Archive for αμαρτια

«Θάνατος» σημαίνει «αιωνιότητα»

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on November 3, 2015 by anazhtitis

thanatos-shmainei-aiwniothta-1

Οι μοναχοί του Αγίου Όρους, δεν φοβούνται τον θάνατο. Ζουν υπό την σκέπη της Παναγίας και πορεύονται πλάι στην ασπίδα της Ορθοδοξίας που διδάσκει ότι ο Χριστός ήλθε στη γη για να πατήσει την αμαρτία και τον θάνατο. Μερικά πολύ απλά αλλά ουσιαστικά λόγια του γέροντα Πορφύριου για τον θάνατο που είτε μάς τρομάζει, είτε νομίζουμε ότι αψηφούμε.

Μάθετε εδώ περισσότερα για τη καθημερινή ζωή των μοναχών στα μοναστήρια του Αγίου Όρους

«Στενοχωρήθηκες πολύ. Το βλέπω. Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος. Γιατί, τι νομίζεις ότι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος… Και από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι. Οπότε, κατά την ημέρα της Κρίσεως, θα βρεθούμε στα δεξιά του Χριστού μας. Εκεί θα ανταμώσουμε όλοι και θα απολαύσουμε τα αγαθά του Παραδείσου. Εδώ δεν ήρθαμε για να μείνουμε αιώνια. Ήρθαμε να δοκιμαστούμε και να φύγουμε για την αιώνια ζωή. Μη θλίβεσαι, λοιπόν, για κάτι που είναι προδιαγεγραμμένο.

7346  «Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Και το περιμένουμε. Ανεξάρτητα εάν μερικοί δε θέλουν να το συνειδητοποιήσουν και λένε ‘εδώ είναι η Κόλαση, εδώ και ο Παράδεισος’. Αμ, δεν είναι έτσι. Και το ξέρουν και οι ίδιοι που το λένε. Και κατά βάθος δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Όταν, όμως, θα έλθουν αντιμέτωποι με τον θάνατο, τότε ποιος θα τους σώσει; Δεν έχεις ακούσει στον πρώτο κίνδυνο που συναντούν, ακόμη κι εκείνοι που είναι, η ισχυρίζονται ότι είναι, άπιστοι, ποιον καλούν σε βοήθεια; Δε φωνάζουν, «Θεέ μου! Παναγία μου!» ή κάνουν την προσευχή τους μπροσά στις εικόνες των αγίων; Τώρα, θα μου πείς, γιατί σου το είπα. Ε, να ευλογημένε, σε ξέρω πόσο ευαίσθητος είσαι και θέλησα να σε προετοιμάσω. Πήγαινε τώρα στο καλό και εγώ θα κάνω προσευχή, για να σε ενισχύσει ο Κύριος».

ix-0114---300

Σημαντικά στοιχεία της αγίας βιοτής του Γέροντα Πορφυρίου από τον γιατρό που έμεινε δίπλα του 14 χρόνια θα βρείτε στο άρθρο που ακολουθεί: http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/afierwmata/1514-14-xronia-konta-sto-geronta-porfurio

thanatos-shmainei-aiwniothta-2

Κάθε μέρα, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε στην αιωνιότητα. Και για να είμαστε έτοιμοι θα πρέπει να φροντίζουμε καθημερινά για την καθαρότητα της ψυχής μας. Ο άγιος Παίσιος λέει στο βιβλίο του χαρακτηριστικά περί του εξαγνισμού της ψυχής:

«Πρέπει καθημερινά να φροντίζεις για τον εξαγνισμό της ψυχής σου. Να κοιτάς τα πνευματικά σου και να λες την ευχή. Όπου είναι ο νους, εκεί είναι και ο λογισμός και η θέληση και η επιθυμία. Το παν αυτό είναι, η υποταγή του πνεύματός μας. Η κάθε αρετή, για να αποκτηθεί θέλει να είμαστε ταπεινοί και προσεκτικοί, για να μπορέσουμε έτσι να δούμε την αντίθετή της κακία, και προσευχή, για να τη βγάλει ο Χριστός».

(Από το βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου”)

Ανακαλύψτε εδώ μερικές ακόμα διδαχές του Αγίου – γέροντος Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτου σχετικά με τη σημασία της επιλογής του κατάλληλου πνευματικού.

Φωτογραφίες: Ascetic Experience

Πηγή: www.artionrate.com

Advertisements

Με τη χάρη του Θεού, θα λυτρωθείς από τον πόλεμο

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on September 24, 2015 by anazhtitis

Efraim_ο_Syros

Πρόσεχε, αδελφέ, γιατί ο εχθρός πολεμάει με διάφορους τρόπους τους αγωνιστές. Και πρίν μέν πραγματοποιηθεί η αμαρτία, ο εχθρός τη δείχνει στα μάτια τους πολύ μικρή. Προπαντός την επιθυμία της σαρκικής ηδονής τόση ασήμαντη την παρουσιάζει πρίν γίνει πράξη, ώστε φαίνεται στον αδελφό ότι σχεδόν δεν διαφέρει καθόλου από το να του χυθεί στη γη ένα ποτήρι κρύο νερό. Μετά τη διάπραξη της αμαρτίας όμως, ο πονηρός την παρουσιάζει υπερβολικά βαρειά στα μάτια εκείνου που αμάρτησε, σηκώνοντας εναντίον του μύρια κύματα λογισμών, έτσι ώστε, πνίγοντας μέσα σ΄ αυτά τη λογική σκέψη του αδελφού, να τον καταποντίσει στο βυθό της απελπισίας.

Κι εσύ λοιπόν, αγαπητέ, γνωρίζοντας από πρίν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, πρόσεχε μη σε γελάσει και αμαρτήσεις. Αλλά κι αν έχεις ήδη πέσει σ΄ ένα παράπτωμα, μην το συνεχίζεις, απελπισμένος για τη σωτηρία σου. Σήκω και γύρνα πίσω στον Κύριο και Θεό σου. Κι Εκείνος θα σ΄ ελεήσει. Γιατί ο Δεσπότης μας είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και δεν περιφρονεί όσους μετανοούν ειλικρινά, αλλά πρόθυμα και με χαρά τους δέχεται.

Όταν λοιπόν σου λέει ο εχθρός, «Χάθηκες, δεν μπορείς πια να σωθείς!», εσύ πές του:

«Εγώ έχω Θεό εύσπλαγχνο και μακρόθυμο, γι΄ αυτό και δεν απελπίζομαι για τη σωτηρία μου. Εκείνος πού μας άφησε εντολή να συγχωρούμε το συνάνθρωπό μας «έως εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. 18:22), ο Ίδιος, πολύ περισσότερο, θα συγχωρήσει τις αμαρτίες εκείνων που επιστρέφουν κοντά Του μ΄ όλη τους την ψυχή».
Κι έτσι, με τη χάρη του Θεού, θα λυτρωθείς από τον πόλεμο.

Αγίου Εφραίμ του Σύρου

http://www.pentapostagma.gr/

Διαβάστε ακόμη απόσπασμα από ομιλία του μοναχού Μωυσή Αγιορείτη σχετικά με την ευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου:

Ἡ μόνη διέξοδος ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν παθῶν εἶναι ἡ ἐκκλησιαστική ζωή καί πράξη. Διά τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀσκήσεως τῶν ἀρετῶν ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀνάπλαση, ἡ καλή ἀλλοίωσις, ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου. Σώφρονα, ταπεινά, ὑπομονετικά καί ἀγαπητικά ἄς πορευθοῦμε στή μυστηριακή Χάρη τῆς Ἐκκλησίας, ζώντας ἁπλά, σάν τό παιδί στά χέρια τοῦ Πατέρα του. Ἡ ἐμπιστοσύνη στό Θεό μέσα στήν ἀδυναμία μας εἶναι μιά συνεχής προσευχή μέ θετικά ἀποτελέσματα καί πολλές εὐλογίες.

Προχωρώντας καί ἀγωνιζόμενοι ἄς συνειδητοποιήσουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, τίς πραγματικές διαστάσεις τῆς ἁμαρτωλῆς φύσεώς μας, διότι γιά νά γίνουμε Χριστός πρέπει νά γνωρίσουμε τόν Ἀδάμ πού εὑρίσκεται μέσα μας.

Διαβάστε επίσης εδώ ένα άρθρο για την ευλογία και την χάρη που επιφέρουν οι ασκητικοί κόποι και αγώνες.

 

 

Ο φόβος του Θεού ως θείο δώρο

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on July 1, 2015 by anazhtitis

cf86cebfceb2cebfcf83

Ο φόβος του Θεού δεν είναι προϊόν του νου ούτε καρπός νοησιαρχικής μελέτης αλλά δώρο θείο χαριζόμενο σε όσους ο ουράνιος Πατήρ «ελκύση προς εαυτόν» ( Βλ. Ιω. 6, 44). Αυτοί πάλιν δεν είναι άλλοι, παρά οι πιστεύοντες απολύτως στον “ελθόντα καλέσαι αμαρτωλούς προς σωτηρίαν” ( βλ. Ματ. 9, 13). Είναι αυτοί οι οποίοι αδίστακτα παραδέχονται την θεότητά του και την αλήθεια των εντολών του. Τότε γίνεται γνωστόν το σκοτάδι της αποστασίας και καταφαίνεται το οντολογικό βάθος της. Όποιος δεν αισθάνεται την αποστασία του κατ’ αυτόν τον τρόπο «αποθανείται εν ταις αμαρτίαις αυτού» (Ιω. 8, 24). Η έννοια και η αίσθηση της αμαρτίας συλλαμβάνεται και βιώνεται μόνον εκεί, όπου η σχέση του Θεού ως Δημιουργού και Κυρίου μετά του ανθρώπου ως κτίσματος έχει χαρακτήρα προσωπικό. Κάθε άλλη αίσθηση και ορισμός της αμαρτίας μαρτυρεί πεπλανημένη ιδέα και αντίληψη. Στη βίωση της προσωπικής σχέσεως και κοινωνίας μετά του Θεού η αμαρτία εντοπίζεται ως έγκλημα κατά της πατρικής αγάπης του Θεοί (βλ. Αρχιμ. Σωφρονίου, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς έστι, σελ. 31.). Είναι η αισθητή απομάκρυνση από τον Θεό διά της ροπής της θελήσεως προς τα πάθη, προς την διαστροφή. Γι’ αυτό ο φόβος του Θεού εκδηλώνεται με την περιεκτική εγκράτεια, η οποία είναι το όπλο κατά της φιλαυτίας. Οι Πατέρες μας, ως καθηγητές της μετανοίας, εντοπίζουν και αναλύουν την αυταπάρνηση και την φιλοπονία στις διάφορες βαθμίδες τους. «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου» ( Ψαλμ. 110, 10). Ο φόβος αυτός είναι δώρον άνωθεν χαριζόμενο, και εμπεριέχει πνευματική αίσθηση πρώτον του Θεού και ακολούθως του εαυτού μας. Η ενέργεια του φόβου αυτού μας τοποθετεί ενώπιον της θείας κρίσεως, όπου αισθητώς σχεδόν ελεγχόμαστε από την παρουσία του Θεού για την ενοχή μας. Η διαπίστωση ότι επέσαμε τόσον χαμηλά γίνεται βαθύς πόνος και οδυνηρό μαρτύριο. Πνιγόμαστε στο σκοτάδι της αγνωσίας, διότι τα επικρατούντα πάθη φανερώνουν την επελθούσα αναισθησία. Ο φόβος λοιπόν αυτός είναι η αφύπνισή μας από την ένοχη ζωή και ταυτοχρόνως το φως της συνέσεώς μας.

Αφ’ ενός κατανοούμε τον όλεθρο τον οποίον έχουμε υποστεί και αφ’ ετέρου διαπιστώνουμε την αγιότητα και πραότητα του Θεού. Πόσο σημαντική είναι η ενέργεια του θείου φόβου, δεν χρειάζεται να το πούμε. Χωρίς την εξαγνιστική ενέργειά του δεν αποκαλύπτεται ο δρόμος προς την θεία αγάπη. Συνεπώς ο θείος φόβος δεν είναι μόνον αρχή σοφίας, αλλά και αρχή της αγάπης του Θεού. Μόνον έτσι η ψυχή συγκινείται στην επίγνωση της αμαρτωλής καταστάσεώς της και προσκολλάται στον Θεό ποθούσα να παραμένει κοντά του. Ο φόβος λοιπόν προκαλεί το θάμβος μας ενώπιον του αποκαλυπτομένου Θεού. Αισθανόμεθα ότι είμαστε ανάξιοι ενός τοιούτου Θεού και νοιώθουμε φρίκη ( βλ. Αρχιμ. Σωφρονίου, Ένθ’ ανωτέρω, σελ. 34.)

Στην αρχήν της μετανοίας μας δεν υπάρχει άλλο αίσθημα έκτος από την οδύνη της ενοχής μας. Όταν παραμένουμε όμως ακλόνητοι στους όρους της μετανοίας, πλησιάζει ανεπαισθήτως το φως της χάριτος, αν και αθέατο, και πληροφορεί την εντός μας παρουσία του Θεού. «Ωδε η σοφία εστίν» ( Αποκ. 13, 18). Αν τηρούμε με ακρίβεια τους κανόνες και τις επιταγές του θείου φόβου, χωρίς τις παραποιήσεις του δικού μας θελήματος της φιλαυτίας και του εγωισμού, θα αρχίσει η πνευματική αύξηση «και θα φθάσουμε στην τελειότητα που μέτρο της είναι ο Χριστός» ( Εφεσ. 4, 13.). Η προαγωγή όμως αυτή στην πρακτική της μορφή παρουσιάζει δυσκολίες λόγω του κινδύνου από τον ολέθριο εγωισμό, ο οποίος ακολουθεί πάντοτε την εργασία της αρετής. Όπως η σκιά ακολουθεί το σώμα, έτσι και την έννοια του καλού ακολουθεί ο λογισμός της κενοδοξίας. Για την ασφάλεια των αγωνιζομένων επιτρέπει ο Θεός να φθάνουν σε απότομους και δύσβατους δρόμους, οι οποίοι φαίνονται κατ’ επήρειαν του εχθρού εξαντλητικοί και για τον νου και για το σώμα, «ίνα μη τα υψηλά φρονούν». Είναι τρόπον τινά «ένα αγκάθι στο σώμα για να τους ταλαιπωρεί για να μην υπερηφανεύονται» (βλ. Β’ Κορ. 12, 7).

Γέροντος Ιωσήφ, «Αθωνική Μαρτυρία», Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 2, εκδ. Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου, σ. 11-17

http://www.vatopedi.gr/

Διαβάστε εδώ το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. κ. Δημητρίου για την πίστη και την ελπίδα που πηγάζει από το Θεό της Ορθοδοξίας.

Λόγοι Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου (β’ μέρος)

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on May 29, 2015 by anazhtitis

arthro134

Το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο καθήκον του ανθρώπου, είναι να αγαπάει με όλες του τις δυνάμεις το Θεό και κατόπιν το συνάνθρωπο του, κάθε συνάνθρωπο του, και περισσότερο τον εχθρό του. Αυτές είναι οι σπουδαιότερες εντολές. Εάν αγαπήσουμε το Θεό όσο πρέπει, θα τηρήσουμε και όλες τις άλλες εντολές του. Αλλ’ εμείς δεν αγαπούμε όσο πρέπει το Θεό ούτε και τους συνανθρώπους μας. Ποιος ενδιαφέρεται σήμερον για τον άλλον. Κανείς! Όλα για τον εαυτό μας, για τον άλλο τίποτα, και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο. Γιατί ο Θεός, ο στοργικός Πατέρας μας, μας δίνει πλούσια τα αγαθά του να τα μοιραζόμαστε μ΄ εκείνους που έχουν ανάγκη, αλλά εμείς τα κρατάμε όλα για τον εαυτό μας. Αυτό δεν θα μας το συγχωρέσει ο Θεός θα δώσουμε λόγο για την απονιά και τη σκληροκαρδία μας.

Πολλές φορές ζητάμε από το Θεό το ένα και το άλλο κι Εκείνος δε μας απαντάει στο αίτημα μας. Για ν’ απαντήσει ο Θεός στο αίτημα μας και να δώσει ό,τι του ζητάμε, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχουμε ταπείνωση, την οποία εμείς δεν έχουμε. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, έχουμε πολύ εγωισμό και δεν δεχόμαστε υπόδειξη και παρατήρηση. Όλα τα γνωρίζουμε, είμεθα όλοι σοφοί. Όταν μας κυριεύει ο εγωισμός, μικρό θέμα, μεγάλος καυγάς. Ανοίγουμε την πόρτα στο Σατανά, μπαίνει μέσα στην οικογένεια και τη διαλύει. Ό,τι βλέπετε κι ακούτε εκείνη τη στιγμή, μην κάνετε παρατήρηση, γιατί αυτό δε βοηθάει, ανάβει περισσότερο τη φωτιά. Μόνο κάμετε λίγη υπομονή, λίγη προσευχή κι όταν ηρεμήσει ο άλλος, θα υπάρξει συνεννόηση. Ο ψαράς δεν βγαίνει να ψαρέψει με φουρτούνα, περιμένει να γαληνέψει η θάλασσα. Μεγάλη ταπείνωση είναι η απλότητα.

Ο Θεός επιτρέπει στον άνθρωπο διάφορες δοκιμασίες, ασθένειες, ζημίες και άλλα, και από τους γύρω μας ανθρώπους, συκοφαντίες, ύβρεις, αδικίες κι εμείς πρέπει να τις δεχόμαστε με υπομονή, χωρίς στενοχώρια, σαν ευλογία. Όταν κάποιος μας αδικεί, πρέπει να χαιρόμαστε και να θεωρούμε αυτόν που μας αδίκησε μεγάλο ευεργέτη, διότι γίνεται αιτία αποταμιεύσεως μας στην άλλη ζωή. Με τις δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός, μας κάνει να ετοιμαζόμαστε για την ουράνια βασιλεία του, έχοντας το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι. Ο Θεός μας δίνει πολλές ευκαιρίες για να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αλλ’ εμείς αυτές τις ευκαιρίες δεν τις δεχόμαστε όλες, τις διώχνουμε. Εάν όσα οφείλει ο άνθρωπος τα ξεπλήρωσε σ’ αυτή τη ζωή, σώζεται. Γι’ αυτό να δεχόμαστε όλες τις δοκιμασίες με υπομονή και ταπείνωση, ευχαριστούντες και δοξάζοντες το Θεό. Να προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε κοντά στο Θεό και να μην απομακρυνόμαστε απ’ αυτόν, γιατί μακριά από το Θεό σωτηρία δεν υπάρχει.

Να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον Παράδεισο. Γιατί χωρίς αγώνα, κανείς δεν μπορεί να εισέλθει σ’ αυτόν. Είναι πολύ στενή η πύλη και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι όλοι θα σωθούμε. Αυτό είναι παγίδα του Σατανά, για να μην αγωνιζόμαστε. Αυτό τον συμφέρει. Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο, έχει υπερηφάνεια κι εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει και πολλή ταπείνωση. Αυτή τα αναπληρώνει όλα. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει αίσθηση, ότι μέσα του είναι όλα σε άθλια κατάσταση, όλα είναι χάλια. Διότι αυτό σημαίνει πως υπάρχει στον άνθρωπο αυτό τηλεσκόπιο. Αγώνας με προσπάθεια και φιλότιμο, αίσθηση ελεεινότητας και ελπίδα είναι οξυγόνο πνευματικό. Αυτά μας δίνουν την ασφαλή πορεία. Να αγωνιζόμαστε συνεχώς, σωστά και με φιλότιμο και προθυμία για να μην στενοχωρούμε και πικραίνουμε το φύλακα Άγγελο μας, που μέρα νύχτα αγωνίζεται σκληρά, για να μπορέσει να παραδώσει στα χέρια του Κυρίου την ψυχή μας καθαρή. Μην τον αφήσουμε να πάει στο Θεό με άδεια χέρια. Μη δίνετε την καρδιά σας στα μάταια και πρόσκαιρα του κόσμου τούτου και μη σπαταλάτε άδικα τον καιρό σας σ’ αυτά, γιατί θα δώσουμε λόγο την ημέρα εκείνη. Ο χρόνος μας εδόθη από το θεό για να κάνουμε καλή χρήση αυτού, αγωνιζόμενοι συνεχώς για τη σωτηρία της ψυχής μας. Δώστε εξ’ ολοκλήρου την καρδιά σας στο Θεό, όχι στον κόσμο. Ο Θεός δε ζητάει από μας τίποτε άλλο παρά την καρδιά μας καθαρή. Εκείνος που έχει δώσει την καρδιά του στον κόσμο, είναι εχθρός του Θεού.

Προσπαθήστε να κόψετε τα πάθη και τα ελαττώματα σας, από τα οποία είναι γεμάτη η καρδιά μας. Όλα τα θηρία του κόσμου είναι μέσα σ’ αυτήν. Να προσπαθούμε κάθε μέρα να καθαρίζουμε την καρδιά μας απ’ αυτά. Όταν κόψουμε τα μεγάλα μας πάθη, δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και ο χειρότερος αμαρτωλός είναι ο αχάριστος.

b00085

http://agiostheologos.gr/

Διαβάστε περισσότερα για τον μακαριστό γέροντα Παΐσιο εδώ

Ο κόσμος θέλει να αμαρτάνει και θέλει τον Θεό καλό…

Posted in Uncategorized with tags , , , , on March 21, 2015 by anazhtitis

6257802461_76c21abf85_b

Λόγος Αγίου Παισΐου

Οι απομακρυσμένοι άνθρωποι από τον Θεό πάντα απαρηγόρητοι βρίσκονται και διπλά βασανίζονται. Όποιος δεν πιστεύει στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, εκτός που μένει απαρηγόρητος, καταδικάζει και την ψυχή του αιώνια.

Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις, από αυτό θα πληρωθής. Αν δουλεύης στο μαύρο αφεντικό, σου κάνει τη ζωή μαύρη από εδώ. Αν δουλεύης στην αμαρτία, θα πληρωθής από τον διάβολο. Αν εργάζεσαι την αρετή, θα πληρωθής από τον Χριστό. Και όσο εργάζεσαι στον Χριστό, τόσο θα λαμπικάρεσαι, θα αγάλλεσαι. Αλλά εμείς λέμε: “Χαμένο τόχουμε να εργασθούμε στον Χριστό;”

Μα είναι φοβερό! Να μην αναγνωρίζουμε την θυσία του Χριστού για τον άνθρωπο! Σταυρώθηκε ο Χριστός, για να μας λυτρώση από την αμαρτία, για να εξαγνισθή όλο το ανθρώπινο γένος. Τι έκανε ο Χριστός για μας; Τι κάνουμε εμείς για τον Χριστό;

nas1pai3

Ο κόσμος θέλη να αμαρτάνη και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράη και εμείς να αμαρτάνουμε. Εμείς δηλαδή να κάνουμε ό,τι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράη. Να μας συγχωράη συνέχεια και εμείς το βιολί μας. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι’ αυτό ορμούν στην αμαρτία. Όλο το κακό από ΄κει ξεκινάει, από την απιστία.
Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή, οπότε δεν υπολογίζουν τίποτε. Αδικούν, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους… Γίνονται πράγματα… σοβαρές αμαρτίες. Ούτε οι Άγιοι Πατέρες έχουν προβλέψει τέτοιες αμαρτίες στους Ιερούς Κανόνες – όπως για τα Σόδομα και Γόμορρα είχε πει ο Θεός: “Δεν πιστεύω να γίνονται τέτοιες αμαρτίες, να πάω να δω!”.
Αν δεν μετανοήσουν οι άνθρωποι, αν δεν επιστρέψουν στον Θεό, χάνουν την αιώνια ζωή. Πρέπει να βοηθηθή ο άνθρωπος, να νιώση το βαθύτερο νόημα της ζωής, να συνέλθη, για να νιώση την θεία παρηγοριά. Σκοπός είναι να ανεβή πνευματικά ο άνθρωπος, όχι απλώς να μην αμαρτάνη.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Α’- ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

http://www.pentapostagma.gr/

Πως αντιμετωπίζουμε τα πάθη;

Posted in Uncategorized with tags , , , , on October 31, 2014 by anazhtitis

05abd153ec90222d1ce5dc1d104130c7_L

Τρεις είναι οι καταστάσεις των ανθρώπων.

Ο ένας αφήνει ελεύθερο το πάθος του να εκδηλώνεται, ο άλλος δεν το αφήνει να εκδηλωθεί και ο τρίτος το ξεριζώνει.

Αυτός που το αφήνει να εκδηλωθεί, ενεργεί όπως του υπαγορεύει το πάθος, σαν αυτό να ήταν δικαίωμά του. Αυτός που δεν επιτρέπει στο πάθος να εκδηλωθεί, ούτε το αφήνει ελεύθερο ούτε και το κόβει, αντίθετα το εξετάζει και το ξεπερνάει τη δύσκολη στιγμή, αλλά δεν παύει να το έχει. Και αυτός που ξεριζώνει το πάθος είναι όποιος αγωνίζεται και κάνει τα αντίθετα από αυτά που του υπαγορεύει το πάθος του.

Και οι τρεις αυτές καταστάσεις έχουν πολύ πλάτος. Να τί εννοώ. Σε ποιο πάθος θέλετε να αναφερθούμε και να το εξετάσουμε; Θέλετε να πούμε για την υπερηφάνεια; Να πούμε για τις επιπόλαιες ερωτικές σχέσεις; Ή για την έπαρση, επειδή πέφτουμε συχνά σ’ αυτή;

Από έπαρση δε σηκώνει κανείς μια κουβέντα από τον αδελφό του. Μπορεί κάποιος να ακούσει μια κουβέντα και να ταραχθεί και να πει πέντε κουβέντες ή και δέκα για τη μια που άκουσε. Μετά μαλώνει και ταράζει τον άλλο. Και, όταν τελειώσει ο καβγάς, συνεχίζει να κάνει κακές σκέψεις για τον άνθρωπο που του είπε αυτή την κουβέντα και τη θυμάται με εμπάθεια και λυπάται που δεν του είπε ακόμα περισσότερα.

Ετοιμάζει μάλιστα μέσα του λόγια ακόμα χειρότερα να πει στον άλλο, και όλο σκέφτεται: «Γιατί να μην του πω αυτό; Μπορώ να του πω και το άλλο». Και είναι συνέχεια θυμωμένος. Να μια κατάσταση.

Εδώ το κακό έχει γίνει συνήθεια. Ο Θεός να μας φυλάξει από τέτοια κατάσταση. Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην κόλαση. Γιατί κάθε αμαρτία που δεν διορθώνεται μας οδηγεί στον εσωτερικό θάνατο.

Αλλά κι αν ακόμα θελήσει ένας τέτοιος άνθρωπος να μετανοήσει, δεν μπορεί μόνος του να νικήσει το πάθος του, παρά μόνο αν έχει τη βοήθεια πνευματικών οδηγών, όπως είπαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό σας λέω πάντα, να φροντίσετε να κόψετε τα πάθη σας πριν σας γίνουν συνήθεια.

Αββάς Δωρόθεος

http://www.agioritikovima.gr/

Ο ρόλος της θυσίας του Ισαάκ στην Παλαιά Διαθήκη

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on September 23, 2014 by anazhtitis

Η θυσία του Ισαάκ περιγράφεται στο βιβλίο της Γενέσεως στο κεφάλαιο 22, 1-19. Μελετώντας τους εν λόγω στίχους αντιλαμβάνεται κανείς την ένταση και το βαθύ θεολογικό στοχασμό της διήγησης. Η εντολή της θυσίας του Ισαάκ δόθηκε από το Θεό στον Αβραάμ προκειμένου να αποδειχθεί η πίστη και η υπακοή του Αβραάμ στο Θεό. Ο Αβραάμ κατά τη διάρκεια της ζωής του είχε ήδη υποστεί κάποιες σημαντικές δοκιμασίες που αποδείκνυαν την πίστη του, αλλά η θυσία του μονάκριβου υιού του, τον οποίο απέκτησε σε μεγάλη ηλικία και γι’ αυτό του ήταν ιδιαιτέρως αγαπητός, αποτέλεσε την ύψιστη κρίση. Η υπακοή και στη συνέχεια τήρηση της εντολής του Θεού από τον Αβραάμ αποδεικνύει έμπρακτα την αφοσίωσή του στο Θείο θέλημα.

8ysiaisaak2

Η διήγηση της θυσίας του Ισαάκ στο βιβλικό κείμενο έχει ως εξής:

ξεκινά με την κλήση του Αβραάμ από το Θεό και την εντολή Του να θυσιαστεί ο Ισαάκ στη Γη Μωρία από τον ίδιο του τον πατέρα, Αβραάμ. Κατόπιν περιγράφεται η όλη προετοιμασία που απαιτείται για θυσία ολοκαυτώματος. Ο Αβραάμ μαζί με τον Ισαάκ και τους δύο ακολούθους μεταβαίνουν με προθυμία στον τόπο που τους υπέδειξε ο Θεός για την τέλεση της θυσίας. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πλήρης άγνοια του Ισαάκ πως ο ίδιος αποτελούσε το θυσιαστήριο θύμα. Ο μοναδικός γνώστης των όσων επρόκειτο να συμβούν ήταν ο Αβραάμ. Η διήγηση συνεχίζεται με την πορεία θύτη και θύματος στο όρος της θυσίας και την τελική προετοιμασία της θυσίας. Στο σημείο αυτό ο Αβραάμ δένει τον Ισαάκ και τον τοποθετεί στο θυσιαστήριο προκειμένου να εκπληρώσει την εντολή του Θεού. Κατόπιν, άγγελος Θεού παρεμβαίνει και διακόπτει την ολοκλήρωση της θυσίας προσφέροντας αντί του Ισαάκ έναν κριό ως ολοκαύτωμα.

Αυτό ουσιαστικά είναι και το σημείο που φανερώνεται ο λόγος της εντολής, καθώς ο άγγελος αποκαλύπτει στον Αβραάμ ότι ο Θεός γνωρίζει την πλήρη υπακοή του και γι’ αυτό «επιστρέφει» σώο τον Ισαάκ στον πατέρα του. Ακολουθεί η ονομασία του τόπου από τον Αβραάμ ως Γιαχβέ Γιρέ (εδώ αποκαλύφθηκε ο Θεός). Στη συνέχεια ο άγγελος εμφανίζεται εκ νέου και εξ’ ονόματος του Θεού δίνει στον Αβραάμ τις ευλογίες και τον όρκο Του. Στο τέλος της διήγησης ο Αβραάμ επιστρέφει με τους ακολούθους του στη Βεερσέβα.

Η θυσία του Ισαάκ έχει διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο και στη διδασκαλία του Ιουδαϊσμού, αφού το «δέσιμο του Ισαάκ» αποτελεί τη μόνη προϋπόθεση προκειμένου να επιτευχθεί η πλήρης σωτηρία από την αμαρτία και η μελλοντική απολύτρωση. Γι’ αυτό και το «δέσιμο του Ισαάκ» έγινε η αφορμή για την ανάπτυξη του δόγματος της Akedah Yitzhak στον Ιουδαϊσμό.

http://www.pemptousia.gr/