Archive for αγιοι

Η ευλογία και το χρέος να είσαι Αγιορείτης

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , on August 2, 2015 by anazhtitis

Θυμάμαι έναν επισκέπτη που είχε πει κάποτε: «Μα τι κάνετε τόση ώρα μέσα στην εκκλησία; Δεν μπορώ να καταλάβω πως περνάτε τόσες ώρες, κοιμάστε; Εγώ δεν μπορώ να καθήσω άπραγος.

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-eksofullo-megalo

Θέλω κάτι να κάνω, αλλοιώς θα με πιάσουν τα νεύρα μου». Κι έτσι που τα έλεγε ο άνθρωπος αυτός, τον δικαιολογούσα. Δεν είχα όμως εκείνη τη στιγμή να του πώ κάτι. Μετά από λίγες μέρες μπαίνοντας στην εκκλησία ένοιωσα την απάντηση: Λέω, οι αγιορείτες μπαίνουν μέσα στην εκκλησία. Κάνουν το σταυρό τους. Προσκυνούν τις εικόνες των αγίων. Κάθονται στο στασίδι. Και απλώς μένουν μέσα στην εκκλησία. Σάματι τι κάνει το μωρό που είναι μέσα στη μήτρα της μάνας του; Δεν κάνει απολύτως τίποτα, αλλά απλώς μένει μέσα στη μήτρα της μάνας του, και συνέχεια αυξάνει. Κι εμείς είμαστε μέσα στη μήτρα της μάνας μας. Και βλέπομε ότι οι σχέσεις που έχομε με την Εκκλησία είναι σχέσεις οργανικές. Και μπορεί να κάθεται κανείς μουγκός. Να φαίνεται ότι δεν κάνει τίποτα. Ή να φαίνεται ότι λέει συνέχεια τα ίδια πράγματα. «Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον…». Ή να φαίνεται ότι με τα τεριρέμ κάποιον νανουρίζει. Ή ότι απλώς αναβοσβήνει τα καντήλια. Και όμως ουσιαστικά γίνεται με όλ’ αυτά κάτι πάρα πολύ μεγάλο και πάρα πολύ γερό.

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-1

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-2

Έτσι καταλαβαίνομε, γινόμενοι Αγιορείτες, την παραβολή που είπε ο Κύριος: «Εγώ ειμί η άμπελος, υμείς τα κλήματα». Νοιώθει κανείς ότι, ζώντας μέσα στο Άγιον Όρος, μπαίνοντας μέσα σε μια ακολουθία αγιορείτικη, γίνεται ένα κλήμα της αμπέλου της ζωής. Νοιώθει αθόρυβα και διαρκώς, να έρχωνται ζωοπάροχοι χυμοί στο κλήμα αυτό από βαθειές ρίζες. Και τούτο είναι το μεγάλο που έχομε εδώ: οι βαθειές ρίζες, η Παράδοση, η Ορθοδοξία.

Όταν ένας ψάλτης Αγιορείτης ψάλλει, κάνει κάτι πολύ σπουδαίο. Και δεν εκτιμά κανείς αυτόν που ψάλλει καλά, αλλά αυτόν που είναι Αγιορείτης. Μακάρι να κραυγάζει, να κάνει παραφωνίες. Είναι καλλίτερες αυτές οι αγιορείτικες παραφωνίες από τις κοσμικές αρμονίες. Γιατί όταν ψάλλει ένας Αγιορείτης ψάλτης, δεν ψάλλει αυτός μόνος. Δεν διατυπώνει μια άποψη δική του με μουσικούς φθόγγους. Φτάνει δι’ αυτού η φωνή μιας παραδόσεως μακράς, και η ελευθερία που του χάρισε η υπακοή στη βυζαντινή τέχνη και παράδοση.

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-3

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-4

Και δεν είναι μόνο οι ψάλτες που ψάλλουν «ξένως». Ψάλλουν και οι Άγιοι που δεν μιλούν και είναι παρόντες μαζί μας. Ψάλλουν και τα γεροντάκια τα οποία βρίσκονται εδώ. Ο γέροντας μοναχός που σιγά-σιγά έσυρε τα βήματά του για να ασπαστεί το άγιο λείψανο της αγίας Αναστασίας.

Έτσι λοιπόν νοιώθομε, όπως είπε ο Γέροντάς σας, αυτή τη μεγάλη ευλογία που έχομε να βρισκόμαστε στο Περιβόλι της Παναγίας. Να βρισκόμαστε μέσα στην άγια μήτρα της μητέρας μας της Εκκλησίας. Τί μεγάλο πράγμα είναι αυτό!

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-5

eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths-6

Και όταν καθόμαστε στην αγρυπνία και αγρυπνούμε και μας δίδει τη χάρη ο Θεός, εκείνη την ώρα η ανάσα η βαθειά που παίρνομε, φέρνει παράκληση που φθάνει «εις πάντας αρμούς, εις νεφρούς, εις καρδίαν». Αυτή η ίδια παράκληση και η αγαλλίαση ουσιαστικά φθάνει και εις πάντας τους αδελφούς μας τους ταλαιπωρημένους, τους δυσκολεμένους, τους βασανισμένους, που ζούν μέσα στον κόσμο. Οπότε ζώντας εμείς σωστά μέσα εδώ και ευγνωμονώντας τον Κύριο, αληθινά κηρύττομε και βοηθούμε όλους τους άλλους. «Έν σώμα εσμέν οι πολλοί».

π. Βασίλειος Γοντικάκης

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1386-eulogia-xreos-na-eisai-agioreiths

Advertisements

Ο εγωισμός πάντα φέρνει λύπη και άγχος

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , on July 29, 2015 by anazhtitis

geron_paisios

Γέροντα, σκέφτομαι συνέχεια το σφάλμα μου που σας στενοχώρησε και με πιάνει λύπη.

– Μην το σκέφτεσαι, μια που πέρασε, γιατί αυτό μόνο θα σε θλίβη και δεν θα σε βοηθήση σε τίποτε. Το να προσέχης όμως στο εξής, αυτό θα σε ωφελή. Συνέχισε με φιλότιμο τον αγώνα σου. Όλοι οιάνθρωποι κάνουμε απροσεξίες, αλλά ο Καλός Θεός σαν Πατέρας μας προστατεύει. Γι’ αυτό έχει τους Αγίους Του, γι’ αυτό έχει βάλει και από έναν Άγγελο ξεχωριστά σε κάθε άνθρωπο, για να τον προστατεύη, γι’ αυτό οικονομάει να υπάρχουν και πνευματικοί άνθρωποι, για να βοηθάνε πάλι τους ανθρώπους.

– Γέροντα, κάμπτομαι από την στενοχώρια για τις πτώσεις μου και κουράζομαι στον αγώνα μου.

– Από τον εγωισμό είναι. Επειδή δεν «κάμπτεις», γι’ αυτό αποκάμνεις μετά. Δεν υπάρχει ταπείνωση, μετάνοια, συντριβή υπάρχει εγωισμός, και ο εγωισμός πάντα φέρνει λύπη και άγχος. Όταν ο άνθρωπος δεν έχη μετάνοια, αλλά στενοχωριέται από εγωισμό, από ανθραπαρέσκεια, επειδή ξέπεσε στα μάτια των άλλων, τότε υπάρχει μέσα του αγωνία, φαρμάκι, πόνος.

– Δηλαδή, Γέροντα, όταν κανείς μετά από μια πτώση του στενοχωριέται πολύ, αυτό προέρχεται πάντα από εγωισμό;

– Όχι πάντα μπορεί να προέρχεται και από φιλότιμο. Και όταν η στενοχώρια είναι πολλή και προέρχεται μόνον από καθαρό φιλότιμο, τότε και η θεία παρηγοριά είναι πολλή και δυνατή και τονώνει όχι μόνον την ψυχή αλλά και το σώμα.

– Και πώς θα καταλάβω, Γέροντα, αν στενοχωριέμαι από φιλότιμο;

– Όποιος στενοχωριέται από φιλότιμο, ρίχνει το βάρος επάνω του ενώ, όποιος στενοχωριέται από εγωισμό, ρίχνει το βάρος στους άλλους και λέει ότι τον αδικούν… Θίγεται ο εγωισμός του, κατεβάζει τα μούτρα, δεν μιλάει… Να, σήμερα δυο αδελφές έκαναν μια ζημιά. Έκανα και στις δυο παρατήρηση. Και οι δύο λυπήθηκαν και έσκυψαν το κεφάλι. Η μία όμως λυπήθηκε από φιλότιμο, γιατί με στενοχώρησε με την ζημιά που έκανε, ενώ η άλλη λυπήθηκε από εγωισμό. Η πρώτη ντρεπόταν ακόμα και να με κοιτάξη. Η άλλη, για να μη χάση την υπόληψή της, πήγε αμέσως να δικαιολογηθή, χωρίς να εξετάση πόσο
μεγάλη ήταν η ζημιά.

Σκέφθηκε: «Ξέπεσα στα μάτια των άλλων δεν θα μ’ έχουν πια εμπιστοσύνη. Πώς να δικαιολογήσω τώρα το σφάλμα μου, για να μη χάσω την υπόληψή μου;». Αν αναγνώριζε το σφάλμα της και έπαιρνε το βάρος επάνω της, θα είχε μέσα της παρηγοριά. Αυτή όμως προσπάθησε να δικαιολογηθή, γι’ αυτό ανάπαυση μέσα της δεν είχε. Γιατί, όταν δικαιολογούμαστε, δίνουμε χώρο στον διάβολο, οπότε έρχεται, μας κάνει λεπτή εργασία και μας στενοχωρεί ενώ, όταν παίρνουμε όλο το βάρος επάνω μας, τότε και ο Θεός μας παίρνει όλο το βάρος.

Ας κανονίσουμε λοιπόν ποιο από τα δύο θα διαλέξουμε: την ταπείνωση που δίνει ανάπαυση ή τον εγωισμό που φέρνει στενοχώρια, άγχος και ταραχή;

Πηγή: Από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές» Λόγοι Ε’

http://www.askitikon.eu/

Διαβάστε εδώ για τι ποιός ήταν πραγματικά ο Άγιος Παΐσιος.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο του Ιερομονάχου Χριστοδούλου το οποίο περιγράφει τον βίο του Αγίου και θαυμαστά περιστατικά που συνέβησαν κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής του ή και μετά την οσιακή κοίμησή του.

b00085

 

Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , on July 20, 2015 by anazhtitis

78-προφήτησ-ηλίασ

Ὁ Προφήτης Ηλίας ἔζησε περί τὸ 900 π.Χ., προφητεύων κατά τὰ ἔτη 921 – 986 π.Χ. O βίος τοῦ Ἠλιού ξεκινάει ὅταν παρουσιάσθη στὸν Ἀχαάβ καὶ τοῦ εἶπε πὼς δὲν πρόκειται στὸ μέλλον νὰ βρέξῃ παρά μόνον ἄν ὁ ἴδιος ὁ Προφήτης τὸ ζητήσει. Ὁ Ἠλίας ἐπιβλητικός καὶ ἑπιτακτικός ἀπ’ τὴν ἀρχή ἐπισφραγίζει τὴν προφητεία του διά τοῦ ὅρκου «ζῇ Κύριος». Αἰτία τῆς ξηρασίας δὲν ὑπῆρξε ἡ κούραση τῆς γῆς καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἀνάπαυσις, οὔτε βεβαίως τὸ πρόσωπο τοῦ Ἠλία, ἀλλ’ ἡ ἀμαρτία τῶν ἀνθρώπων ἡ ὁποία ἀπεμάκρυνε τὴ δωρεά τοῦ Θεοῦ.

Μετά απ’ αὐτό ὁ Θεός ἐπρόσταξε τὸν Ἠλία νὰ ἀναχωρήσῃ καὶ νὰ κρυφθῇ ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνου στὸ χεἰμαῤῥο Χοῤῥάθ. Ἐκεῖ σύμφωνα μὲ τὴ θεία ἐντολή θὰ ἔπινε νερό ἀπό τὸ χείμαῤῥο ἐνῷ θὰ τὸν ἔτρεφαν κόρακες.

Οἱ πτώσεις διά τοὺς ἁγίους, καὶ μάλιστα ὁ φόβος, ἀποτελοῦν τὸ μέσον κατανοήσεως τῶν πτώσεων καὶ τῆς ἀμαρτίας ἀπό μέρους των τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.

Μετά τὴ δοκιμασία ἔρχεται ἡ χάρις˙ μετά τὴ λύπη ἡ παρηγορία. Ἡ τεσσαρακονθήμερος νηστεία τοῦ Προφήτου εἰς τὴν ἔρημο ἀπετέλεσε προπαρασκευή διὰ τὴν ἐπελθοῦσα θεοπτία. Εὐστόχως δὲ ἀναφέρει ὁ θεῖος ὑμνογράφος «Ἰδεῖν ἐν λεπτοτάτῃ αὔρᾳ Θεόν, ὡς ἰδεῖν δυνατόν κατηξίωσαι, ἀσκητικαῖς, πρότερον τὸ σῶμα διαγωγαῖς, καταλεπτύνας ἔνδοξε».

Ὁ Θεός ἐπιλέγει τὰ φυσικά στοιχεῖα διά νὰ κάμῃ αἰσθητή τὴν παρουσία του˙ καὶ τοῦτο ἐπειδή ἡ φύσις ἔχει τὴ δύναμιν ὥστε νὰ ἐπιβάλλεται εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ νὰ τὸν ταπεινοῖ μὴ δυναμένου αὐτοῦ νὰ ὑψώσῃ τὸ ἀνάστημά του. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ἡ θύελλα, ὁ συσσεισμός καὶ τὸ πῦρ δεικνύουν τὸ ἄστεκτον τῆς θείας φύσεως. Ἡ δὲ φωνή αὔρας λεπτῆς τὴν εἰρήνην, τὴν ἀγάπη καὶ τὴ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἠλίας ἀποτελεῖ πρόδρομο τῶν νηπτικῶν πατέρων και της Αγιορείτικης παράδοσης. Ἐκεῖνοι μὲ τὴ νηστεία καὶ τὴ νοερά προσευχή φθάνουν εἰς τὴν θέαν τοῦ ἀκτίστου φωτός. Τοιουτοτρόπως καὶ αὐτός προσευχήθη ἐπί τοῦ Καρμηλίου, ἐνήστευσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κατόπιν τούτων ἔφθασε εἰς τὴ θεοπτία, ἤτοι τὴ θέα τοῦ ἀκτίστου φωτός. Ὅπως σοφῶς ἀναφέρει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἠλίας, ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ ἔχοντες πείραν τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός, δὲν εἶδε τὸ Θεό μὲ τοὺς αἰσθητούς ὀφθαλμούς ἀλλά μὲ τοὺς νοητούς. Τοῦτο διαβεβαιεῖ καὶ ἡ ἐπίῤῥιψις τῆς μηλωτῆς ἐπί τοῦ προσώπου του.

Αφοῦ ὁ προφήτης Ἠλίας ἔζησε καί ἔδρασε κατά τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἔφτασε ὁ καιρός νά τόν πάρει ὁ Θεός στούς οὐρανούς μέσα σέ ἀνεμοστρόβιλο (Δ΄Βασ. 2,1). Τό θαυμαστό γεγονός περιγράφεται πολύ παραστατικά στό 2ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου «Βασιλειῶν Δ΄».

e07be19b6f63e5c25ab84f3b99cc7354_XL

Κατά τή Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου στό ὄρος Θαβώρ ἐμφανίστηκαν πλάι στόν Ἰησοῦ ὁ Μωυσής καί ὁ Ἠλίας καί συνομιλοῦσαν μαζί του.

nas2met

Η αγιογραφία της Μεταμόρφωσης αποτελεί το κλειδί της Ορθοδοξίας για τη θέα του Θεού. Ο Χριστός πλαισιώνεται από τις όρθιες μορφές του προφήτη Ηλία αριστερά και του Μωυσή που κρατά τις πλάκες με το Νόμο του Θεού δεξιά. Η αγιογραφία αυτή είναι έγχρωμη λιθογραφία με χειροποίητες λεπτομέρειες. Έχει φιλοτεχνηθεί από τον εξαίρετο αγιογράφο Νεκτάριο Νέστο, γνώστη της βυζαντινής τέχνης της αγιογραφίας και της τεχνητής παλαίωσης όπως τη διδάχτηκε στο Άγιο Όρος.

Ὁ προφήτης Μαλαχίας γράφει ὅτι ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ λέγει: Ἰδού ἐγώ ἀποστελῶ ὑμῖν Ἠλίαν τόν Θεσβίτην, πρίν ἤ ἐλθεῖν τήν ἡμέραν τήν μεγάλην καί ἐπιφανῆ (Μαλ. 4,4).

Ὁ προφήτης Ἠλίας τιμᾶται στήν κορυφή λόφων, ὑψωμάτων καί βουνῶν («στά ψηλώματα»). Ἀκριβῶς γι’ αὐτό πολλές κορυφές φέρουν τό ὄνομά του καί οἱ περισσότερες ἔχουν ἐκκλησάκια ἤ εἰκονοστάσια ἀφιερωμένα σ’ αὐτόν. Ἕνα ἀπό τά γνωστότερα βρίσκεται στήν ψηλότερη κορυφή τοῦ Ταϋγέτου καί λέγεται «Ἁγιολιᾶς». Επίσης τιμᾶται ὡς προστάτης τῶν γουναράδων.

Δύο εἶναι οἱ πιό συνηθισμένες ἀπεικονίσεις τοῦ προφήτη Ἠλία στίς τοιχογραφίες ἤ τίς φορητές εἰκόνες. Ἡ μία, βυζαντινῆς τεχνοτροπίας, τόν ἐμφανίζει νά κάθεται μέσα σέ σπηλιά, ἐπάνω στό ὄρος Χωρήβ. Ἔχει στραμμένη τήν κεφαλή του δεξιά στό ἄνω ἀριστερό μέρος τῆς εἰκόνας, πρός τόν κόρακα ὁ ὁποῖος τοῦ φέρνει τροφή.

Ἡ ἄλλη, νεότερης συνήθως καί λαϊκῆς τεχνοτροπίας, εἶναι ἐμπνευσμένη ἀπό τή σχετική διήγηση τοῦ Δ΄Βασιλειῶν γιά τήν ἁρπαγή τοῦ Ἠλία μέ πύρινο ἅρμα στόν οὐρανό. Ἐνῶ τό ἅρμα μέ τόν προφήτη ὑψώνεται πρός τόν οὐρανό, αὐτός ἀφήνει νά πέσει ἀπό πάνω του ὁ μανδύας (μηλωτή) γιά νά τόν πάρει ὁ μαθητής καί διάδοχός του στό προφητικό ἀξίωμα Ἐλισαῖος.

Μερικές φορές ἀπεικονίζεται ὄρθιος, μαζί μέ ἄλλους προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης, φορώντας μακρύ ἑλληνικό χιτώνα καί ἀπό πάνω τή μηλωτή, εὐλογεῖ μέ τό δεξί χέρι καί κρατᾶ μέ τό ἀριστερό εἰλητάριο.

Ἑορτάζεται τήν 20ή Ιουλίου.

Στο Άγιο Όρος, εορτάζει η Σκήτη του Προφήτη Ηλία που ιδρύθηκε το 1759 απο τον Ρώσο μοναχό Παΐσιο Βελιτσόφσκυ. Η Σκήτη είναι εξάρτημα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος.  Το καθολικό της Σκήτης είναι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία αλλά υπάρχουν και παρεκκλήσια αφιερωμένα στον Άγιο Μητροφάνη, τον Άγιον Νικόλαο και στον Ευαγγελισμό της Παναγίας. Διαβάστε περισσότερα και απολαύστε φωτογραφίες απο την Σκήτη του Προφήτη Ηλία πατώντας εδώ

Πηγή: http://www.artionrate.com/index.php/component/content/article/96-greek-categories/blog/artion-kalesma/1439-profhths-hlias-thesviths

Οι άγιοι είναι πολιτικοί

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on July 19, 2015 by anazhtitis

α) «Όλοι όσοι θέλουν να ε­πη­ρεάσουν άλλους ανθρώ­πους, ασκούν πο­λι­τική και είναι πολιτικοί. Πολιτική σημαίνει να προσπα­θείς να ορ­γα­νώσεις την πόλιν με ένα νέο τρόπο σκέψης. Οι άγιοι είναι πο­λι­τικοί. Ποτέ δεν πίστεψα ότι μπορείς να διαχωρίσεις την πίστη προς τους αγίους από τη διανόηση». Αυτά έλεγε το 1994 σε συνέντευξή του ο άγγλος βυζα­ντι­νο­­­λό­­­γος Steven Runciman (1903-2000) στις δημοσιογράφους Χρύσα Αράπο­γλου και Λαμπρι­νή Θωμά για λογα­ρια­σμό της ΕΤ3, όταν του ζήτησαν να σχο­λιάσει το γεγονός, ότι αρκετοί άγιοι στο Βυζάντιο ανακατεύτηκαν στην πολιτική.

β) Στη συνέχεια, ο Runciman αντιδιαστέλλοντας το μυστηριακό χα­ρα­κτήρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προ­τε­στάντες, που θέλουν να τα τακτοποιήσουν όλα νομικά και να τα εξη­γή­σουν λογικά, όπως έλεγε, κατέληξε: «Από τη στι­γμή που προ­σπα­θείς να εξη­γή­σεις τα πά­ντα, καταστρέφεις ου­­σια­στι­κά αυτό που θα έπρε­πε να α­πο­τε­λεί την αν­θρώ­πινη διαίσθηση, αυ­­τή που συνδέει τη δια­νόηση με τους α­γί­ους και την αίσθηση του Θεού».

γ) Τα λεγόμενα του άγγλου βυζαντινολόγου ξαφνιάζουν, ηχούν πα­­­­ρά­δοξα και γεννούν εύλογα ερωτήματα: Τι σχέση μπορεί να έχει η α­γιό­τητα με την πολιτική; Ή, πώς συνδέονται οι άγιοι με την πολιτική; Συ­νεκδοχικά όμως, αναδύονται και άλλα ερωτήματα: Αν κάποιος δεν είναι έτοιμος να διακονήσει το λαό με πνεύμα δικαιοσύνης και αυταπάρ­νη­σης, αλλά και να θυσιάσει, αν χρειασθεί, αξιώματα, πλού­τη, δόξα, τιμές, κα­θώς και το ναρκισσισμό του για το κοινό καλό, το «συμφέρον της πόλης», μπορεί να ασκεί πολι­τι­κή;

δ) Οι άγιοι της Εκκλησίας διαχρονικά ήταν έτοιμοι να ξεβολευτούν, να κάψουν την «κα­λύβα» τους, να «βάλουν το κεφάλι τους στο ντορβά» να πάνε κόντρα στο ρεύμα, ακόμη και να μαρτυρήσουν για τη συλλογική και ορθόδοξη πίστη τους. Και η εμμονή στην πίστη αυτή δεν α­ποσκο­πού­σε στο ατομικό συμφέρον ή την ατομική σωτηρία, αλλά στη δια­­σφά­λι­ση της πνευμα­τι­κής ελευθερίας και της εν Χριστώ σωτηρίας ό­λων των μελών της Εκκλησίας. Και όταν οι άνθρωποι δεν κατανοούσαν την παράδοξη συμπε­ρι­φορά τους, προσποιούνταν τους «σαλούς» και πλανεμένους.

ε) Στις 13 Ιανουαρίου η Εκκλησία τιμά τον άγιο Μάξιμο τον Καυ­σο­κα­­λύβη που έζησε στο ΄Αγιον ΄Ορος κατά τον 14ο αιώνα. Η ζωή του εντυ­πω­σίαζε τους συγχρόνους του, αφού είχε στοιχεία «δια Χριστόν σαλό­τη­τας». ΄Εφθασε μέχρι τα ανάκτορα, όπου μίλησε με παρρησία, αλλά και τον επισκέ­φ­θη­καν δύο αυτοκράτορες, ο Ιωάννης Στ΄ ο Καντα­κου­ζη­νός και ο Ιωάννης Ε΄ ο Παλαιολόγος, στους ο­ποί­ους προ­είπε τον εμ­φύ­λιο πό­λεμο που επρόκειτο να τους διαιρέσει (1347 -1352).

agipol2

στ) Ο άγιος Μάξιμος Καυσο­κα­λύ­βης «δεν εκατοίκησεν εις ένα το­πον· αλλ’ εμετατοπίζετο εκ τόπου εις τόπον και όπου επήγαινεν, έ­φτιαχ­νε απο χόρτα καλύβαν μικράν, όσον να χωρή μόνον το πολύαθλον σώμα του, και μετ᾿ ολίγον την έκαιε, και επή­γαινεν εις άλλον μέρος και έφτι­αχνεν άλλην. Τόση δε υπέρ άνθρωπον ή­ταν η ακτημοσύνη του, ώστε δεν α­­πέ­κτησε ποτέ ούτε δικέλλαν, ούτε σκα­λι­στήρι, ούτε τορβάν, ούτε σκαμνί, ού­τε τράπεζαν, τσουκάλι ή αλεύρι, ή λάδι, ή κρασί, ή ψωμί, ούτε κανένα άλ­λο από τα αναγκαία εις την ζωήν του ανθρώπου, αλλ᾿ ως άϋλος σχε­δόν, περνούσε την ζωήν του».

ζ) Αξιώθηκε του χαρίσματος της διακρίσεως των πνευμάτων και δίδασκε, ότι εκείνος που επηρεάζεται από το πνεύμα της πλάνης, οργί­ζε­ται και θυμώνει, δεν γνωρίζει παντελώς την ταπείνωση, δεν ξέρει, μήτε το α­λη­­θινό πένθος και δάκρυο, «αλλά πάντοτε καυχάται εις τα κα­τορ­θώ­μα­τα και δοξάζεται και χωρίς συστολήν και φόβον Θεού ευρί­σκε­ται με τα πά­θη». Αντίθετα, εκείνος που εμφορείται από τη χάρη του Θεού συγκε­ντρώ­νει τον νου, γίνεται προσεκτικός και ταπεινός, έχει ψυχή ευκο­λο­κα­τά­νυκτη και μάτια ήρεμα και γεμάτα δάκρυα. «΄Οσον δε πλησιάζει εις αυτόν η χάρις, τόσον τον ημερώνει εις την ψυχήν, και την παρηγορεί δι᾿ εν­θυ­μήσεων των Αγίων Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της απείρου του φιλανθρωπίας». Το πώς μπορεί να σχετίζεται η ζωή του Καυ­σο­κα­λύβη αγίου με τη σύγχρονη «πολιτική», ας το σκεφθεί ο καλό­γνω­μος αναγνώστης κάνοντας τις αναγωγές του.

Πρωτοπρ. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

http://www.pemptousia.gr/

Ταύτιση μοναχικού και αγγελικού βίου – κοινά σημεία

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on July 16, 2015 by anazhtitis

Η σύνδεση του μοναχικού βίου με την αγγελική πολιτεία έχει να κάνει με το ότι οι ερημίτες – αναχωρητές μοναχοί βρίσκονταν συνεχώςσε επαφή με το Θεό, συνδεδεμένοι με τη Θεια Χάρη, όπως ακριβώς και οι άγγελοι. Οι μοναχοί το πετυχαίνουν αυτό μέσω της αδιαλείπτου προσευχής τους. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο οι μοναχοί αποκαλούνται και  “ουρανοπολίται” καθότι έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια, είναι“αποθνήσκοντες τω κόσμω”.

Για να ορίσουμε τα κοινά σημεία της μοναχικής ζωής και του αγγελικού βίου, κρίνουμε ορθό να αναφερθούμε με συντομία στον όρο“άγγελος”. Έτσι θα ανατρέξουμε στη σκέψη του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού: “Άγγελος τοίνυν εστίν ουσία νοερά, αεικίνητος, αυτεξούσιος, ασώματος, Θεώ λειτουργούσα, κατά χάριν εν τη φύσιν το αθάνατον ειληφυία, της ουσίας το είδος και τον όρον μόνος ο Κτίστης επίσταται”.

Γνωρίζουμε λοιπόν ότι οι άγγελοι είναι ασώματα και νοερά όντα, αθάνατα κατά χάριν. Οι άγγελοι είναι ετερόφωτα όντα, λαμβάνουν τηχάρη από το Θεό. Κατά τον Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, κύριο έργο των αγγέλων είναι να υμνούν και να υπηρετούν το Θεό κατά το θείο του θέλημα. Άρα έτοιμοι για την εκπλήρωση του θείου θελήματος και πάντα κοντά στο Θεό.

x7176

 

Όπως ακριβώς δηλαδή οφείλουν να πράττουν και οι μοναχοί. Ας εξετάσουμε όμως και τη σκέψη ενός γνωστού δυτικού θεολόγου, του Jean Danielou. O Danielou υποστηρίζει στο έργο του “The Angels and their mission” ότι υπάρχουν δυο λανθασμένες απόψεις που ακούγονται συνήθως για τους αγγέλους. Η πρώτη είναι ότι τους ενσωματώνουμε μαζί με τους δαίμονες ως προσωποποιήσεις, ενώ η δεύτερη είναι το γεγονός όπου μερικοί άνθρωποι, ενώ δείχνουν ένα ζωντανό ενδιαφέρον για τον αόρατο κόσμο, προσπαθούν να τον εξηγήσουν μέσω του πνευματισμού και της θεοσοφίας και έτσι ξεφεύγουν από τον ένα και μοναδικό τρόπο κατανόησης, τον Ιησού Χριστό.

6820

 

Ο Danielou συνεχίζει λέγοντας ότι οι μεγαλύτεροι Πατέρες και Άγιοι έζησαν επί ίσοις όροις με τους αγγέλους καθώς η ζωή των αγγέλων αποτέλεσε κατά μεγάλο μέρος ζωή προς μίμησιν. Οι Άγγελοι, όπως πολλές φορές και οι μοναχοί (μέσω τωνμεταφράσεων και των αντιγραφών των θειων γραφών) αποτελούν τουςεξηγητές της Θείας Γραφής. Η Αγία Γραφή μας παρουσιάζει τους αγγέλους ως “λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα”.

p56-gavriil-(56k75b-gav-75)

 

Οι άγγελοι αποτελούσαν τους αγγελιοφόρους του μηνύματος του Καινού Ποτηρίου, της Καινής Διαθήκης. Έτσι, σήμερα οι μοναχοί έχουν το έργο ως άλλοι στρατιώτες των πνευματικών κάστρων να διατηρήσουν το χριστιανικό μήνυμα, να κρατήσουν άσβεστη τη λυχνία της δυσχιλιετούς και πλέον παρουσίας που έχει το ευαγγελικό γεγονός. Στην παρούσα φάση θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι όπως οι άγγελοι οδήγησαν και νουθέτησαν τον Ζαχαρία, τον Ιωσήφ και την  Υπεραγία Θεοτόκο στο μυστήριο της ελεύσεως του Υιού του Θεού, έτσι και σήμερα οι μοναχοί έχουν επιφορτιστεί το δύσκολο έργο να οδηγήσουν το σεπτό πλήρωμα της Εκκλησίας στον επανευαγγελισμό και στο μυστήριο της Θειας Ευχαριστίας. Η ύπαρξη των αγγέλων μας είναι γνωστή από την ιουδαϊκή παράδοση και την Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, βρίσκουμε δείγματα της κτιστότητας τους, καθώς εκεί αναφέρονται εργασίες που τους ανατίθενται, αποστολές, συμμετοχές σε γεύματα κ.α.

p18-gavriil-(18k74-gav-45)

 

Στην Καινή Διαθήκη επίσης βλέπουμε τους αγγέλους ως μεσολαβητές των μηνυμάτων του Θεού στους ανθρώπους. Ομοίως και οι μοναχοί αποτελούν πλέον τους μεσολαβητές των ανθρώπων στο Θεό. Άγγελοι και μοναχοί έχουν μια κοινή αποστολή. Όπως οι άγγελοι αποστέλλονταν και αποστέλλονται από το Θεό σε κρίσιμες για τον άνθρωπο στιγμές, έτσι και ο σημερινός άνθρωπος στη στιγμή της ανάγκης τρέχει με ζώσα πίστη στα μοναστήρια του τόπου μας για να αποστείλει και να εναποθέσει μαζί με τους μοναχούς τις προσευχές και τις ελπίδες του στο Θεό.

005-500x415

Χαρακτηριστικό είναι και ένα άλλο σημείο αγγέλων – μοναχών. Οι άγγελοι είναι εν ενεργεία πνευματικά όντα, ενώ οι μοναχοί είναι ενδυνάμει πνευματικά όντα μέσω της προσευχής, της νηστείας, τηςσωματικής καταπονήσεως και της ταπείνωσης. Καθώς οι εικόνες είναι γνωστές ως “οι διδάσκαλοι τωναγραμμάτων”, γι’ αυτό η Εκκλησία φρόντισε να υπάρχουν εμφανείς συμβολισμοί και κατά τη Θεια λειτουργία. Έτσι το οράριο των ιεροδιακόνων σε μορφή χιαστί αποτελεί συμβολισμό κλειστών φτερών αγγέλου. Ακόμα υπάρχουν αναφορές στην Παράδοση της Εκκλησίας ότι μαζί με άξιους μονάζοντες πολλές φορές συλλειτούργησαν και άγγελοι.

The Seraphim The first group of angels consists of those who are in God's presence and are said to be directly and immediately one with Him: the Seraphim with their six wings, the many-eyed Cherubim and the holiest Thrones. An angel, then, is an intelligent essence, in perpetual motion, with free-will, ministering to God, having obtained by grace an immortal nature. It is not susceptible of repentance because it is incorporeal. For it is owing to the weakness of his body that man comes to have repentance. They are secondary intelligent lights derived from that first light which is without beginning, for they have the power of illumination; they have no need of tongue or hearing, but without uttering words they communicate to each other their own thoughts and counsels. Based on St. John of Damascus In the photo, a candid moment from Divine Leiturgy near to the Holy Altar at Vatopaidi.

Είναι γεγονός ότι ο μοναχικός βίος πολλές φορές έγινε θέμα ενασχόλησης της εκκλησιαστικής τέχνης είτε με την μορφή της εκκλησιαστικής Βυζαντινής μουσικής, είτε με την μορφή της αγιογραφίας.
Στην Βυζαντινή αγιογραφία είναι πολύ γνωστό ότι πρόσωπα που ομοίασαν με το βίο τους στους αγγέλους προσπαθώντας να ξεπεράσουν την ταπεινή ανθρώπινη φύση, όπως ο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, εικονίζονται με αγγελικά φτερά. Μαρτυρίες για την ταύτιση μοναχών και αγγέλων μας δίνουν καιοι αρκετές απεικονίσεις, που βρίσκουμε κυρίως στα μοναστήρια, του μοναχού ως αγγέλου ή του σταυρωμένου μοναχού, πλαισιωμένου από αγγέλους.

p11-prodromos-(11k-10pro-40)

 

Οι μοναχοί τιμούν ιδιαιτέρως τους αγγέλους. Με την αδιάκοπηπροσευχή προσπαθούν να τους μιμηθούν στην ακατάπαυστη δοξολογία του Θεού, ώστε να γίνουν και αυτοί “ισάγγελοι” και έτσι να αναπληρώσουν το πεσόν τάγμα των αγγέλων, δηλαδή τους Διαβόλους.

monaxoi aggeloi

Πρέπει επίσης να τονίσουμε τα λατρευτικά κοινά στοιχεία των μοναχών με τους αγγέλους. Κατά πρώτον οι άγγελοι έχουν ως κύριο έργο τους την υμνολόγηση του Θεού. Το ίδιο έργο έχουν και οι μοναχοί. Επιπροσθέτως, κοινό στοιχείο αποτελεί και ο απώτερος σκοπός τους, η αγιότητα. Προαναφέρθηκε ότι οι άγγελοι είναι κατά χάριν αθάνατα όντα αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελούν κτιστά όντα, οπότε συνεχώς παλεύουν να διατηρήσουν την αγιότητα τους. Έτσι πράττουν και οι μοναχοί. Διαρκώς μάχονται τους τρεις εχθρούς της σωτήριας τους, τον διάβολο, τον κόσμο και τον ίδιο τους τον εαυτό. Μέσα από αυτή την αέναη μάχη, οι μοναχοί, μιμούμενοι τον αγγελικό βίο, προσπαθούν να απέχουν “εν γνώσει και αγνοία” από την αμαρτία. Οι άγγελοι αποτελούν το πρότυπο ζωής των μοναχών, καθώς έκαναν θεαρέστως χρήση της ελευθερίας που τους παρείχε το αυτεξούσιο και επέλεξαν το δρόμο του Θεού. Ομοίως και οι μοναχοί με γνήσιο εκκλησιαστικό ήθος και προσωπική βούληση εγκατάλειψης του κόσμου, επιλέγουν τον ανηφορικό και δύσκολο δρόμο του μοναχισμού.

aggeloi k monaxoi

Μάθετε  περισσότερα για τους αγγέλους εδώ.

http://www.academia.edu/

Υπάρχουμε για να γίνουμε άγιοι

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on July 8, 2015 by anazhtitis

Του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη (†2014). Άραγε ο κύριος σκοπός της ζωής του ανθρώπου στη ζωή του και στη Γη αυτή είναι η κατάκτηση της αγιότητος; Υπάρχουμε για να γίνουμε άγιοι.

uparxoume-gia-na-ginoume-agioi-1

Η αποτυχία αυτής της επιτεύξεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Όμως πώς θεωρείται σήμερα η αγιότητα; Πώς στεκόμαστε απέναντί της, πώς την αντικρίζουμε και πώς τη ζούμε; Πώς μπορούμε να τη βρούμε και να τη χάσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε και να την εκμεταλλευθούμε ακόμη;

Η αγιότητα δεν εξαφανίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεν καταστρατηγεί την ανθρώπινη ελευθερία και βούληση, τη μοναδικότητα και ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου. Η αγιότητα δεν είναι τηλεκατευθυνόμενη και κατασκευή πανομοιότυπων αγαλμάτων. Υπάρχει μια λαθεμένη αντίληψη πολλών περί της αγιότητος. Ο μυροβόλος συναξαριστής έχει πάμπολλα ξεχωριστά, ωραία παραδείγματα, από τη Δύση την Ανατολή, ανδρών και γυναικών, νέων και γέρων, μορφωμένων και αγραμμάτων, εγγάμων και αγάμων, κληρικών και λαϊκών, κλειστών και ανοιχτών τύπων και χαρακτήρων.

uparxoume-gia-na-ginoume-agioi-2

uparxoume-gia-na-ginoume-agioi-3

Η αγιότητα ως κάτι το θείο και ιερό προκαλεί γενικά ένα δέος και σεβασμό, θαυμασμό και γοητεία, αλλά πρέπει να πούμε πως μερικές φορές είναι συνυφασμένη με μύθο, υπερβολή κι εξωπραγματικότητα. Ο άγιος θεωρείται εντελώς ξεκομμένος από κάθε τι το κοσμικό. Η πηγή της αγιότητος, η αυτοαγιότητα και αυτοαγαθότητα είναι ο Θεός. Η μετοχή σε Αυτόν την προσφέρει. Οι πρώτοι χριστιανοί ονομάζονταν άγιοι, για να υπενθυμίζεται ο σκοπός της ζωής τους. Η αγιότητα σήμερα θεωρείται απόμακρη, απόκοσμη, ακατόρθωτη. Δωρεά για την επίλεκτη αριστοκρατία του πνεύματος. Στην αγιότητα δόθηκε μία καθαρά ηθικιστική διάσταση που δεν την χαρακτήριζε την ιδιότητα της ουσίας του χριστιανού.

Η αγιότητα δεν είναι πρωτάθλημα, πρωταγωνιτισμός, υπερφυσικό κατόρθωμα, ανδραγάθημα φοβερό και κατάκτηση ρεκόρ. Η αγιότητα δεν έχει φωτεινή επιγραφή, αστραποβόλο φωτοστέφανο, φαντασμαγορική επίδειξη σημείων και ανάγκη διαφήμισης, διάχυσης και χειροκροτήματος. Αγαπά να ζει στην αφάνεια, την αδοξία, την ασημότητα, τη σιωπή, τη μετάνοια και την ταπείνωση. Η αγιότητα είναι κοινωνία με τον Πανάγιο Θεό, δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα. Η αγιότητα είναι η αληθινή ισορροπία, η πραγματική υγεία, η ουσιαστική σχέση με τον Θεό. Η υπακοή στην εντολή του να γίνουμε άγιοι όπως είναι Αυτός. Το θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός μας.

uparxoume-gia-na-ginoume-agioi-4

uparxoume-gia-na-ginoume-agioi-5

Αγιότητα σημαίνει ν’ ακολουθείς τον Χριστό και στη Γεσθημανή και στον Γολγοθά. Η αγιότητα δεν μεταδίδεται, δεν κερδίζεται με μόνο αναγνώσεις βιβλίων και μακρών συζητήσεων στα σαλόνια. Καλείται κανείς να δώσει αίμα, για να λάβει πνεύμα. Να παλέψει επίμονα και υπομονετικά για να νικήσει το άγριο θηρίο της πολυκέφαλης υπερηφάνειας. Ο άγιος νικά τη φιλαυτία, τη φιλοσαρκία, τη φιλοδοξία και τη φιλοχρηματία με τη φιλοθεΐα, τη φιλανθρωπία, τη φιλαδελφία, τη φιλοτεκνία και τη φιλάρετη ζωή.

uparxoume-gia-na-ginoume-agioi-6

Οι άγιοι, κατά τον μακαριστό Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, είναι το πραγματούμενο ανά τους αιώνες ευαγγέλιο, ο επεκτεινόμενος Χριστός. Μας απέδειξαν έμπρακτα πως οι ευαγγελικές αρετές είναι πραγματοποιήσιμες.

Πολλοί προσκυνητές σήμερα του Αγίου Όρους ζητούν μεγάλους αγίους, για να λύσουν τα προβλήματά τους. Τους αγίους δηλαδή και τον Χριστό και την εκκλησία τους έχουμε και τους θέλουμε από καθαρό συμφέρον, για να περνάμε ανενόχλητα, καλά. Υπάρχει μία μαγική αντίληψη για την αγιότητα, τα ιερά μυστήρια και την Εκκλησία. Αυτό αποτελεί τη θρησκειοποίηση της Ορθοδοξίας. Οι άγιοι, μας έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος, θ’ αγαπούν τον Χριστό ακόμη και αν δεν υπήρχε ο παράδεισος!…

Η αληθινή αγιότητα, γιατί δυστυχώς υπάρχει και η ψευδοαγιότητα, δεν είναι με τους δυνατούς προβολείς, τα μεγάφωνα, τα φώτα, τον κρότο, τους κράχτες και την προβολή. Υπάρχει κρυμμένη και στο Άγιον Όρος και στην πόλη και στο χωριό. Θάλλει στη μυστικότητα, την ταπεινότητα και την αγαθότητα του τίμιου, του ειλικρινούς, που υπομένει ασθένεια, απόρριψη, αποτυχία, πένθος, κατηγορία, ειρωνεία και λοιπά. Η αγιότητα μπορεί ν’ αποτελεί μειοψηφία κι εξαίρεση, όμως υπάρχει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και αποτελεί μεγάλη ελπίδα.

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1395-uparxoume-gia-na-ginoume-agioi

Δύο θαύματα του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on July 6, 2015 by anazhtitis

“Θέλω να πω ότι αυτοί οι άγιοι της Ορθοδοξίας που αγίασαν σήμερα έχουν μεγάλη δόξα, μεγάλη παρρησία στο Θεό και μας βοηθούν πάρα πολύ.

duo-thaumata-paisiou-1

Πριν από κάποιο καιρό συνέβη το εξής. Ένας οδηγός πήγαινε από τη περιοχή της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη.

Τον σταματά ένας καλόγερος και του λέει: «Παλικάρι, με παίρνεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη;». «Βεβαίως, ελάτε». Ήταν μόνος ο οδηγός. Κάθισε δίπλα του και του λέει: « Κώστα, -χωρίς να τον ξέρει- έχεις αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες. Να πας στο νοσοκομείο και θα τον προλάβεις». Και αμέσως εξαφανίσθηκε. Αυτός έπαθε σοκ. Παίρνει μερικά τηλέφωνα και λέει τι του συνέβη. Του φέρνουν μερικές φωτογραφίες. Τον ρωτούν αν αναγνωρίζει ποιός είναι ο καλόγερος; Αυτός αναγνώρισε τον π. Παΐσιο. Πήγε πράγματι στο νοσοκομείο. Τον εξέτασαν οι γιατροί και βρήκαν αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες, ενώ ο ίδιος δεν αισθανόταν πόνους. Βλέπετε αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ευαρέστησαν τον Θεό εμφανίζονται μετά το θάνατο τους και πιστοποιούν την αλήθεια του Eυαγγελίου.

duo-thaumata-paisiou-2

Μία άλλη κυρία από την Κύπρο πήγε να προσκυνήσει στο τάφο του π. Παϊσίου. Γονατίζοντας για να προσκυνήσει γλίστρησε. Ακούμπησε το χέρι της κάτω για να στηριχθεί. Όταν πήγε στο ξενοδοχείο είδε ότι στον αγκώνα της υπήρχε χώμα. Αυτή χάρηκε γιατί το θεώρησε ως ευλογία από τον τάφο του π. Παϊσίου. Το μάζεψε και το έβαλε σε μια θήκη που είχε μαζί της. Μετά κοιμήθηκε. Το πρωί ξύπνησε και είδε ότι είχε βλαστήσει ένας κρίνος πάνω στο χώμα. Ποιός το φύτεψε, ποιός το πότισε;

Αυτά μας τα δίνει ο Θεός, σ’ αυτόν τον καιρό της αμφιβολίας και της απιστίας, για να μπορέσομε να βρούμε τη χάρη του. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, πάρτε στα σοβαρά το θέμα της σωτηρίας της ψυχής. Η ζωή μας φεύγει, είναι ένα όνειρο. Φεύγουμε. Εδώ είμαστε φιλοξενούμενοι. Όπως όταν πάμε σε μια κατασκήνωση. Θα μείνουμε εκεί δεκαπέντε μέρες και θα φύγουμε. Έτσι είναι και η ζωή αυτή. Ο άνθρωπος θα φύγει από τον κόσμο αυτό. Μακάριος και τρισμακάριος και τρισευτυχισμένος ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος σκέφτεται τα μη βλεπόμενα, σκέφτεται και ποθεί τα μη ορώμενα με τη σωστή ζωή του.”

Γέροντος Εφραίμ Βατοπαιδινού: Ομιλία στον Ιερό Ναό Δώδεκα Αποστόλων Λονδίνου στις 4 Ιουνίου 2006

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1393-thaumata-paisiou