monasthri-tharri-rodos-12

monasthri-tharri-rodos-13

monasthri-tharri-rodos-14

Αυτό ήταν το είδος της εβδομάδας, που έβαλε την έννοια του “ιερού” στις διακοπές. Αλλά για πάρα πολλούς από εμάς, οι διακοπές συχνά καταφέρνουν μόνο να ενισχύσουν το άγχος και την επιθυμία μας να πετύχουμε στη ζωή μας – με τα κινητά τηλέφωνα να μας κρατούν πλήρως συνδεδεμένους με τον κόσμο που φαινομενικά μόνο έχουμε αφήσει πίσω. Όλοι γνωρίζουμε το συναίσθημα του να επιστρέφουμε από τις διακοπές πιο “στραγγισμένοι” και εξουθενωμένοι απ’ ότι ήμασταν όταν ξεκινούσαμε. Μάλιστα, σύμφωνα με μια μελέτη της εταιρείας Fierce, το 58 τοις εκατό των εργαζομένων δεν αισθάνονται απολύτως καμία μείωση του άγχους γυρνώντας από τις διακοπές τους, ενώ το 28 τοις εκατό παρουσιάζουν ακόμη περισσότερο άγχος από ό, τι είχαν πριν φύγουν για διακοπές.

Arianna Huffington

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1364-episkepsh-ellhniko-monasthri

Ο βίος της αγίας Ειρήνης

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , on May 5, 2015 by anazhtitis

st-irene Η αγία Ειρήνη. Ρωσική κεντημένη εικόνα, 1598-1604

Κατά τους χρόνους του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, ο βασιλιάς της πόλεως Μαγεδώνος (στην Περσία), Λικίνιος, είχε μία θυγατέρα εξαιρετικής ομορφιάς, ονόματι Πηνελόπη. Για να την προστατεύσει από την διαφθορά του κόσμου, την είχε κλείσει από την ηλικία των έξι χρόνων σε υψηλό και απροσπέλαστο πύργο, όπου την περιέβαλλε με αφάνταστη πολυτέλεια και ανέσεις. Την υπηρετούσαν δεκατρείς θεραπαινίδες και την μόρφωσή της είχε αναλάβει ένας πάνσοφος γέροντας, ονόματι Απελλιανός. Μία ημέρα, η κόρη είδε ένα περιστέρι να μπαίνει στον πύργο, κρατώντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς που ήλθε να αποθέσει πάνω σε ένα χρυσό τραπέζι. Στο ίδιο μέρος ήλθε κατόπιν ένας αετός να αφήσει ένα στεφάνι από άνθη που κρατούσε στα γαμψόνυχά του, και τέλος ένα αποκρουστικό μαύρο κοράκι έφερε εκεί ένα φίδι. Η Πηνελόπη ρώτησε να μάθει από τον δάσκαλο της την σημασία των σημείων αυτών και εκείνος της εξήγησε ότι έμελλε να λάβει το βάπτισμα, σύμβολο του οποίου ήταν το κλαδί ελιάς, και αφού αντιμετώπιζε κατόπιν δοκιμασίες και θλίψεις θα κέρδιζε τον βασιλικό στέφανο του μαρτυρίου.

Λίγο μετά το όραμα αυτό, ήλθε ένας άγγελος να την κατηχήσει στην χριστιανική πίστη και της έδωσε το όνομα Ειρήνη. Αφού βαπτίσθηκε, η Ειρήνη ανέτρεψε τα είδωλα του πατέρα της και αντιμετώπισε με ανδρική αποφασιστικότητα τις απειλές εκείνου. Έξαλλος ο Λικίνιος, διέταξε να ρίξουν την κόρη του κάτω από τις οπλές άγριων αλόγων, ένα από αυτά όμως στράφηκε εναντίον του βασιλιά και τον ποδοπάτησε. Η προσευχή της θυγατέρας του επανέφερε τον Λικίνιο στην ζωή, και τότε μεταστράφηκε μαζί με πλήθος υπηκόων του, παραιτήθηκε από τον θρόνο και αποτραβήχθηκε στον πύργο, όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του χύνοντας δάκρυα μετανοίας. Ο διάδοχος του στον θρόνο, Σεδεκίας, επιχείρησε να μεταστρέψει την πριγκίπισσα στην ειδωλολατρία. Αντιμετωπίζοντας όμως την επίμονη άρνησή της, διέταξε να την ρίξουν σε έναν λάκκο γεμάτο με φίδια. Με την βοήθεια του Θεού, η Ειρήνη αντεπεξήλθε στην δοκιμασία αυτή, όπως και σε άλλα βασανιστήρια στα οποία την υπέβαλαν, και έφερε στην αληθινή Πίστη πλήθος ειδωλολατρών.

Ο Σεδεκίας εκθρονίσθηκε από τους εχθρούς του καί ο γιος του Σαβώρ εξεστράτευσε εναντίον τους για να λάβει εκδίκηση. Ο ίδιος και ο στρατός του όμως προσβλήθηκαν από τύφλωση και ακινητοποιήθηκαν. Έξω από την πόλη συνάντησαν την Ειρήνη που τους θεράπευσε, αλλά αυτοί παρέμειναν στην τυφλότητα της ψυχής τους και υπέβαλαν την κόρη πάλι σε μαρτύρια, αναγκάζοντας την να βαδίζει σε μια απόσταση τριών μιλίων φορτωμένη έναν σάκκο άμμο και με τα πόδια τρυπημένα από καρφιά. Αγανακτισμένη από την προσβολή αυτή κατά των αγίων, η γη άνοιξε τότε και κατάπιε πλήθος απίστων. Από τους επιζώντες περισσότεροι από τρεις χιλιάδες μεταστράφηκαν· μόνο ο βασιλιάς έμεινε αμετανόητος και τιμωρήθηκε από άγγελο Κυρίου.

Ελεύθερη πια, η Ειρήνη διέτρεξε την πόλη Μαγεδών κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και οδήγησε στον Χριστό τους περισσότερους κατοίκους. Μετέβη κατόπιν στην πόλη Καλλίνικον, όπου θριαμβεύοντας στα μαρτύρια στα οποία την υπέβαλαν, μετέστρεψε στην πίστη τους κατοίκους συμπεριλαμβανομένου του έπαρχου στον οποίο ο βασιλιάς είχε αναθέσει τον βασανισμό της.

Η φήμη της αγίας έφθασε έως τον βασιλιά των Περσών, Σαβώριο, ο οποίος την συνέλαβε και την αποκεφάλισε. Ένας άγγελος, όμως, την επανέφερε στην ζωή, για να μπορέσει να συνεχίσει την αποστολή της. Κατευθύνθηκε τότε προς την πόλη Μεσημβρία, κρατώντας στο χέρι της ένα κλαδί ελιάς, ως σημείο νίκης επί όλων των δυνάμεων του θανάτου. Αφού βάπτισε τον βασιλιά της περιοχής εκείνης και τους υπηκόους του, επέστρεψε στην πατρίδα της και εν συνεχεία πέρασε από την Έφεσο, όπου έκανε θαύματα αντάξια των Αποστόλων προς επίρρωσιν του κηρύγματός της. Ολοκληρώνοντας το αποστολικό της έργο, η αγία Ειρήνη πήρε μαζί της τον δάσκαλό της Απελλιανό και έξι μαθητές της και μπαίνοντας σε έναν νεόσκαπτο τάφο τους έδωσε την εντολή να κυλήσουν πίσω της τον λίθο του μνημείου και να επιστρέψουν μετά από τέσσερεις ημέρες. Δύο ημέρες αργότερα ο Απελλιανός ήλθε στον τόπο αυτό και βρήκε τον λίθο μετατοπισμένο και τον τάφο άδειο. Για τον λόγο αυτό πιστεύεται ότι η αγία ανελήφθη στους ουρανούς όπως ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.

Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος ένατος – Μαϊος, σελ. 61-63)

http://www.diakonima.gr/

ix0112-22x30-300

Στο έργο αυτό βυζαντινής τέχνης και αγιορείτικης τεχνοτροπίας η Αγία Ειρήνη εικονίζεται με διάδημα στολισμένο με πέτρες κρατώντας στο αριστερό της χέρι σταυρό. Το φιλοτεχνημένο με εξαιρετική πτυχολογία ρούχο της Αγίας φέρει χρώμα μπλε όχι απλά ως διακοσμητικό στοιχείο της εικόνας αλλά ως άλλος ένας τρόπος που βοηθά τον θεατή να ανιχνεύσει τα βαθύτερα μηνύματα της αγιογραφίας καθώς το μπλε χρώμα συμβολίζει την δροσερότητα και την διαύγεια. Το χειροποίητο αυτό έργο υπηρετεί την τέχνη της υψηλής θεολογίας. Η εργασία για την ολοκλήρωσή του έχει γίνει στο Άγιο Όρος, στο κελί «Άγιοι Μακάριοι» στην περιοχή Άγιος Βασίλειος.

Κωνσταντίνου Ξενόπουλου: Ο Άγιος Αλύπιος

Posted in Uncategorized with tags , , , , on March 16, 2015 by anazhtitis

eksofullo-alupios

Μια παραγγελία από το Άγιον Όρος μόλις ολοκληρώθηκε από τον άρχοντα αγιογράφο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Κωνσταντίνο Ξενόπουλο. Πρόκειται για το διαστάσεων 0,80×0,40cm έργο που εικονίζει τον στυλίτη Άγιο Αλύπιο.

Στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, και σε μοναχό που φέρει το όνομα του εικονιζόμενου Αγίου θα δοθεί το έργο αυτό το οποίο είναι φιλοτεχνημένο σε μουσαμά με ακρυλικά χρώματα. Θα τοποθετηθεί σε κολονάκι στον μικρό ναΐσκο του κελιού των Εισοδίων της Θεοτόκου. Ο κ. Ξενόπουλος διακόσμησε τον περιβάλλοντα χώρο της αγιογραφίας με ένα δάσος αφού όπως εξήγησε σε δάση κρύβονταν συνήθως οι στυλίτες Άγιοι.

Ο Άγιος Αλύπιος ο Κιονίτης ή Στυλίτης, καταγόταν από την Ανδριανούπολη του Πόντου. Έζησε τον 6ο αιώνα, «ηγιασμένος» κατά τα Συναξάρια «εκ κοιλίας μητρός». Σε ηλικία 30 ετών αποσύρθηκε στην έρημο και μετά από δύο έτη ανήλθε σε στύλο όπου έμεινε προσευχόμενος και νουθετώντας πενήντα τρία χρόνια ενώ τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια αναπαυόταν συνεχώς στη μια πλευρά του, χωρίς να μπορεί να στραφεί λόγω πληγών και παραλυσίας των ποδιών του. Κοντά του μάζεψε δεκάδες ψυχές που έψαχναν σκέπη και καταφύγιο και άσκηση. Υπήρξε πατέρας φιλόστοργος και ταπεινός μέχρι την κοίμησή του. Οι μαθητές του έμεναν στις σκήτες, στα κελιά κάτω από το στύλο του Οσίου Αλυπίου.

Η Ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του στις 26 Νοεμβρίου, μαζί με τον Άγιο Στυλιανό τον Παφλαγόνα και τον Άγιο Νίκωνα τον «Μετανοείτε» και με τον Άγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο τον Χιοπολίτη. Στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους φυλάσσεται η κάρα του Αγίου Αλυπίου του Κιονίτου, από την εποχή του Αλεξίου του μεγάλου του Κομνηνού.

Το όνομα του Αγίου Αλυπίου του Κιονίτη αναφέρει σε ποιητικό αφήγημά του ο Διονύσιος Σολωμός: «Εγώ Διονύσιος ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκκλήσι του αγίου Λυπίου..» «… έτσι εγώ έφτασα στο κελί του Αγίου Λύπιου παρηγορημένος από τες μυρωδιές του κάμπου..»

alupios-1

Ο Αγιογράφος Κωνσταντίνος Ξενόπουλος, μαθητής και καθηγητής αργότερα της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους, αγιογράφησε τον Άγιο Αλύπιο στο εργαστήρι του όπου και εικονογραφεί εικόνες αγίων τα τελευταία 35 χρόνια.

Παραμένοντας πιστός στα διδάγματα της Αθωνιάδας Σχολής για την βυζαντινή τέχνη εξηγεί ότι: «Μου αρέσει να είμαι πάντα με καλά και καθαρά ρούχα όταν δουλεύω από σεβασμό για την εικόνα. Σκέφτομαι ότι όπως ο ιερέας στο θυσιαστήριο συνθέτει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, έτσι και ο αγιογράφος που παριστάνει δια του χρωστήρος τα Άγια πρέπει να είναι με σεβασμό και ευπρέπεια ενδεδυμένος.»

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1260-ksenopoulou-o-agios-alupios

Οι κύριοι σταθμοί της πορείας του μοναχισμού

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on January 23, 2015 by anazhtitis

10454_412541975471813_1886155881_n

Ὁ Μοναχισμὸς εἶναι μία ἐξαίρετη πνευματικὴ ὁδὸς ἀπόλυτης ἀφιερώσεως τοῦ πιστοῦ στὴ βίωση τῆς ὅλης «πολιτείας» τοῦ Χριστοῦ τόσο γιὰ τὴ θεραπεία τῆς «παρακοῆς» τοῦ πρώτου Ἀδάμ, ὅσο καὶ γιὰ τὴν κατόρθωση τῆς προσωπικῆς του κοινωνίας μὲ τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴ μίμηση τῆς «ὑπακοῆς» τοῦ δεύτερου Ἀδάμ. Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτὴ τὸ αἴτημα τῆς ἀσκήσεως εἶναι μία αὐθεντικὴ ἔκφραση τῆς χριστιανικῆς πνευματικότητας καὶ ἐκδηλώθηκε ἤδη ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους κατὰ διαφόρους τρόπους, οἱ ὁποῖοι τόνιζαν εἴτε τὰ προσωπικὰ χαρίσματα ὁρισμένων πιστῶν ἢ καὶ εὐρύτερες ἀναζητήσεις γιὰ μία ὑψηλότερη πνευματικὴ τελείωση. Ὁ ἀγώνας γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ σαρκικοῦ καὶ τοῦ γενικώτερου κοσμικοῦ φρονήματος, τὸ ὁποῖο διεισέδυε σταδιακὰ στοὺς κόλπους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μὲ τὴν ἐντυπωσιακὴ αὔξηση τῶν πιστῶν, προκάλεσε ὄχι μόνο τὴν ἀνάπτυξη σὲ αὐτὲς τῶν τάξεων τῶν ἐγκρατῶν (παρθένοι, παρθενεύουσες, χῆρες, κ.λπ.), ἀλλὰ καὶ ἀκραῖες ἐκδηλώσεις τοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους (εὐνουχισμός, ἀγαμία, ἀντινομισμὸς, συνείσακτοι, ἀκτημοσύνη, ἐπιζήτηση τοῦ μαρτυρίου κ.λπ.).

Ἡ κρίση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου ἦταν αἰσθητὴ ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ἤδη τοῦ Β’ αἰώνα ὡς συνέπεια τόσο τῶν διωγμῶν, ὅσο καὶ τῆς δράσεως τῶν αἱρέσεων (Γνωστικισμοῦ, Μοντανισμοῦ, Ἰουδαϊζόντων), ἐπηρέασε δὲ βαθύτατα τὴν ἀσκητικὴ πνευματικότητα τῶν πιστῶν της Ορθοδοξίας. Τὸ ζήτημα τῆς μετανοίας τῶν ἀρνητῶν τῆς πίστεως κατὰ τοὺς διωγμοὺς ( πεπτωκότες, lapsi ) καὶ τῶν ἐπιστρεφόντων ἀπὸ τὶς αἱρέσεις ἀντιμετωπίσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ ἐπιείκεια, ἀλλὰ ἐρέθισε τὴ διαλεκτικὴ μεταξύ τῆς αὐστηρότητας καὶ τῆς χαλαρώσεως τοῦ πνευματικοῦ βίου μὲ κριτήριο τὸ ὑπόδειγμα τοῦ ἀποστολικοῦ βίου. Ἀπὸ τὰ μέσα ἤδη τοῦ Γ΄ αἰώνα πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ζηλωτὲς τῆς ἀποστολικῆς αὐστηρότητας ἐγκατέλειπαν τὶς τοπικές τους κοινότητες καὶ κατέφευγαν στὶς πλησίον ἢ καὶ σὲ ἀπομεμακρυσμένες ἐρημικὲς περιοχὲς γιὰ μία ἀπερίσπαστη ἐπίδοση στὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα τῆς ἀσκήσεως (Ἀναχωρητισμός).

Ἡ φυγὴ λοιπὸν ἀπὸ τὶς πόλεις, ἐνῶ κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν κατακρίθηκε ὡς ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν κόσμο, στὴν ἀναχωρητικὴ ἄσκηση, ἀντιθέτως, ἐγκωμιάσθηκε ὡς ἄρνηση τοῦ κόσμου γιὰ τὸν Χριστό. Ὑπόδειγμα τῶν ἀναχωρητῶν ἢ ἐρημιτῶν ἦταν ἡ ἀναχώρηση τοῦ Χριστοῦ στὴν ἔρημο γιὰ νὰ κατανικήσει τοὺς πειρασμοὺς τοῦ σατανᾶ, ἡ ὁποία τοὺς ἐνέπνεε ὄχι μόνο γιὰ νὰ ὑποτάξουν τοὺς προσωπικούς τους πειρασμούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ κατορθώσουν τὴ μίμηση τῆς «πολιτείας» τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὸν Ἀναχωρητισμὸ τῶν ἐρημιτῶν γεννήθηκε ὁ Μοναχισμὸς ὡς μία αὐθεντικὴ μίμηση τῆς «πολιτείας» ἢ τοῦ «ὑποδείγματος» τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ βίωση ἤδη ἀπὸ τὸν παρόντα βίο τῆς προπτωτικῆς ἐμπειρίας τῆς κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν θεό.

Ὁ Μ. Ἀντώνιος (250-355), μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας, όπως καὶ οἱ ἄλλοι σύγχρονοί του μεγάλοι ἐρημίτες τῆς Αἰγύπτου (Ἀμμώνιος, Μακάριος κ. ἄ.), ὑπῆρξαν τὰ σύμβολα ὄχι μόνο τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τὸν Ἀναχωρητισμὸ πρὸς τὸν Μοναχισμό, ἀλλὰ καὶ τῆς διαδόσεως τῶν δύο μορφῶν τοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους σὲ ὅλες τὶς χριστιανικὲς κοινότητες τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου.

antwnios-2

http://www.artionrate.com/index.php/eshop/agiografies/palaiwmenes/agios-antonios-detail

Ἡ συγγραφὴ τοῦ Βίου τοῦ Μ. Ἀντωνίου, τοῦ «καθηγητοῦ τῆς ἐρήμου», ἀπὸ τὸν οἰκουμενικὸ διδάσκαλο τῆς ὀρθοδοξίας τῆς πίστεως Μ. Ἀθανάσιο ΡG 25, 835-976) ἀποτελοῦσε τὴν πιὸ ἐπίσημη ἐκκλησιαστικὴ καταξίωση τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ Παχώμιος, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸ 346, εἰσήγαγε τὸ κοινοβιακὸ σύστημα ἀσκήσεως, μέσα στὸ ὁποῖο ἔβρισκαν τὶς ἀναγκαῖες λύσεις τὰ ἤδη διαπιστωμένα προβλήματα τόσο γιὰ τὸν τρόπο τῆς ἀσκήσεως, ὅσο καὶ γιὰ τὴ συντήρηση τῶν ἀσκητῶν.

antwnios-1

http://www.artionrate.com/index.php/eshop/kalubh-agiou-gewrgiou/agios-antwnios-3-detail

Στὸ Κοινοβιακὸ σύστημα προβλεπόταν πράγματι ὁμοιόμορφη ἐνδυμασία, κοινὴ προσευχὴ καὶ συμμετοχὴ στὴν ἐργασία γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ποικίλων ἀναγκῶν τῶν ἀσκητῶν τοῦ Κοινοβίου, οἱ ὁποῖοι ἦταν διασκορπισμένοι στὰ κελλιὰ καὶ στὶς λαῦρες τῶν ἐρήμων τῆς Αἰγύπτου. Οἱ ἀρχὲς γιὰ τὴν εὔρυθμη λειτουργία τοῦ Κοινοβιακοῦ συστήματος καταγράφηκαν σὲ μία πρώτη μορφὴ Κανόνα, ὁ ὁποῖος σταδιακὰ συμπληρώθηκε καὶ βελτιώθηκε μὲ βάση τὴν ἐμπειρία. Ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀρχῶν τοῦ Κανόνα τοῦ Κοινοβίου ἦταν ὁ ἡγούμενος. Τὸ σύστημα λοιπὸν τῶν Λαυρῶν καὶ τὸ Κοινοβιακὸ σύστημα ἐξέφραζαν τὴν προοπτικὴ τόσο γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν κοινῶν ἀναγκῶν τῶν ἐρημιτῶν ἢ ἀναχωρητῶν, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀναγκαία μετοχή τους στὴ μυστηριακὴ ἐμπειρία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

Ἡ διαλεκτικὴ αὐτὴ τοῦ Δ’ αἰώνα γιὰ τὴ μέθοδο τῆς ἀσκήσεως καὶ γιὰ τὴ σχέση της μὲ τὸν καθ’ ὅλου πνευματικὸ βίο τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε ἕνα οὐσιαστικὸ στοιχεῖο στὴν ὅλη ἱστορικὴ ἐξέλιξη τοῦ Μοναχισμοῦ. Ἡ ἀναφορὰ τῶν μοναστικῶν ὑποσχέσεων τῆς ὑπακοῆς, τῆς ἀγαμίας καὶ τῆς ἀκτημοσύνης πρὸς τὸν Ἱδρυτὴ καὶ τελειωτὴ τῆς πίστεως Ἰησοῦ Χριστὸ ἀποτελοῦσε μία προσωπικὴ ὁμολογία τῶν ἀσκητῶν γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀρραβώνα τους μὲ τὸν Κύριο καὶ καθόριζε τὴν προσωπική τους εὐθύνη γιὰ τὴν αὐθεντικὴ μίμηση τοῦ ὑποδείγματός του. Ἔτσι, ἡ ὁμολογία τῶν μοναστικῶν ὑποσχέσεων ἀξιολογήθηκε πάντοτε στὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση ὡς ἀνάλογη πρὸς τὴν ὁμολογία τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως. Ἦταν πράγματι μία προσωπικὴ ὑπόσχεση πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴ μίμηση τῆς «πολιτείας» τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὶς ποικίλες ἐκφράσεις τῆς ἀσκητικῆς πνευματικότητας, γι’ αὐτὸ καί, ἐνῶ δέσμευε τὸν μοναχὸ μόνο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐγκωμιαζόταν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς μία ἐξαίρετη ἔκφραση τῆς σχέσεώς της μὲ τὸν κόσμο.

Ὁ Μ. Ἀθανάσιος ὑπῆρξε πρωτοπόρος στὴν ἀναγνώριση τῆς πολύτιμης γιὰ τὸν καθ’ ὅλου ἐκκλησιαστικὸ βίο ἀσκητικῆς ἐμπειρίας, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θεώρησε ὑπερβολὴ νὰ τονίση ὅτι οἱ ἀμοιβὲς τῶν ἀσκητῶν εἶναι ἀνάλογες ἢ καὶ μείζονες ἀπὸ τὶς ἀμοιβὲς τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως (ΡG 26, 1173), ἐνῶ ὁ λατίνος ἐκκλησιαστικὸς συγγραφέας Ἱερώνυμος χαρακτήριζε τὸν μοναχικὸ βίο « καθημερινὸν μαρτύριον » ( quotidianum martyrium ), ἔστω καὶ χωρὶς συγκριτικὴ ἀξιολόγηση πρὸς τὸ μαρτύριο τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως.

agios-athanasios

http://www.artionrate.com/index.php/eshop/agiografies/authentikes-xeiropoihtes/agios-athanasios-detail

Συνεπῶς, τὸ μαρτύριο τῶν δακρύων τῆς μετανοίας θεωρήθηκε ὡς μία αὐθεντικὴ συνέχεια τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματος γιὰ τὴ συνεχῆ ὁμολογία τῆς πίστεως. Βεβαίως, στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ἦταν σαφὴς ἡ ὑπεροχὴ τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματος ἔναντi του μαρτυρίου τῶν δακρύων τῆς μετανοίας, ἀλλὰ ἡ πνευματικὴ ἀκτινοβολία τῶν ἀσκητῶν σὲ ὅλες τὶς μορφὲς ἀσκήσεως, παρὰ τὰ ἐπὶ μέρους ζητήματα, ἦταν πλέον κατὰ τὰ τέλη τοῦ Δ’ αἰώνα καθολικὴ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

πηγή: http://www.agiazoni.gr