Archive for αγιο πνευμα

Οσιακές μορφές νεότερων Αγιορειτών

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , on October 22, 2015 by anazhtitis

“ Η πνευματική αγιορείτικη προσωπογραφία έχει να μνημονεύσει και στα χρόνια μας αρκετές μορφές ισάξιες παλαιότερων εποχών, των οποίων μεταφέρουν το πνεύμα και συνάμα αποτελούν αφορμή για να συνεχισθεί και η δική τους εργασία στο μέλλον.

Γιατί το Άγιον Όρος πέρα από τα κειμήλια τα πολύτιμα, φυλάγει θησαυρούς ζώσης αρετής, που αυτή κυρίως ενδιαφέρει περισσότερο, με την παροχή τρόπου ζωής προς αντιμετώπιση της καθημερινής σκληρότητας, μονοτονίας και μοναξιάς.

Βρείτε εδώ ένα άρθρο – αφιέρωμα στην ησυχαστική παράδοση του Αγίου Όρους

Έτσι το Άγιον Όρος ονομάσθηκε δικαίως “σχολή πνευματικής πατρότητας και συμβουλευτικής” (καθηγητής Α. Σταυρόπουλος)

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-1

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-2

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-3

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-4

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-5

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-6

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-7

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-8

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-9

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-10

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-11

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-12

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-13

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-14

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-15

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-16

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-17

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-18

Ανακαλύψτε εδώ ένα άρθρο για τον μεγάλο άγιο της Ορθοδοξίας, τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

osiakes-morfes-neoterwn-agioreitwn-19

Πηγή: https://missionanatolis.wordpress.com

Advertisements

H αγιογραφία της Αγίας Τριάδας του A. Roublev

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , on September 28, 2015 by anazhtitis

O A. Roublev, η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της ρώσικης καλλιτεχνικής ζωής, αφιέρωσε ολόκληρη την ύπαρξη του στην αγιογραφία.

p38-ag-triada-(38k-11bp-trip-67)

Κατάφερε να ξεπεράσει το αξεπέραστο της τέχνης κατακτώντας όχι μόνο αισθητικά αλλά και πνευματικά τον άνθρωπο.

Ας δούμε όμως τα χαρακτηριστικά εκείνα που προσδιορίζουν το δογματικό μέρος της αγιογραφίας. Τρεις Άγγελοι, χωρίς διαφορά ηλικίας, με το ίδιο νεανικό πρόσωπο κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και ευλογούν τον μόσχο που βρίσκεται στο κέντρο του τραπεζιού. Ο A. Roublev αφαιρεί πολλά στοιχεία των προηγούμενων παραστάσεων της βυζαντινής τέχνης και κρατά μόνον τους Αγγέλους μεταθέτοντας την όλη παρουσίαση από το ιστορικό στο θεολογικό επίπεδο: χρώμα, γραμμές, διαστάσεις κλπ αποτελούν ύμνο προς την αρμονία και την αγάπη.

Τα τρία πρόσωπα χωρίς ηλικία και φύλο, αποτελούν ένα σύνολο εικαστικό με άυλη ομορφιά και θυμίζουν τα λόγια του Προφήτη Ησαΐα «τον βασιλέα μετά δόξης όψεσθε» (33.17). Ο κεντρικός άγγελος είναι αρκετά μεγάλος (η αναλογία της κεφαλής προς το σώμα 14 φορές μεγαλύτερο αντί 7 φορές που είναι η φυσιολογική και όχι στην αναλογία 1 προς 8 που είναι η βυζαντινή αγιογραφία – με ενδυμασία χρώματος κυανούν ως «πηγή θεϊκής ζωής».

eikona-agias-triados-1

Το χέρι του αποτελεί το κέντρο του κύκλου που συνδέει τους τρεις Αγγέλους. Αυτή η κυκλική κίνηση συμβολίζει την Θεία αρμονία και τη σοφία του Θεού. Με τον τρόπο αυτό ο καλλιτέχνης προσπαθεί να εξατομικεύσει κάθε μορφή χειριζόμενος κατάλληλα τη θέση του σώματος, τη χειρονομία, τα διαστήματα και τις αποχρώσεις σε μία θαυμάσια ποικιλία.

Ο αριστερός Άγγελος δεν κλείνει την κεφαλή του και η ράβδος του έχει κάθετη θέση υπογραμμίζοντας την ιεραρχική του θέση σε σχέση με τους άλλους δύο. Ο τρίτος Άγγελος κάνει μια βαθιά υπόκλιση προς τους υπόλοιπους ενώ την ίδια στιγμή αφήνει να νοηθεί ότι δίδει τη συγκατάθεση του σε όσα λέγονται σε έναν υποτιθέμενο διάλογο.

Αλλά τα τρία πρόσωπα στην βυζαντινή τέχνη δεν μένουν απομονωμένα μεταξύ τους. Τα μάτια και των τριών συνδέονται νοητά μεταξύ τους και βλέπουν προς το πιάτο που βρίσκεται στο κέντρο της τράπεζας. Εδώ ο καλλιτέχνης μας δίδει την ακρίβεια. Το πόσο δηλαδή η Τριάς είναι μία και διαφορετική. Κάθε πρόσωπο έχει τη δική του υπόσταση ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τα υπόλοιπα. Μια σχέση που εκφράζεται με τη φιλανθρωπία, την αγάπη, την ευσέβεια.

eikona-agias-triados-5

Το σημαντικότερο σημείο στην εικόνα της Αγίας Τριάδος του A. Roublev είναι ο σχηματισμός του Αγίου Δισκοπότηρου. Το Δισκοπότηρο σχηματίζουν τα σκαλοπάτια, το περίγραμμα των ποδιών και ακόμη, σε μία περισσότερο αφηρημένη έννοια, ολόκληρα τα σώματα των Αγγέλων καθώς περιβάλλουν τον μεσαίο Άγγελο που συμβολίζει τον Αμνό του Θεού.

Γίνεται κατανοητό λοιπόν ότι από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, η σημασία και η ενότητα της κοινωνίας των αγίων είναι το αποτέλεσμα της μυστηριακής ζωής, που βιώνεται στον τόπο της Εκκλησίας. Η ουσία των ιερών μυστηρίων αποτελεί τη δικαίωση του Χριστιανού. Είναι η πορεία του ανθρώπου η οποία οδηγεί στη βασιλεία των Ουρανών από τη στιγμή που έλαβε τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος.

Κλείνοντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Α. Roublev κατόρθωσε να αποδώσει την αγία Τριάδα ως μια ολοκληρωμένη απεικόνιση τριών προσώπων στην βυζαντινή τέχνη μέσα από την τελική και ολοκληρωτική έκφραση της θείας Ευχαριστίας.

Δρ. Κωνσταντίνου Βασ. Ζορμπα

Πηγή: Ο Πανσέληνος, περιοδική έκδοση για την τέχνη την ιστορία και τον πολιτισμό/ Τεύχος 4-5, Σεπτέμβριος – Απρίλιος 1999 / Κατερίνη

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/buzantinh-texnh/1453-agiografia-agias-triadas-roublev

Τό Ἅγιο Πνεῦμα καί ἡ Παναγία

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on September 21, 2015 by anazhtitis

Δέν εἶναι λίγοι, οὔτε φείδονται ἐπαίνων καί ἐγκωμίων οἱ ὕμνοι πού ἔχουν γραφεῖ γιά τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ὕμνοι γεμάτοι ἀπ’ τά χαρίσματα καί τά δῶρα μέ τά ὁποῖα τήν προίκισε ὁ Θεός. Ἡ ταπείνωσις, ἡ ἀγάπη, ἡ ἁγιότης, ἡ πίστη, ἡ μητρική παρρησία καί ἡ μεσιτεία της εἶναι μόνο μερικά μέ τά ὁποῖα ἐτίμησε ἀξίως τήν μητέρα Του ὁ Κύριός μας καί τήν ἀνέδειξε ὡς “τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ”.

Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει ἱερή ἀκολουθία ἤ ἱεροπραξία στήν ὁποία νά μή γίνεται ἐπίκληση τοῦ ἱεροῦ ὀνόματός της. Δέν ὑπάρχει ὀρθόδοξος ναός πού νά μήν κοσμεῖται ἀπό τοιχογραφίες ἤ φορητές εἰκόνες μέ τήν ἁγία της μορφή. Δέν ὑπάρχουν χείλη χριστιανικά – πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων – πού νά μήν ἔχουν προφέρει τό Πανάγιο ὄνομά της σέ κάποια δύσκολη στιγμή τῆς ζωῆς τους.

il02200---portaitissa-25x35---400.00

Δέν εἶναι αὐθαιρεσία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, οὔτε βέβαια μεροληπτική στάση ἡ ἐξαιρετική αὐτή τιμή πρός τό πρόσωπό της. Εἶναι ἡ δικαία ἐπιβράβευση πρός Ἐκείνη γιά τό πλῆθος τῶν ἀρετῶν Της, γιά τήν ἀγάπη Της, γιά τήν ἀφοσίωσή Της καί γιά τήν ἀναντίρρητη ὑπακοή Της στίς ἐντολές Του. Μά πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς παρουσίας τοῦ Παναγίου Πνεύματος στή ζωή Της. Ἡ Παναγία μᾶς ἀποκαλύπτει τήν “Θεοφάνεια” τῆς πνευματικότητος. Διότι Αὐτή εἶναι ὁ ἀνώτερος καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σ’ ὁλόκληρη τήν κτίση. Μέ τήν παρουσία Της μᾶς ἀποκαλύπτει τήν ἀληθινή φύση καί τά οὐσιαστικά ἀποτελέσματα τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς τῆς ἐκκλησίας. Εἶναι ἕνα ´εἶδοςª κριτηρίου γιά τήν πνευματολογία.

Ἡ σχέση Της μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι μοναδική καί ἀρχετυπική. Μοναδική διότι μᾶς ἀποκαλύπτει τήν Παναγία ὡς ἕνα μοναδικό ἀνθρώπινο ὄν, μοναδική ὡς πρόσωπο, μοναδική στή σχέση Της μέ τό Χριστό, μοναδική λόγῳ τῆς θέσεώς Της στήν ἐκκλησία, μοναδική στίς σχέσεις Της μέ ὅλους μας καί τόν καθένα χωριστά. Εἶναι ὅμως καί ἀρχετυπική, δηλαδή πρωτότυπη, διότι μᾶς ἀποκαλύπτει τόν χαρακτήρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στή σχέση Του μέ τήν κτίση καί πῶς Αὐτό φανερώνει στόν κόσμο τήν ἀληθινή Του φύση.

Ἡ ἱστορία τῆς Παναγίας μας στό Εὐαγγέλιο ἀρχίζει μέ τήν προσωπική Της Πεντηκοστή. “Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ” (Λουκ. 1.35). Ἀπ’ αὐτή τή φράση ἀντιλαμβανόμαστε τήν προσωπική σχέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τήν Θεοτόκου. Ἡ κάθοδός Του καί ἡ ἐνοίκησίς Του εἶναι πού Τήν καθιστοῦν μοναδική ἐκκλησιαστική προσωπικότητα. Ἡ οἰκειοποίησις τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐκ μέρους Της τήν κατέστησε πρόσωπο μοναδικό, φιλικό, πρόσωπο τόσο κοντινό στόν καθένα μας.

p5-vlamidir-(5k-10vla-40)

Γι’ αὐτό ἡ μεγαλύτερη χαρά πού μπορεῖ νά γευθεῖ ὁ ἄνθρωπος στήν ἐκκλησία, εἶναι νά γνωρίσει τήν Παναγία. Ἄν ἡ φιλία μ’ ἕνα πρόσωπο βιώνεται πάντοτε σάν δῶρο, τότε τί μποροῦμε νά ποῦμε γι’ αὐτή τή μοναδική κι ἀνεπανάληπτη φιλία καί κοινωνία ποὺ μᾶς δόθηκε ἀπ’ τό Ἅγιο Πνεῦμα; Ὅποιος γνωρίσει τό πανάγιο πρόσωπό Της, ἔχει τήν αἴσθηση ὅτι ζεῖ μαζί Της, μοιράζεται τήν ἴδια ζωή, καί ἔτσι ἀνακαλύπτει κάθε μέρα, ὅλο καί περισσότερους λόγους γιά νά Τήν ἀγαπᾶ. Ἡ Παναγία ἔχει τό Χριστό ὡς ζωή Της. Καί ὅποιος ἔχει τό Χριστό ὡς ζωή Του αὐτός εἶναι ἡ τέλεια ἀκεραιότητα, τό ἀπολύτως τέλειο ὡς ἄνθρωπος.

Ἄν κάτι γνωρίζουμε γιά τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γιά τό τί σημαίνει ὁλοκλήρωση καί τελειότητα, θέωση καί ἀνάληψη ἐν δόξῃ, αὐτό τό ὀφείλομε πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἐπειδή στήν ἐκκλησία γνωρίζουμε τήν Παναγία. Δίχως αὐτή τή γνώση, χωρίς τή συνεχῆ παρουσία Της στήν ἐκκλησία ὡς ἀγάπη, προσευχή, ὀμορφιά, εἰρήνη, χαρά καί πληρότητα, ὅλα θά παρέμεναν κενό γράμμα καί τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτά δέ θά μπορούσαμε νά ζήσουμε ὡς ἐμπειρία καί γνώση.

Χωρίς τή ζωντανή καί ἀδιάλειπτη παρουσία Της, ἡ ἐκκλησία θά ἦταν ἕνα κοσμικό ἵδρυμα, πού ἁπλά θά παρεῖχε κοσμικές ὑπηρεσίες καί θά ἐφάρμοζε κάποιες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Μιὰ τέτοια ἐκκοσμικευμένη ἐκκλησία ὅμως, εἶναι μιὰ ἐκκλησία χωρίς τό Ἅγιο Πνεῦμα καί χωρίς τήν Παναγία. Εὐτυχῶς ὅμως γιά μᾶς, Ἐκείνη εἶναι παροῦσα, ὄχι μόνο ὡς ἐμπειρία καί βίωμα, ἀλλά ὡς τό φωτισμένο κριτήριο γιά κάθε χριστιανό, καί ὡς τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

p43-paramithia_b-(43k-10b-par-35)

Ὡς νέα Εὔα, πέτυχε ἐκεῖ πού ἀπέτυχε ἡ πρώτη Εὔα. Ἀποκατέστησε τήν τάξη τῆς δημιουργίας. Εἶναι ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα καί ὁ καθένας χωριστά. Εἶναι γέφυρα πού μᾶς ἕνωσε ξανά μ’ Ἐκεῖνον, πού μᾶς ἀγάπησε ἀπό καταβολῆς κόσμου. Εἶναι ἡ ἀνταπόκριση ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας στήν κλήση τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἐκφράζει πολύ καλά ἡ εἰκόνα Της, ἡ πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, πού βρίσκεται στήν ἁψίδα κάθε ὀρθόδοξου Ναοῦ.

Ἡ ἀπόλυτη καί ὁλοκληρωτική ἕνωσή Της μέ τό Χριστό, εἶναι αὐτή πού νίκησε ἀκόμα καί τό θάνατό Της καί τήν κατέστησε ἀπαρχή καί ἀφετηρία τῆς κοινῆς Ἀνάστασης. Ἔτσι ἔγινε Ἐκείνη ἡ “αὐγή μυστικῆς ἡμέρας” τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ. Ἡ Παναγία μας εἶναι τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν ἐκκλησία. Εἶναι ἡ μυστική καί ἄρρητη χαρά αὐτῶν πού κάνει ἡ ἐκκλησία σ’ αὐτόν τόν κόσμο. Εἶναι ἐκείνη πού μᾶς ἀποκαλύπτει αὐτό πού χάνουμε κάθε μέρα, τό μυστήριο τῆς ἐκκλησίας, πού χωρίς αὐτό ὅλα χάνουν τό νόημά τους.

Τί μένει λοιπόν σὲ μᾶς; Νά ἐπιστρέψουμε στήν Παναγία μας μέ ἀνανεωμένο ἐνδιαφέρον, μέσω τῆς ὁποίας ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τήν “εἰκόνα” νά γίνουμε αὐτό πού Ἐκεῖνος θέλει νά γίνουμε.

nas2plat

Νιράκης Ἐµµανουήλ (Πρεσβύτερος)

http://www.agiazoni.gr/

Οι αγιογραφίες είναι έργα μοναχών του Αγίου Όρους από το site της Έκθεσης προϊόντων Αγίου Όρους. Πρόκειται για μοναστηριακά εργόχειρα, έργα βυζαντινής τέχνης που αντανακλούν την σύγχρονη παραγωγή εικόνων αγιογραφίας στο Περιβόλι της Παναγίας. Σε κάθε ένα από αυτά εικονίζεται η Μητέρα του Χριστού και προστάτιδα του Αγίου Όρους. Είτε πρόκειται για αντίγραφα είτε για πρωτότυπες συνθέσεις τα έργα αυτά αντικατοπτρίζουν την αγάπη των μοναχών και όλων όσων έχουν μυηθεί στην ιερή τέχνη της αγιογραφίας στο Άγιον Όρος, για την Θεοτόκο.

Αναλυτικότερα στην πρώτη αγιογραφία εικονίζεται η Παναγία Πορταϊτισσα της Ιεράς Μονής Ιβήρων σε ένα αντίγραφο που έχει φιλοτεχνηθεί από τον μαθητή της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους, πατέρα Πεύκη. Στην αγιογραφία αυτή η Παναγία απεικονίζεται σε προτομή κρατώντας στο αριστερό της χέρι τον Χριστό.

Η ρώσικη τεχνοτροπία της αγιογράφησης είναι επίσης γνωστή και ευρέως διαδεδομένη στο Άγιον Όρος όπου ο πατέρας Παναγιώτης Πεύκης σπούδασε. Ως μαθητής της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους μεταδίδει στα έργα του την γνώση αυτή. Η Ρώσικη εικόνα της Παναγίας Βλαδιμήρ έχει φιλοτεχνηθεί σε σκαπτό ξύλο με φόντο φύλλο χρυσού, και έχει φινιριστεί στο χέρι με χρώματα δουλεμένα με αυγό. 

Πολύ αγαπητή είναι επίσης η απεικόνιση της Παναγίας παραμυθίας που παρηγορεί, ξεκουράζει, αναπαύει και γαληνεύει τις ψυχές όσων παρατηρούν την γλυκιά μορφή της. Πρόκειται για εικόνα που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Αντίγραφο αυτής έχει φιλοτεχνήσει με την μέθοδο της παλαίωση στο εργαστήρι αγιογραφίας του πατρός Πεύκη, μαθητή της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους.

Τέλος η απεικόνιση της Παναγίας ως πλατυτέρα των Ουρανών φέροντας στην αγκαλιά της τον Χριστό είναι πολύ αγαπητό θέμα απεικόνισή της στο Άγιον Όρος. Εδώ ο αγιογράφος Νεκτάριος Νέστος επιμελήθηκε την τεχνική παλαίωση και τις χειροποίητες λεπτομέρειες της εικόνας αυτής της Παναγίας σύμφωνα με την τεχνική της αγιογραφίας που διδάχτηκε στο Άγιο Όρος.

Η ομορφιά της καλοσύνης – β’ μέρος

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on September 20, 2015 by anazhtitis

h-omorfia-ths-kalosunhs-b-meros-1

Η αναγκαιότητα της καλοσύνης. Όλες οι καρδιές έχουν ανάγκη από καλοσύνη.

Και σήμερα οι άνθρωποι διψάνε για καλοσύνη. Δεν έχουν στερέψει οι μυστικές πηγές της άϋλης ομορφιάς, στην ανθρώπινη καρδιά. Η αγάπη και η καλοσύνη είναι πανανθρώπινη δίψα και καημός, που καίει την καρδιά του ανθρώπου και την συνοδεύει ως τον τάφο. Οι αδύνατοι, οι φτωχοί, οι νικημένοι διψάνε για καλοσύνη που εκδηλώνεται σαν ενθάρρυνση, σαν παρηγοριά, σαν ελπίδα. Οι δυνατοί, οι πλούσιοι, οι νικητές τη χρειάζονται σαν συμπαράσταση στη χαρά τους, σαν στοργική υπενθύμιση πως η κατάκτηση των γήινων αγαθών δεν διαρκεί αιώνια. Της αναγκαιότητα της καλοσύνης την αισθανόμαστε, όταν μας την αρνούνται. Τη νοιώθουμε, όταν τη δεχόμαστε απαλή, διακριτική. Γι’ αυτό οι άνθρωποι και σήμερα στρέφονται στο Άγιον Όρος. Γιατί στο Περιβόλι της Παναγίας οι μοναχοί με ταπείνωση και καλοσύνη θα βρουν τον τρόπο να ξεκουράσουν κάθε επισκέπτη τους με την καλοσύνη.

Η καλοσύνη είναι εκείνη που δίνει αξία στον άνθρωπο, τον κάνει σεβαστό και αξιαγάπητο. Η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία. Μόνο αυτή κατέχει μια δύναμη πραγματική. Ούτε η πιό μεγάλη κακία δεν μπορεί να της αντισταθεί. Ο άνθρωπος της καλοσύνης δεν αντιστέκεται στο πάθος των άλλων με τη βια, αλλά με τη γλυκύτητα της πειθούς και με την καρτερία. «Καρτερική καλοσύνη νικά τους κακούς». Αυτή η καλοσύνη επιτυγχάνει νίκες χωρίς μάχες. Δεν υπάρχει σ’ αυτήν η ένταση της προσπάθειας, αλλά «η ακτινοβολία, το μυστήριο μιας αγαθής, ανθρώπινης παρουσίας». Μπορεί να αντισταθεί κανείς σ’ ένα επιχείρημα, σε μια καλή πράξη, δεν μπορεί όμως στην επίδραση μιας καλής καρδιάς. Δημιουργεί γύρω της μια ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία και οι άλλοι διαποτίζονται από την ίδια καλοσύνη. «Μια καλή κουβέντα συχνά είναι πιό αποτελεσματική από μια καλή σκέψη».

h-omorfia-ths-kalosunhs-b-meros-2

h-omorfia-ths-kalosunhs-b-meros-3

«Στις διαπροσωπικές σχέσεις η καλοσύνη αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ομαλή συμβίωση ατόμων και λαών» λένε σοφά οι πατέρες του Αγίου Όρους.

Έχει αποδειχτεί πώς η καταπίεση, η σκληρότητα, τα διάφορα σωφρονιστικά μέσα δεν έκαναν ποτέ τους ανθρώπους καλύτερους. Το κακό δεν υποχωρεί στο κακό, το μίσος δεν διώχνεται από το μίσος, αλλά από την καλοσύνη. Οι άνθρωποι σε ορισμένες περιόδους έγιναν καλύτεροι, όταν την ψυχή τους τη διεπότισε η καλοσύνη και η αγάπη για τον συνάνθρωπο.

h-omorfia-ths-kalosunhs-b-meros-4

«Η καλύτερη εκδίκηση είναι η συμπάθεια» έγραψε ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος. Η καλύτερη εκδίκηση είναι η καλοσύνη. Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος: «Η καλοσύνη νικάει τους κακούς». «Ο Κύριος παραγγέλλει να ζούμε σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους, για να μη λες, έπαθα αυτά κι αυτά και γι’ αυτό εξαγριώθηκα. Κι αν ακόμη πάθεις αμέτρητα κακά, λέει ο Κύριος, μείνε πρόβατο κι έτσι θα νικήσεις τους λύκους. Λες ο τάδε είναι κακός και διεφθαρμένος, αλλά συ έχεις τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε και τους κακούς να νικήσεις. Τι υπάρχει πιό ήμερο από το πρόβατο; Τι πιό άγριο από το λύκο; Αλλά όμως το πρόβατο θα νικήσει το λύκο. Κι αυτό αποδείχτηκε με τους Αποστόλους. Γιατί τίποτε δεν υπάρχει δυνατότερο από την πραότητα, τίποτε ισχυρότερο από τη μακροθυμία. Για τούτο ο Χριστός προστάζει να είμαστε σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Έπειτα αφού είπε αυτά, σαν να μην ήταν αρκετή αυτή η ημερότητα, εννοώ του προβάτου, για κείνους που θέλει να αναδείξει μαθητές του, προσθέτει και κάτι άλλο. «Να είσθε άκακοι όπως τα περιστέρια…».

Αιώνιο πρότυπο Αγάπης και Καλοσύνης είναι ο Ιησούς Χριστός. Παρά τους διωγμούς, τις διαβολές, τις ύβρεις, τις συκοφαντίες των Γραμματέων και των Φαρισαίων και όλων εκείνων που ήθελαν να τον εξοντώσουν, ζητούσε ευκαιρίες να εκδηλώσει την αγάπη του. «Εθεράπευε πάντας τους κακώς έχοντας» και «διήλθε ευεργετών και ιώμενος πάντας ανθρώπους». Και όταν η ανθρώπινη κακία τον κάρφωσε πάνω στο Σταυρό, έλεγε πώς αυτοί δεν ήξεραν τί κάνουν. Αυτή είναι «η Καλοσύνη που σταυρώνεται» λένε οι πατέρες στο Άγιον Όρος. Προσφέρεται ευλογώντας σ’ εκείνους που δεν είναι άξιοι συμπαθείας. Αυτή η αγάπη και η καλοσύνη είναι δώρο του Εσταυρωμένου, είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Είναι γνώρισμα των μεγάλων ψυχών.

Φωτεινά παραδείγματα: Οι μαθητές του Κυρίου, οι Πατέρες, οι μάρτυρες, οι άγιοι «έγιναν τοις πάσι τα πάντα».

Οι μοναχοί του Αγίου Όρους λένε πώς μπορείς να είσαι Χριστιανός, να πιστεύεις και να ζητάς την προστασία του Θεού όταν δεν βοηθάς τον εχθρό σου, που έπεσε στα χέρια σου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ – ΡΟΥΠΙΝΑ

Photo: Ascetic Experience

http://www.artionrate.com/index.php/blog/arthrografia/agioreitikh-zwh/1459-omorfia-ths-kalosunhs-b-meros

Περί των μοναχών

Posted in Uncategorized with tags , , , , on August 22, 2015 by anazhtitis

ix0120-32x26x2-360

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐμπνέει τὸν μοναχόν. Αὐτὸς δίδει εἰς τὸν μοναχὸν τὴν ἀγάπην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἐκ τῆς ἀγάπης αὐτῆς ἡ καρδία τοῦ μοναχοῦ εἶναι πάντοτε περίλυπος διὰ τὸν λαόν, ἐπειδὴ δὲν σῴζονται πάντες. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἦτο τοσοῦτον περίλυπος διὰ τὸν λαόν, ὥστε παρέδωκεν Ἑαυτὸν εἰς τὸν διὰ σταυροῦ θάνατον. Καὶ ἡ Παναγία τὴν αὐτὴν λύπην διὰ τοὺς ἀνθρώπους ἔφερεν ἐν τῇ καρδίᾳ Αὐτῆς καὶ ὁμοίως πρὸς τὸν Ἠγαπημένον Αὐτῆς Υἱὸν εἰς τέλος ἐπόθει τὴν σωτηρίαν τοῦ σύμπαντος κόσμου.
Ὁ μοναχὸς ὀφείλει νὰ παλαίῃ κατὰ τῶν παθῶν καὶ βοηθούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ νικᾷ ταῦτα. Ὁ μοναχὸς ἄλλοτε μὲν ἀπολαύει μακαριότητος ἐν τῷ Θεῶ καὶ ζῇ ὡς ἐν τῷ παραδείσῳ, πλησίον τοῦ Θεοῦ, ἄλλοτε δὲ θρηνεῖ δι᾿ ὅλον τὸν κόσμον, διότι ἐπιθυμεῖ ὅπως πάντες σωθοῦν.

Οὕτω τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διδάσκει τὸν μοναχὸν νὰ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, νὰ ἀγαπᾷ καὶ τὸν κόσμον.

Θὰ εἴπῃς, ἴσως, ὅτι νῦν δὲν ὑπάρχουν τοιοῦτοι μοναχοί, οἵτινες προσεύχονται διαπύρως ὑπὲρ ὅλου τοῦ κόσμου. Ἐγὼ ὅμως θὰ εἴπω εἰς σὲ ὅτι, ὅταν ἐπὶ τῆς γῆς δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον ἄνθρωποι πρεσβεύοντες ὑπὲρ τοῦ κόσμου, τότε ὁ κόσμος θὰ παρέλθῃ, θὰ ἔλθουν αἱ μεγάλαι ὠδῖνες. Καὶ ἤδη ὑπάρχουν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν.
Ὁ κόσμος νομίζει ὅτι οἱ μοναχοὶ εἶναι ἀνωφελὲς γένος. Ἀλλ᾿ ἀδίκως σκέπτονται οὕτω. Δὲν γνωρίζουν ὅτι ὁ μοναχὸς εἶναι εὐχέτης ὑπὲρ ὅλου τοῦ κόσμου. Δὲν βλέπουν τὰς προσευχὰς αὐτοῦ καὶ δὲν γνωρίζουν ὁπόσον ἐλεημόνως δέχεται αὐτὰς ὁ Κύριος. Οἱ μοναχοὶ διεξάγουν ἰσχυρὸν πόλεμον κατὰ τῶν παθῶν καὶ διὰ τὸν ἀγῶνα αὐτὸν θὰ εἶναι μεγάλοι παρὰ τῷ Θεῷ.

Ἐγὼ ὁ ἴδιος εἶμαι ἀνάξιος νὰ ὀνομάζωμαι μοναχός. Ἔζησα ὑπὲρ τὰ τεσσαράκοντα ἔτη ἐν τῇ Μονῇ καὶ αἰσθάνομαι ἐμαυτὸν ὡς ἀρχάριον ὑποτακτικόν. Γνωρίζω ὅμως μοναχούς, οἵτινες εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Ὁ Κύριος εἶναι τοσοῦτον ἐγγὺς ἡμῶν, ἐγγύτερον τοῦ ἀέρος, τὸν ὁποῖον ἀναπνέομεν. Ὁ ἀὴρ εἰσέρχεται εἰς τὸ σῶμα καὶ φθάνει μέχρι τῆς καρδίας, ἀλλ᾿ ὁ Κύριος ζῇ ἐντὸς τῆς καρδίας τοῦ ἀνθρώπου: «ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω… καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς Πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ Μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Β´ Κορ. στ´ 16-18).

Ἰδοὺ ἡ χαρὰ ἡμῶν: Ὁ Θεὸς μεθ᾿ ἡμῶν καὶ ἐν ἡμῖν.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , on August 8, 2015 by anazhtitis

Ευχή εις την υπεραγίαν Θεοτόκον
μητροπολίτου Ροστοβίας
(του νεοφανούς αγίου και θαυματουργού εν τη Ρωσία,).

Υπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με, και διαφύλαττε τον δούλο σου από παντός κακού ψυχής τε και σώματος, και από παντός εχθρού ορατού και αοράτου. Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών. Χαίρε και ευφραίνου, Θεοτόκε Παρθένε, και πρέσβευε υπέρ του δούλου σου Κυρία και Δέσποινα των Αγγέλων και Μήτηρ των χριστιανών, βοήθησόν μοι τω δούλω σου. Ω Μαρία παναμώμητε, χαίρε νύμφη ανύμφευτε, χαίρε η χαρά των θλιβομένων και η παραμυθία των λυπουμένων.

Χαίρε η τροφή των πεινώντων και ο λιμήν των χειμαζομένων, χαίρε των αγίων αγιωτέρα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, χαίρε του Πατρός αγίασμα, του Υιού το σκήνωμα, και του Αγίου Πνεύματος το επισκίασμα. Χαίρε του πάντων Βασιλέως Χριστού του Θεού ημών το τερπνόν παλάτιον, χαίρε η Μήτηρ των ορφανών και η βακτηρία των τυφλών, χαίρε το καύχημα των χριστιανών και των προσκαλουμένων σε ο έτοιμος βοηθός.

Παναγία Δέσποινά μου, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου, ότι εις τας παναχράντους χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου. Γενού βοηθός και σκέπη της ψυχής μου εν τη φοβερά ημέρα της κρίσεως, και πρέσβευε υπέρ εμού του αναξίου ίνα εισέλθω καθαρός και αγνός εις τον Παράδεισον.

Μη απορρίψης με, Κυρία μου, τον δούλον σου, αλλά βοήθησόν μοι, και δος μοι το συμφέρον της αιτήσεως. Λύτρωσαί με παντός κινδύνου, επιβουλής, ανάγκης και ασθενείας, και δώρησαί μοι προ του τέλους μετάνοιαν, ίνα σωζόμενος τη μεσιτεία και βοηθεία σου, εν μεν τω παρόντι βίω από παντός εχθρού ορατού και αοράτου, πορευόμενος θεαρέστως εν τοις θελήμασι του αγαπητού σου Υιού και Θεού ημών, εν δε τη φοβερά ημέρα της κρίσεως από της αιωνίου και φοβεράς κολάσεως προσκυνώ, ευχαριστώ και δοξάζω το πανάγιόν σου όνομα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Από το “Μέγα Προσευχητάριον”
Α. Σιμωνωφ
Εκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου

eikones_0017a1

p83-rvsiki-(83k350-ros-105)

 

Για να κατανοήσουμε την πορεία της ρωσικής εικονογραφίας και τη σχέση της προς την βυζαντινή, πρέπει να έχουμε πάντοτε υπ’ όψη, ότι οι Έλληνες διέθεταν μακραίωνα παράδοση πλαστικών τεχνών, την οποία κληρονόμησε ο βυζαντινός πολιτισμός, ενώ οι Ρώσοι δεν είχαν προϊστορία πλαστικών αναζητήσεων. Ωστόσο, μετά τον εκχριστιανισμό του ο ρωσικός λαός εκφράσθηκε κυρίως μέσα από την Εικόνα. Τόσο μάλιστα, ώστε τελικά η ρωσική Εικόνα κατέστη η κύρια έκφραση της ρωσικής Ορθοδοξίας και η σημαντικότερη θυγατρική τέχνη του Βυζαντίου, με εντονότερη ιδιοπροσωπία από τις άλλες (σερβική, γεωργιανή κτλ.).

p40-kasperobskagia-(40k-10b-kas-35)

 

Έτσι σήμερα έχουμε δύο κυρίως παραδόσεις, τη βυζαντινή και τη ρωσική εικονογραφία, ως τις πιο χαρακτηριστικές εικονογραφικές εκφράσεις της Ορθοδοξίας. Στη ρωσική εικονογραφία πάντως χρωστάμε το ότι γνώρισε η Ευρώπη την Ορθόδοξη Εικόνα, γεγονός που είχε βέβαια και θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες για την κατανόηση της Ορθοδοξίας από τους Ευρωπαίους. Στις θετικές συγκαταλέγονται το ενδιαφέρον που αναπτύχθηκε στη Δύση για την Ορθοδοξία, η προσπάθεια για θεολογική ερμηνεία της Εικόνας και η επιστροφή προς τα παραδοσιακά υλικά.

eikones_0057a

 

Την έρευνα της ιστορίας της θρησκευτικής ζωγραφικής στη Ρωσία απασχόλησε ο βαθμός εξάρτησης από τα βυζαντινά πρότυπα, ακόμα και στην προ-μογγολική περίοδο της ιστορίας της. Η τάση παλαιότερα ήταν να τονιστεί η πρωτοτυπία και ο καθαρά εθνικός χαρακτήρας της.

Στις πιο σύγχρονες όμως, έρευνες η μεσαιωνική ρωσική ζωγραφική της πρώτης περιόδου εντάσσεται στη βυζαντινή τέχνη, προϊόν της καλλιτεχνικής δραστηριότητας Βυζαντινών ζωγράφων στη Ρωσία. Η βυζαντινή ζωγραφική θα επικρατήσει και θα είναι η μόνη τέχνη της ρωσικής Ορθοδοξίας στην προ-μογγολική περίοδο της ιστορίας της, όπως βεβαιώνει σειρά μνημείων έως και το τέλος του 12ου αιώνα.

p5-vlamidir-(5k-10vla-40)

 

Τις στενές σχέσεις των πριγκίπων του Vladimir με την Κωνσταντινούπολη επιβεβαιώνει και η εισαγωγή από τη βυζαντινή πρωτεύουσα της περίφημης εικόνας της Παναγίας, της γνωστής ως Παναγίας του Vladimir, Στο σύνολο των μνημείων αυτών, που είναι ιδρύματα εκκλησιαστικών αρχόντων ή τοπικών πριγκίπων, διαπιστώνονται οι ποικίλες τάσεις μιας τέχνης που βρίσκεται στο πλαίσιο της βυζαντινής εικαστικής παράδοσης.

eikones_0017a7

 

Είναι συγκινητικό να σκεφθεί κανείς ότι μπροστά σε αυτές τις εικόνες προσεύχονται χιλιάδες Ορθόδοξοι Ρώσοι. Τις ευλαβούνται και τις προσκυνούν με κατάνυξη ενώ κάποιες από αυτές είναι αφιερωμένες σε ειδικές περιστάσεις του βίου, όπως είναι η ευλογία των αρραβώνων του ζευγαριού με την εικόνα της Παναγίας του Καζάν που είναι προστάτιδα της ρωσικής οικογένειας.

Οι αγιογραφίες αυτές έχουν φιλοτεχνηθεί σύμφωνα με τους κανόνες της βυζαντινής τέχνης από αγιογράφους που σπούδασαν τις λεπτομέρειες και την τεχνική στον Άγιον Όρος και στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία. Περισσότερες πληροφορίες για αυτές μπορείτε να βρείτε πατώντας στην κάθε αγιογραφία η οποία θα σας οδηγήσει στην ιστοσελίδα της Έκθεσης προϊόντων Αγίου Όρους.

Η ησυχαστική παράδοση στο Άγιον Όρος

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , on July 18, 2015 by anazhtitis

Του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν κυρίως Αγιορείτης. Στη θεοφώτιστη διδασκαλία του διδάσκει αυτό που συνάντησε και βίωσε στο Άγιον Όρος.

hsuxastikh-paradosh-agion-oros-2 (1)

Ο άγιος Γρηγόριος ήταν Αγιορείτης πριν γίνει Αγιορείτης, αφού είχε συνεχή τον σύνδεσμο με την ασκητική, ησυχαστική, αθωνική ζωή. Όταν αναγκάσθηκε να εξέλθει του φίλτατου Αγίου Όρους προς υπεράσπιση του ησυχασμού, παρέμεινε ακραιφνής Αγιορείτης παρά τις πολεμικές, τις διώξεις, τις τιμές και τις δόξες, μέχρι τη μακαρία κοίμησή του.

Η διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά συμπύκνωση όλης της παλαιότερης διδασκαλίας της Εκκλησίας, στη διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας του Θεού, που συναντούμε στην Αγία Γραφή, στους Αποστολικούς Πατέρες, στους Καππαδόκες Πατέρες, ιδίως στον Μ. Βασίλειο και κατόπιν στον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο. Η παλαμική διδασκαλία παρουσίασε θαυμάσια τις διαστάσεις και τις συνέπειες της σωτήριας αυτής διδασκαλίας.

Ο άγιος Γρηγόριος μετέβη στο Άγιον Όρος ως μαθητής και όχι ως διδάσκαλος. Η πολυετής προσευχή του ήταν «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος!». Διετέλεσε υποτακτικός θεοφώτιστων Γερόντων, παρέμεινε σιωπηλός και μόνο όταν υπήρξε απόλυτη ανάγκη μίλησε και έγραψε κι εξήλθε του Όρους, για να μεταφέρει την Παράδοση της Εκκλησίας, που μελέτησε και διδάχθηκε, και το καθαρό βίωμα της εμπειρίας του. Ο ησυχασμός είναι η ουσία της Ορθοδοξίας, το βασικό γνώρισμα της αγιοπατερικής διδασκαλίας και αυτό μετέφερε, καθώς αναφέρει ο άριστος βιογράφος του άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, ο επίσης νηπτικός και ησυχαστής. Ας δούμε τις ιερές μορφές Αθωνιτών όσιων και τη νοερά εργασία τους την εποχή του αγίου Παλαμά και μετά από αυτόν:

Γέροντας του αγίου Γρηγορίου, ο οποίος τον ενέπνευσε και μύησε στα καλά της ησυχαστικής ζωής, είναι ο όσιος Νικηφόρος ο Ησυχαστής, ο οποίος ασκήθηκε στα ερημικώτερα μέρη του Αγίου Όρους και διέδωσε τις ησυχαστικές αντιλήψεις μεταξύ των Αγιορειτών. Καρπός της αθωνικής ησυχίας είναι η σοφή πραγματεία του «Περί νήψεως και φυλακής καρδίας», που βρίσκεται στη Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών. Εκτός της μελέτης και της συγγραφής μόνιμο μέλημά του ήταν η άσκηση της νοεράς προσευχής, που έχοντας πηγή τους λόγους των αγίων Αντωνίου του Μεγάλου, Μακαρίου Αιγυπτίου, Ιωάννου της Κλίμακος, Διαδόχου Φωτικής και Συμεών του Νέου Θεολόγου, έγινε κτήμα της φωτισμένης καρδιάς του. Γι’ αυτό μπορεί να μιλά τόσο καθαρά περί νήψεως στα έργα του: «Την μεν προσοχήν τινές των αγίων νοός τήρησιν έφησαν, άλλοι δε καρδιακήν φυλακήν, έτεροι δε νήψιν και άλλοι νοεράν ησυχίαν και άλλοι άλλως. Τα δε πάντα εν και το αυτό δηλούσιν ως αν τις είποι άρτον και είποι και τεμάχιον και είποι και βουκίον, Ούτω και περί τούτων νόει. Τι δε εστί προσοχή και τι τα ταύτης ιδιώματα, ακριβώς μάνθανε. Προσοχή εστί μετανοίας ακραιφνούς γνώρισμα, προσοχή εστίν αθέτησις αμαρτίας και αρετής επανάληψις, προσοχή εστίν συγχωρήσεως αμαρτιών ανενδοίαστος, πληροφορία· προσοχή εστίν αρχή θεωρίας, μάλλον δε υπόθεσις θεωρίας· δια ταύτης γαρ ο Θεός, παρακύψας, εμφανίζεται τω νοΐ· προσοχή εστίν αταραξία νοός, ή μάλλον, στάσις αυτής, δι’ ελέους Θεού τη ψυχή βραβευθείσα· προσοχή εστί καθαίρεσις μεν λογισμών, Θεού δε μνήμης ανάκτορον και της των επερχομένων υπομονής ταμειούχος· προσοχή εστί πίστεως, ελπίδος και αγάπης παραίτιος». Ο ησυχαστής όσιος Νικηφόρος υπήρξε ένας από τους πρώτους και σημαντικούς προδρόμους της μεγάλης ησυχαστικής κινήσεως του 14ου αιώνα.

hsuxastikh-paradosh-agion-oros-4

Την ίδια εποχή στο Άγιον Όρος εργάζεται ο μεγάλος νηπτικός πατήρ και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης (+1346), ο οποίος διέδωσε τον ησυχασμό σε όλα τα Βαλκάνια δια των αγίων μαθητών του. Ο βιογράφος και μαθητής του άγιος Κάλλιστος γράφει περί αυτού: «Πάσαν σχεδόν την των μοναχών πληθύν και νύκτωρ και μεθημέραν εδίδαξε και εφώτισε, και δια της καθαράς ησυχίας και προσευχής τω Θεώ μετά σπουδής πάντας τους προσερχόμενους προσωκειώσατο». Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στην παράφραση του ωραιότατου βίου του Καλλίστου αναφέρει πώς ο όσιος Γρηγόριος «είχε διαπαντός έργον περισπούδαστον να δράμη Αποστολικώς όλην την Οικουμένην, και να σύρη όλους τους Χριστιανούς εις την θείαν ανάβασιν με την διδασκαλίαν του, εις τρόπον όπου με το μέσον της πρακτικής αρετής να τους ανεβάση, ωσάν και τον εαυτόν του, εις το ύψος της θεωρίας με την συχνήν δέησιν της νοεράς προσευχής, καθώς και έγινε με το έργον τη αλήθεια δια της θείας χάριτος».

hsuxastikh-paradosh-agion-oros-1

Μεγάλη μορφή ησυχαστή είναι του οσίου Μαξίμου του Καυσοκαλύβη (+1365), του οποίου η συνομιλία με τον όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη αποτελεί σταθμό στη νηπτική γραμματεία. Αναφέρει λοιπόν πώς με τη βοήθεια της Παναγίας «άρχισεν η καρδία μου να λέγη από μέσα την προσευχήν, και ο νους μου να γλυκαίνεται εις την ενθύμησιν του Ιησού μου, και της Θεοτόκου μου, και να είναι πάντοτε μαζί με την ενθύμησιν αυτών, και πλέον από εκείνον τον καιρόν δεν έλειψεν η προσευχή από την καρδίαν μου… Εποθούσα την ησυχίαν πάντοτε, δια να απολαύσω πλέον περισσότερον τον καρπόν της προσευχής ο οποίος είναι μία αγάπη υπερβολική εις τον Θεόν, και μία αρπαγή του νοός προς τον Κύριον… Όταν έλθη η χάρις του Αγίου Πνεύματος εις τον άνθρωπον δια μέσου της προσευχής, τότε παύει η προσευχή· επειδή και ο νους κυριεύεται όλος από την χάριν του Αγίου Πνεύματος, και δεν ημπορεί πλέον να ενεργήση τας δυνάμεις του, αλλά μένει αργός, και υποτάσσεται εις το Άγιον Πνεύμα, και όπου θέλει το Άγιον Πνεύμα τον πηγαίνει, ή εις αέρα άυλον θείου φωτός, ή εις άλλην θεωρίαν ανεκδιήγητον ή και πολλάκις εις ομιλίαν θεϊκήν και εν συντομία, καθώς θέλει το Πνεύμα το Άγιον, έτσι παρηγορεί τους δούλους του καθώς πρέπει εις τον καθένα, έτσι του δίδει και την χάριν του».

(συνεχίζεται)

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1397-hsuxastikh-paradosh-agion-oros-a-meros