Archive for αγια γραφη

Αγία Αναστασία η Ρωμαία: η θαρραλέα μαθήτρια του Χριστού

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on November 12, 2015 by anazhtitis

agia-anastasia-h-rwmaia-1

του οσίου Συμεών του Μεταφραστού

Η αγία Αναστασία δεν παντρεύτηκε, ούτε αγάπησε τους κοσμικούς θορύβους. Πόθησε τον Χριστό από μικρή, και σήκωσε τον γλυκύτατο ζυγό Του, δηλαδή έγινε μοναχή. Αξιώθηκε να μαρτυρήσει για χάρη του ουρανίου Νυμφίου. Γι’ αυτό και δοξάστηκε πολύ από Αυτόν με τριπλό στεφάνι: ένα για την παρθενία της, δεύτερο για την άσκηση της, και τρίτο για το μαρτύριό της.

Απαρνήθηκε πατέρα, μητέρα και συγγενείς, μίσησε πλούτο, δόξα και κάθε σωματική ηδυπάθεια, εγκατέλειψε όλα τα φθαρτά και πρόσκαιρα αγαθά, για να απολαύσει τα μόνιμα και αιώνια. Είκοσι χρόνων μπήκε σε μοναστήρι. Εκεί, την έκειρε μοναχή μια ενάρετη και γραμματισμένη μοναχή ονόματι Σοφία, η οποία την δίδαξε και την νουθέτησε με επιμέλεια στη μοναχική πολιτεία. Η Αναστασία πλέον, γνωστική και συνετή όντας, προέκοπτε διαρκώς με τις νουθεσίες της διδασκάλισσας και έδειχνε πολλή αρετή. Η Σοφία πάλι, βλέποντας την πνευματική της κόρη να προκόβει στον ένθεο έρωτα, δόξαζε τον Κύριο.

Επί βασιλείας, Διοκλητιανού έσπευσαν οι υπηρέτες και ανήγγειλαν στον ηγεμόνα Πρόβο πως η Αναστασία δεν προσκυνούσε τους θεούς τους, ούτε σεβόταν τους βασιλείς, αλλά κήρυττε τον Χριστό ως αληθινό Θεό και Δημιουργό όλης της κτίσεως. Τότε ο Πρόβος σύναξε πολλούς ανθρώπους στο θέατρο και πρόσταξε να φέρουν τη μακαρία μπροστά του.

Χωρίς τίτλο

Ο Πρόβος την ρώτησε:

—Πώς ονομάζεσαι;

Κι εκείνη αποκρίθηκε:

—Αναστασία καλούμαι, γιατί μ’ ανέστησε ο Κύριος, για να ντροπιάσω σήμερα εσένα και τον πατέρα σου Διάβολο.

Όταν άκουσε ο Πρόβος τέτοια απότομη απόκριση, θέλησε να μαλακώσει την αυστηρότητα και την τραχύτητά της με κολακείες. Μα δεν ήξερε ο ανόητος την δυνατή πίστη στην ψυχή της, που ήταν πιο σκληρή κι απ’ το διαμάντι. Της έλεγε λοιπόν:

—Άκουσε με, Κόρη, που σε συμβουλεύω για το συμφέρον σου. Θυσίασε στους μεγάλους θεούς, κι εγώ θα σε παντρέψω μ’ ένα πλουσιότατο άρχοντα, θα σου δώσω χρυσάφι και ασήμι πολύ, ρούχα πολυτελή, πλήθος δούλων και υπηρετών, και θα γίνεις μονομιάς ευγενής και περίδοξη.

Μόλις άκουσε η Μάρτυς τούτα τα λόγια, του αποκρίθηκε ταπεινά:

—Για μένα, ηγεμόνα, πλούτος και ζωή και Νυμφίος είναι ο γλυκύτατος Δεσπότης μου Χριστός. Ο θάνατος για χάρη Του μου είναι πιο πολύτιμος κι απ’ αυτή τη ζωή. Γι’ Αυτόν περιφρόνησα όλα τα ευχάριστα και απολαυστικά πράγματα της γης, χρυσάφι, ασήμι, πολυτίμους λίθους, κι όλα όσα τιμούν οι φιλόσαρκοι τα θεωρώ σαν χώμα. Φωτιά, σπαθί, κοντάρι, διαμελισμό, πληγές και μάστιγες, κι ό,τι άλλο νομίζετε για τιμωρία, εγώ τα έχω για ευχαρίστηση και αγαλλίαση, ατενίζοντας προς τον Δεσπότη Χριστό και Σωτήρα μου. Για την αγάπη Του επιθυμώ όχι μόνο να πάθω τέτοια δεινά, αλλά και να πεθάνω μύριες φορές για χάρη Του.

Σαν άκουσε όλα αυτά ο ηγεμόνας, άναψε απ’ το θυμό του. Πρόσταξε λοιπόν πρώτα να τη δείρουν ανελέητα στο πρόσωπο. Κατόπιν να τη γδύσουν τελείως, να τη δη όλο το θέατρο, για να καταισχυνθεί. Έτσι λοιπόν εγύμνωσαν εκείνο το πάγκαλλο σώμα, που το σέβονται και οι Άγγελοι, και το παρουσίασαν χωρίς κανένα ρούχο, για να την καταφρονήσουν όλοι. Τότε της είπε ο άρχοντας:

—Για την υπερηφάνειά σου, έτσι σου ταιριάζει, να εξευτελίζεσαι μπροστά σε τόσα μάτια ανδρών. Μα έστω και τώρα, έλα στην ευμένεια των θεών. Μη θέλεις να δεις να μαραίνεται πρόωρα τέτοια ομορφιά, να χαθείς πολύ άθλια. Σε βεβαιώνω πως αν δεν κάνης το θέλημά μου, κανείς δεν σε γλιτώνει από το χέρια μου. Θα σε κόψω σε λεπτά κομμάτια, και θα σε ρίξω τροφή στα άγρια θηρία.

agia-anastasia-h-rwmaia-2

Μάθετε εδώ περισσότερα για την Αγία Σοφία και τις κόρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη που έζησαν και μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού.

Η Αγία τότε απάντησε:

—Ηγεμόνα, αυτή μου τη γύμνωση δεν την έχω για ντροπή, αλλά για περίλαμπρο και ευπρεπέστατο στολισμό, γιατί γδύθηκα τον παλαιό άνθρωπο, και ντύθηκα τον καινούργιο, με δικαιοσύνη και αλήθεια. Είμαι έτοιμη να λάβω κι αυτόν τον θάνατο, καθώς με φοβέρισες. Τον επιθυμώ υπερβολικά. Μα κι αν και τα μέλη μου κατακόψεις, βάναυσε δικαστή, και ξεριζώσεις τη γλώσσα μου, τα δόντια και τα νύχια μου, τότε θα με ευεργετήσεις ακόμη περισσότερο. Όλο τον εαυτό μου τον χρωστώ στον Δημιουργό και Σωτήρα μου. Ποθώ Αυτός να δοξασθεί σε όλα μου τα μέλη. Θα του τα παραστήσω σαν κοσμήματα, με το στολισμό της ομολογίας.

Πρόσταξε λοιπόν να καρφώσουν στη γη τέσσερις πασσάλους, επάνω στους οποίους τέντωσαν την Μάρτυρα, και την έδεσαν μπρούμυτα. Από κάτω άναψαν φωτιά με λάδι, πίσσα και θειάφι, και άλλα εύφλεκτα, που την κατάφλεγαν. Από πάνω την χτυπούσαν στην πλάτη με ξύλα οι άσπλαχνοι.

Πραγματικά, τι γενναία ψυχή για τον Χριστό, ανώτερη από την ανάγκη της φύσεως! Μόνο με την προσευχή της σαν δροσιά, έσβηνε τη σφοδρότητα της φωτιάς, γιατί θυμόταν τα παλαιά θαύματα του Θεού, όπως στη βαβυλωνιακή κάμινο. Είχε βέβαια πολλή σύνεση, σοφία και γνώση των θείων Γραφών, κι έτσι ελάφραινε τους πόνους.

Μόλις είδε πια εκείνο το άγριο και απάνθρωπο θηρίο ότι η αγία δεν εδείλιασε με τέτοια βάσανα, πρόσταξε να τη δέσουν σ’ ένα τροχό. Αμέσως ο λόγος έγινε έργο, και στο γύρισμα του τροχού με κάποια μηχανή, συντρίφτηκαν όλα τα κόκκαλα της Αγίας.

Αλλά η Μάρτυς και πάλι επικαλέστηκε Εκείνον που μπορεί να τη βοηθήσει σε καιρό θλίψεως, και να τη λυτρώσει από τα χέρια των εχθρών της, λέγοντας τα εξής:

—Θεέ θεών και Κύριε των δυνάμεων, ο Θεός της σωτηρίας μου, η υπομονή, η καταφυγή μου και δύναμις, η ελπίδα της ψυχής μου και σωτηρία μου, μην απομακρυνθείς από μένα, διότι εξαντλήθηκα από τους πόνους, κόλλησε στη γη η κοιλιά μου και τα οστά μου σαν φρύγανα φλογίστηκαν. Δως μου βοήθεια στη θλίψη μου, Θεέ μου, που με περιζώνεις με δύναμη.

agia-anastasia-h-rwmaia-3

Με τέτοια προσευχή αμέσως η Μάρτυς βρέθηκε ελευθερωμένη από εκείνο το φοβερό μηχάνημα, και στάθηκε υγιής και ολόσωμη, χωρίς κανένα σημάδι πληγής ή έγκαυμα στη σάρκα της. Μα ο τυφλωμένος τύραννος δε μπόρεσε να καταλάβει τη θαυματουργία της θείας δυνάμεως, μεθυσμένος και σκοτισμένος στην ασέβεια και μανία του. Γι’ αυτό πάλι την κρέμασε σε ξύλο, κι έβαλε να την καταξεσχίσουν με σιδερένια νύχια. Όμως η Αγία προσευχόταν, και πάλι ήλθε εξ ύψους βοήθεια, και οι δήμιοι ατόνησαν, κι αυτή στεκόταν χωρίς καμία οδύνη.

Γεμάτος απορία, οργή και θυμό ο ηγεμόνας σηκώθηκε πολλές φορές από το θρόνο του, μη ξέροντας τι να κάνη. Μα ο Διάβολος που τον συμβούλευε κατ’ ιδίαν, του έβαλε στο νου να κόψει τους μαστούς της Αγίας. Ο τύραννος πάλι, βλέποντας πως η Οσία υπέμεινε και αυτό το φοβερότατο βάσανο, φιλοδοξούσε να νικήσει την υπερβολική καρτερία της με τα υπερβολικά βασανιστήρια. Γι’ αυτό της ξερίζωσε όλα τα δόντια και τα νύχια. Και πάλι η Αγία, σαν να μην αισθανόταν κανένα πόνο, ευχαριστούσε πιο θερμά τον Κύριο, που αξιώθηκε να γίνει συγκοινωνός και συμμέτοχος στα πάθη Του. Συγχρόνως έβριζε τους θεούς του τυράννου, αποκαλώντας τους σκοτεινούς, πλάνους, δαίμονες και απώλεια ψυχής.

agia-anastasia-h-rwmaia-4

Μην υποφέροντας να ακούει τέτοια λόγια ο δικαστής, αφού το γλυκό φως είναι μισητό στους ασθενικούς οφθαλμούς, διέταξε να της ξεριζώσουν και τη γλώσσα από τον φάρυγγα. Αλλά και πάλι η Οσία δεν δείλιασε, μόνο ζήτησε λίγη διορία, για να αποδώσει την πρέπουσα προσευχή και να δοξάσει τον Κύριο με το όργανο της φωνής. Αφού λοιπόν Τον ευχαρίστησε, Τον παρακάλεσε να την αξιώσει να τελειώσει καλώς το μαρτύριο, και όσοι άρρωστοι την επικαλεσθούν σε βοήθεια, να τους θεραπεύει ως ιατρός κάθε αρρώστιας. Την ώρα που η Αγία είπε την προσευχή, ακούστηκε φωνή απ’ τον ουρανό που μαρτυρούσε την πραγματοποίηση των αιτημάτων, δηλαδή να γίνει το θέλημά της, όπως το ζήτησε.

Χάρηκε σαν άκουσε τη θεία φωνή η Μάρτυς, και είπε στον δήμιο να εκτελέσει το πρόσταγμα. Έτσι κι έγινε. Της έκοψε με ξίφος τη θεολογική της γλώσσα, που έλεγε τα θεία λόγια. Έτρεχαν τα αίματα, κοκκίνησαν τα ρούχα της άμωμης νύμφης του Χριστού, που απ’ τον πόνο λιγοψύχησε, και ζήτησε λίγο νερό.

agia-anastasia-h-rwmaia-5

Τότε βρέθηκε κάποιος ευσεβής και ενάρετος χριστιανός ονόματι Κύριλλος, ο οποίος μ’ αυτή τη μικρή καλοσύνη του ψυχρού ποτηριού απολαμβάνει ως ανταμοιβή από τον Θεό το στεφάνι της αθλήσεως. Διότι μαθαίνοντας ο Πρόβος ότι λυπήθηκε την Αγία και την πότισε νερό, πρόσταξε να κόψουν τα κεφάλια και των δύο. Έτσι τελείωσαν κι οι δύο τον δρόμο του μαρτυρίου.

Το λείψανο της Οσίας έμεινε λίγες ημέρες ριγμένο στο χώμα, χωρίς διόλου να το αγγίξει πουλί, ή θηρίο, κατόπιν θείας νεύσεως και βουλής. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θείος Άγγελος εστάλη από τους ουρανούς, για να δώσει το άγιο λείψανο στη διδασκάλισσά της Σοφία.

Πράγματι η Σοφία εκείνη, από τη στιγμή που άρπαξαν μέσα από την αγκαλιά της την Αναστασία, προσευχόταν ασταμάτητα και παρακαλούσε τον Κύριο να τη δυναμώσει έως τέλους, να μη νικηθεί από τις κολακείες, να μη δειλιάσει από τις τιμωρίες, και ζημιωθεί τα στεφάνια. Ενώ λοιπόν προσευχόταν ολόψυχα με ολόθερμα δάκρυα, άγιος Άγγελος φανερώθηκε, και της ανήγγειλε το πολυπόθητο άκουσμα και γλυκύτατο μήνυμα: Η Μάρτυς ετελειώθη, και ανήλθε στον ουράνιο θάλαμο, για την αιώνια αγαλλίαση. Συνάμα την οδήγησε και της παρέδωσε το παμπόθητο και σεβάσμιο λείψανο της Μάρτυρος.

agia-anastasia-h-rwmaia-6

Τότε η Σοφία έπεσε πάνω του, το αγκάλιαζε και το φιλούσε συνέχεια, λέγοντας τα εξής με δάκρυα και πολλή αγαλλίασι:

—Ποθητό και πολυαγαπητό μου τέκνο, που σε ανέθρεψα καλώς με πολύ κόπο, με ησυχία και με άσκηση, σ’ ευχαριστώ, που δεν καταφρόνησες τις επαγγελίες, δεν παρήκουσες τις νουθεσίες, δεν παρέβλεψες τις εντολές. Φύλαξες τις υποσχέσεις, και τώρα παραστέκεις δίπλα στον Χριστό τον Νυμφίο σου, περιβεβλημένη με ιμάτιο παρθενίας, πεποικιλμένη με στίγματα μαρτυρίου, και στολισμένη με στεφάνι από λίθους πολυτίμους. Τώρα κατοικείς σε τόπο σκηνής θαυμαστής, στον οίκο της δόξης Κυρίου, και με τους Αγγέλους ευφραίνεσαι. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, πολυαγαπημένη μου κόρη και πνευματική μου μητέρα, γίνε μου καλή γηροκόμος σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, και μεσίτρια και πρέσβυς προς τον Δεσπότη μας, να αξιώσει και μένα να εισέλθω στη βασιλεία Του.

agia-anastasia-h-rwmaia-eksofullo

Με τέτοια και παρόμοια λόγια, η φιλότεκνη και φιλόθεη γερόντισσα αγκάλιαζε και καταφιλούσε το τίμιο λείψανο, μα δεν μπορούσε απ’ τα γηρατειά να το σηκώσει. Την ώρα που συλλογιζόταν τι να κάνη, ξάφνου παρουσιάστηκαν δύο μεγαλοπρεπείς και αξιοσέβαστοι άνδρες, οι οποίοι σήκωσαν εκείνο το σεβάσμιο και ιερώτατο λείψανο και το μετέφεραν με την Σοφία μέσα στη Ρώμη, και το απέθεσαν στον τάφο λαμπρά και τιμητικά, προς δόξαν Θεού Πατρός, και Κυρίου Ιησού Χριστού, μετά του οποίου πρέπει τιμή και κράτος και προς το Άγιον Πνεύμα, νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Η αγία Αναστασία μαρτύρησε σε ηλικία 19 ετών. Η μνήμη της τιμάται στις 29 Οκτωβρίου.

Πηγές: Αγία Αναστασία η Ρωμαία σελ. 11-22, έκδ. Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 1998

http://www.pemptousia.gr

Έκθεση Προϊόντων Αγίου Όρους – www.artionrate.com

Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on September 17, 2015 by anazhtitis

agia-sofia

Βιογραφία

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). Οι τρεις θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, πήραν τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.» ( Α’ Κορινθίους. 13:13).
Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Τότε ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές και διέταξε να τις συλλάβουν.

Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. Πρώτη παρουσιάστηκε στο βασιλιά η δωδεκάχρονη Πίστη. Με δελεαστικούς λόγους ο Ανδριανός προσπάθησε να πείσει την Πίστη να αρνηθεί το Χριστό και θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2: 20) δηλαδή «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». Τότε, μετά από βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.

Επίσης με τα λόγια της Αγίας Γραφής απάντησε και η δεκάχρονη Ελπίδα, όταν τη ρώτησαν αν αξίζει να υποβληθεί σε τέτοια βασανιστήρια: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α΄ Τιμοθ. 4:10). Δηλαδή, «ναι, διότι έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των πιστών». Αμέσως τότε και αυτή αποκεφαλίστηκε.

Αλλά δεν υστέρησε σε απάντηση και η εννιάχρονη Αγάπη. Είπε ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ» (Β’ Θεσσαλ. 3: 5). Βέβαια δεν άργησαν να αποκεφαλίσουν και αυτή.
Περήφανη για τα παιδιά της η Σοφία, ενταφίασε με τιμές τις κόρες της και παρέμεινε για τρεις μέρες στους τάφους τους, παρακαλώντας το Θεό να την πάρει κοντά του. Ο Θεός άκουσε την προσευχή της και η Σοφία παρέδωσε το πνεύμα της δίπλα στους τάφους των παιδιών της.

ix-0115---300

Στο γνήσιο αυτό αντίγραφο ρώσικης εικόνας του 16ου αιώνα η Αγία Σοφία εικονίζεται με τις τρείς αγαπημένες τις κόρες Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη. Το μοναδικό αυτό έργο βυζαντινής τέχνης που είναι στολισμένο με φύλλα χρυσού 22Κ έχει φιλοτεχνηθεί από αγιογράφο – μοναχό στο Κελί Άγιοι Μακάριοι του Αγίου Όρους.

Ἀπολυτίκιον

http://www.saint.gr

Διαβάστε επίσης εδώ για τις Οικογένειες των Αγίων.

Ο Προφήτης Ζαχαρίας, ο πατέρας του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on September 5, 2015 by anazhtitis

48518dfe15e09ac4b17d111741e3fe01_L

Ο Προφήτης Ζαχαρίας ο πατέρας του προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου είναι διαφορετικός από τον λεγόμενο μικρό προφήτη 11ο στη σειρά που εορτάζεται στις 8 Φεβρουαρίου.

Ο Ζαχαρίας, πατέρας του Ιωάννη του Βαπτιστή, έζησε στα χρόνια του Ηρώδη, βασιλιά της Ιουδαίας. Κατά τη γνώμη του Ιερού Χρυσοστόμου, καθώς και άλλων Πατέρων της Εκκλησίας, ο Ζαχαρίας δεν ήταν απλός Ιερέας, αλλά αρχιερέας που έμπαινε στα άγια των αγίων. Σύζυγο είχε την Ελισάβετ και δεν είχαν παιδί.

Κάποια μέρα λοιπόν, την ώρα του θυμιάματος μέσα στο θυσιαστήριο, είδε άγγελο Κυρίου που του ανήγγειλε ότι θα αποκτούσε γιο και θα ονομαζόταν Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπίστησε. Η γυναίκα του ήταν στείρα και γριά, πώς θα γινόταν αυτό που άκουγε; Τότε ο άγγελος του είπε ότι θα μείνει κωφάλαλος μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού.

Πράγματι, η Ελισάβετ συνέλαβε και έκανε γιο. Όταν θέλησαν να δώσουν όνομα στο παιδί, ο Ζαχαρίας έγραψε πάνω σε πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως δε λύθηκε η γλώσσα του και όλοι μαζί δόξασαν το Θεό.

Profitis Zaharias

Ο προφήτης Ζαχαρίας είχε μαρτυρικό θάνατο όπως δε σημειώνει ο Συναξαριστής δύο ήταν οι αιτίες που ο Ηρώδης οργάνωσε τη δολοφονία του. Ο προφήτης Ζαχαρίας κήρυττε με παρρησία τη Μαρία Θεοτόκο, ότι δηλαδή είναι συγχρόνως μητέρα και Παρθένος.Την πρόσταξε δε ως Θεοτόκον, αφού γέννησε τον Χριστό, να μη βγαίνει έξω από τον τόπο που ήταν καθορισμένος να μένουν οι παρθένες. Αυτή είναι η πρώτη αιτία του μίσους των Εβραίων.

Ο Ζαχαρίας επίσης κατά τον καιρό της βρεφοκτονίας προστάτεψε τον γιό του Ιωάννη, νήπιο τότε δυόμισι ετών και τη γυναίκα του κρύβοντας τους σε ένα σπήλαιο που ήταν πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό.

Αυτή ήταν η δεύτερη αιτία, που προκάλεσε τη δολοφονία του από Ιουδαίους τον κατεδίωξαν ώς το εσωτερικό του ναού. Εκεί τον εφόνευσαν μεταξύ ναού και θυσιαστηρίου, στον τόπο όπου είχε ορίσει να στέκεται η Παρθένος μετά την θεοτοκία της. Το αίμα του κύλησε έως το εσωτερικό του θυσιαστηρίου, μαρτυρώντας ενώπιον του Θεού την μιαιφονία των Εβραίων. Οι ιερείς ενεταφίασαν το σώμα του στον τάφο των πατέρων του, στα Ιεροσόλυμα.

Αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει και ο 13ος Κανόνας του αγίου Πέτρου Αλεξάνδρειας.Το Κοντάκιον του προφήτου Ζαχαρία αναφέρει:

[Ο Προφήτης σήμερον και ιερεύς του Υψίστου, Ζαχαρίας προύθηκεν, ο του Προδρόμου γενέτης, τράπεζαν, της αυτού μνήμης, πιστούς εκτρέφων, πόμα τε δικαιοσύνης τούτοις κεράσας. Διό τούτον ευφημούμεν, ως Θείον μύστην Θεού της χάριτος].

eikones_0088a

Από το γεγονός αυτό και εξής στον ναό των Ιεροσολύμων έλαβαν χώρα σημεία και τέρατα, που προεμήνυαν την προσεχή κατάργησι της λατρείας και του Νόμου. Οι ιερείς έπαυσαν να έχουν οπτασίες θεοπέμπτων αγγέλων· τους αφαιρέθηκε το χάρισμα της προφητείας και δεν μπορούσαν πλέον να δώσουν χρησμό από το Δαβήρ (άδυτο του ναού), ούτε να ρωτήσουν στο εφούδ (άμφιο του Ααρών) και να διασαφηνίσουν στον λαό τα δυσνόητα σημεία της Αγίας Γραφής.

ΕΥΡΕΣΙΣ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΖΑΧΑΡΙΑ πατέρα του Προδρόμου, εορτάζεται από την Εκκλησίας μας την 11η Φεβρουαρίου.

Βρέθηκε στα χρόνια του Θεοδοσίου του νέου το 409, στο χωριό Κοφάρ της Ελευθερούπολης στην Παλαιστίνη, από κάποιο άνθρωπο πού ονομαζόταν Καλήμερος. Φορούσε λευκό ένδυμα, μίτρα χρυσή στο κεφάλι και σανδάλια χρυσά στα πόδια όπως βρισκόταν στο θυσιαστήριο, όταν λειτουργούσε στον Θεό, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Δοσίθεος στη Δωδεκάβιβλο. Το Ιερό λείψανο του Προφήτη Ζαχαρία βρίσκεται τώρα στην Ιταλία, όπως λέει ο Ιεροσολύμων Νεκτάριος στο έργο του περί της αρχής του Πάπα αντιρρήσεως.

Άπολυτίκιον. Ήχος δ’. Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Ιερωσύνης στολισμόν, περιβαλλόμενος σοφέ, κατά τον νόμον του Θεού, ολοκαυτώματα δεκτά, ιεροπρεπώς προσενήνοχας Ζαχαρία· και γέγονας φωστήρ, και θεατής μυστικών, τα σύμβολα εν σοι, τα της χάριτος, φέρων έκδήλως πάνσοφε, και ξίφει αναιρεθείς εν τω ναώ του Θεού· Χριστού Προφήτα, συν τω Προδρόμω, πρέσβευε σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

eikones_0112a

 

Δέν πρέπει οὔτε γιά ἀστεῖο νά ἐπικαλούμαστε τόν διάβολο

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on August 7, 2015 by anazhtitis

download

Τό περιστατικό τοῦ μοναχοῦ Ἰωσήφ

Στην Σκήτη του Αγ. Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι του Αγίου Όρους, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει. Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Το είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.

Ο Γέρο – Ιωσήφ, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα. Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα, κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια, πήγε να το βάλει στη θέση του, αλλά και πάλι περίσσευε, το έκοψε, κι όταν πήγε να το καρφώσει, έγινε μικρότερο. Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε : «Άει στο διάβολο, διάβολε, τί έχεις, τί να σου κάμω για να ταιριάξεις ; Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα, τώρα τί διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;

Ο ταλαίπωρος αυτός μοναχός, αντί να ειπεί την ευχή και να επικαλεστεί τη θεία βοήθεια στην εργασία του, προτίμησε να μνημονεύσει τον διάβολο, ο οποίος δεν άργησε αλλά κάτι τέτοιες ευκαιρίες ζητάει, γι΄ αυτό παρουσιάστηκε μπροστά του, ο διάβολος, μ΄ όλη την αγριωπή μορφή του και του είπε : «Με φώναξες γέροντα, τί είναι, τί θέλεις ; Εδώ είμαι ΄ γω για να σε βοηθήσω».

Ο Γέρο – Ιωσήφ τρομαγμένος έκαμε το σταυρό του, παράτησε το σανίδι κι έτρεξε στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί, αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από 30 χρόνια και δεν μπορεί να συνέλθει, του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό, σαν αντιμισθία από τον διάβολο.

Τούτο ας γίνει μάθημα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, να μη λένε το διάβολο, ούτε για αστεία. Επειδή, ο διάβολος βάνει τον άνθρωπο να θυμώνει και στον θυμό του επάνω, τον βάνει να βρίζει ή να βλασφημεί τα θεία, κι αν δεν κατορθώσει τούτο, τον πείθει να ειπεί στον συνάνθρωπό του, στον αδελφό του, στο παιδί του, ή και στον εαυτό του ακόμη, «Άει στο διάβολο». Τούτο γίνεται κακίστη συνήθεια και πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στον διάολο.

Ενώ μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει καλές συνήθειες κι αντί να λέει «άει στο διάβολο», να λέει «άει στην ευχή» ή «άει στο καλό σου» ή όπως συνηθίζουν οι πατέρες να λένε «να σε πάρει η ευχή» ή «ο Θεός να σ΄ ελεήσει», που είναι το καλύτερο απ΄ όλα. Έτσι συνηθίζει ο άνθρωπος να εύχεται και να λέει πάντοτε τα καλά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή «ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14).

ΠΗΓΗ : ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, τομ. Α΄

http://agapienxristou.blogspot.ca/

Ταύτιση μοναχικού και αγγελικού βίου – κοινά σημεία

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on July 16, 2015 by anazhtitis

Η σύνδεση του μοναχικού βίου με την αγγελική πολιτεία έχει να κάνει με το ότι οι ερημίτες – αναχωρητές μοναχοί βρίσκονταν συνεχώςσε επαφή με το Θεό, συνδεδεμένοι με τη Θεια Χάρη, όπως ακριβώς και οι άγγελοι. Οι μοναχοί το πετυχαίνουν αυτό μέσω της αδιαλείπτου προσευχής τους. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο οι μοναχοί αποκαλούνται και  “ουρανοπολίται” καθότι έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια, είναι“αποθνήσκοντες τω κόσμω”.

Για να ορίσουμε τα κοινά σημεία της μοναχικής ζωής και του αγγελικού βίου, κρίνουμε ορθό να αναφερθούμε με συντομία στον όρο“άγγελος”. Έτσι θα ανατρέξουμε στη σκέψη του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού: “Άγγελος τοίνυν εστίν ουσία νοερά, αεικίνητος, αυτεξούσιος, ασώματος, Θεώ λειτουργούσα, κατά χάριν εν τη φύσιν το αθάνατον ειληφυία, της ουσίας το είδος και τον όρον μόνος ο Κτίστης επίσταται”.

Γνωρίζουμε λοιπόν ότι οι άγγελοι είναι ασώματα και νοερά όντα, αθάνατα κατά χάριν. Οι άγγελοι είναι ετερόφωτα όντα, λαμβάνουν τηχάρη από το Θεό. Κατά τον Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, κύριο έργο των αγγέλων είναι να υμνούν και να υπηρετούν το Θεό κατά το θείο του θέλημα. Άρα έτοιμοι για την εκπλήρωση του θείου θελήματος και πάντα κοντά στο Θεό.

x7176

 

Όπως ακριβώς δηλαδή οφείλουν να πράττουν και οι μοναχοί. Ας εξετάσουμε όμως και τη σκέψη ενός γνωστού δυτικού θεολόγου, του Jean Danielou. O Danielou υποστηρίζει στο έργο του “The Angels and their mission” ότι υπάρχουν δυο λανθασμένες απόψεις που ακούγονται συνήθως για τους αγγέλους. Η πρώτη είναι ότι τους ενσωματώνουμε μαζί με τους δαίμονες ως προσωποποιήσεις, ενώ η δεύτερη είναι το γεγονός όπου μερικοί άνθρωποι, ενώ δείχνουν ένα ζωντανό ενδιαφέρον για τον αόρατο κόσμο, προσπαθούν να τον εξηγήσουν μέσω του πνευματισμού και της θεοσοφίας και έτσι ξεφεύγουν από τον ένα και μοναδικό τρόπο κατανόησης, τον Ιησού Χριστό.

6820

 

Ο Danielou συνεχίζει λέγοντας ότι οι μεγαλύτεροι Πατέρες και Άγιοι έζησαν επί ίσοις όροις με τους αγγέλους καθώς η ζωή των αγγέλων αποτέλεσε κατά μεγάλο μέρος ζωή προς μίμησιν. Οι Άγγελοι, όπως πολλές φορές και οι μοναχοί (μέσω τωνμεταφράσεων και των αντιγραφών των θειων γραφών) αποτελούν τουςεξηγητές της Θείας Γραφής. Η Αγία Γραφή μας παρουσιάζει τους αγγέλους ως “λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα”.

p56-gavriil-(56k75b-gav-75)

 

Οι άγγελοι αποτελούσαν τους αγγελιοφόρους του μηνύματος του Καινού Ποτηρίου, της Καινής Διαθήκης. Έτσι, σήμερα οι μοναχοί έχουν το έργο ως άλλοι στρατιώτες των πνευματικών κάστρων να διατηρήσουν το χριστιανικό μήνυμα, να κρατήσουν άσβεστη τη λυχνία της δυσχιλιετούς και πλέον παρουσίας που έχει το ευαγγελικό γεγονός. Στην παρούσα φάση θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι όπως οι άγγελοι οδήγησαν και νουθέτησαν τον Ζαχαρία, τον Ιωσήφ και την  Υπεραγία Θεοτόκο στο μυστήριο της ελεύσεως του Υιού του Θεού, έτσι και σήμερα οι μοναχοί έχουν επιφορτιστεί το δύσκολο έργο να οδηγήσουν το σεπτό πλήρωμα της Εκκλησίας στον επανευαγγελισμό και στο μυστήριο της Θειας Ευχαριστίας. Η ύπαρξη των αγγέλων μας είναι γνωστή από την ιουδαϊκή παράδοση και την Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, βρίσκουμε δείγματα της κτιστότητας τους, καθώς εκεί αναφέρονται εργασίες που τους ανατίθενται, αποστολές, συμμετοχές σε γεύματα κ.α.

p18-gavriil-(18k74-gav-45)

 

Στην Καινή Διαθήκη επίσης βλέπουμε τους αγγέλους ως μεσολαβητές των μηνυμάτων του Θεού στους ανθρώπους. Ομοίως και οι μοναχοί αποτελούν πλέον τους μεσολαβητές των ανθρώπων στο Θεό. Άγγελοι και μοναχοί έχουν μια κοινή αποστολή. Όπως οι άγγελοι αποστέλλονταν και αποστέλλονται από το Θεό σε κρίσιμες για τον άνθρωπο στιγμές, έτσι και ο σημερινός άνθρωπος στη στιγμή της ανάγκης τρέχει με ζώσα πίστη στα μοναστήρια του τόπου μας για να αποστείλει και να εναποθέσει μαζί με τους μοναχούς τις προσευχές και τις ελπίδες του στο Θεό.

005-500x415

Χαρακτηριστικό είναι και ένα άλλο σημείο αγγέλων – μοναχών. Οι άγγελοι είναι εν ενεργεία πνευματικά όντα, ενώ οι μοναχοί είναι ενδυνάμει πνευματικά όντα μέσω της προσευχής, της νηστείας, τηςσωματικής καταπονήσεως και της ταπείνωσης. Καθώς οι εικόνες είναι γνωστές ως “οι διδάσκαλοι τωναγραμμάτων”, γι’ αυτό η Εκκλησία φρόντισε να υπάρχουν εμφανείς συμβολισμοί και κατά τη Θεια λειτουργία. Έτσι το οράριο των ιεροδιακόνων σε μορφή χιαστί αποτελεί συμβολισμό κλειστών φτερών αγγέλου. Ακόμα υπάρχουν αναφορές στην Παράδοση της Εκκλησίας ότι μαζί με άξιους μονάζοντες πολλές φορές συλλειτούργησαν και άγγελοι.

The Seraphim The first group of angels consists of those who are in God's presence and are said to be directly and immediately one with Him: the Seraphim with their six wings, the many-eyed Cherubim and the holiest Thrones. An angel, then, is an intelligent essence, in perpetual motion, with free-will, ministering to God, having obtained by grace an immortal nature. It is not susceptible of repentance because it is incorporeal. For it is owing to the weakness of his body that man comes to have repentance. They are secondary intelligent lights derived from that first light which is without beginning, for they have the power of illumination; they have no need of tongue or hearing, but without uttering words they communicate to each other their own thoughts and counsels. Based on St. John of Damascus In the photo, a candid moment from Divine Leiturgy near to the Holy Altar at Vatopaidi.

Είναι γεγονός ότι ο μοναχικός βίος πολλές φορές έγινε θέμα ενασχόλησης της εκκλησιαστικής τέχνης είτε με την μορφή της εκκλησιαστικής Βυζαντινής μουσικής, είτε με την μορφή της αγιογραφίας.
Στην Βυζαντινή αγιογραφία είναι πολύ γνωστό ότι πρόσωπα που ομοίασαν με το βίο τους στους αγγέλους προσπαθώντας να ξεπεράσουν την ταπεινή ανθρώπινη φύση, όπως ο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, εικονίζονται με αγγελικά φτερά. Μαρτυρίες για την ταύτιση μοναχών και αγγέλων μας δίνουν καιοι αρκετές απεικονίσεις, που βρίσκουμε κυρίως στα μοναστήρια, του μοναχού ως αγγέλου ή του σταυρωμένου μοναχού, πλαισιωμένου από αγγέλους.

p11-prodromos-(11k-10pro-40)

 

Οι μοναχοί τιμούν ιδιαιτέρως τους αγγέλους. Με την αδιάκοπηπροσευχή προσπαθούν να τους μιμηθούν στην ακατάπαυστη δοξολογία του Θεού, ώστε να γίνουν και αυτοί “ισάγγελοι” και έτσι να αναπληρώσουν το πεσόν τάγμα των αγγέλων, δηλαδή τους Διαβόλους.

monaxoi aggeloi

Πρέπει επίσης να τονίσουμε τα λατρευτικά κοινά στοιχεία των μοναχών με τους αγγέλους. Κατά πρώτον οι άγγελοι έχουν ως κύριο έργο τους την υμνολόγηση του Θεού. Το ίδιο έργο έχουν και οι μοναχοί. Επιπροσθέτως, κοινό στοιχείο αποτελεί και ο απώτερος σκοπός τους, η αγιότητα. Προαναφέρθηκε ότι οι άγγελοι είναι κατά χάριν αθάνατα όντα αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελούν κτιστά όντα, οπότε συνεχώς παλεύουν να διατηρήσουν την αγιότητα τους. Έτσι πράττουν και οι μοναχοί. Διαρκώς μάχονται τους τρεις εχθρούς της σωτήριας τους, τον διάβολο, τον κόσμο και τον ίδιο τους τον εαυτό. Μέσα από αυτή την αέναη μάχη, οι μοναχοί, μιμούμενοι τον αγγελικό βίο, προσπαθούν να απέχουν “εν γνώσει και αγνοία” από την αμαρτία. Οι άγγελοι αποτελούν το πρότυπο ζωής των μοναχών, καθώς έκαναν θεαρέστως χρήση της ελευθερίας που τους παρείχε το αυτεξούσιο και επέλεξαν το δρόμο του Θεού. Ομοίως και οι μοναχοί με γνήσιο εκκλησιαστικό ήθος και προσωπική βούληση εγκατάλειψης του κόσμου, επιλέγουν τον ανηφορικό και δύσκολο δρόμο του μοναχισμού.

aggeloi k monaxoi

Μάθετε  περισσότερα για τους αγγέλους εδώ.

http://www.academia.edu/

Τα τρία μεγάλα πνευματικά κινήματα στο Άγιο Όρος

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , on July 7, 2015 by anazhtitis

ceb3ceadcf81cf89cebd-ceb9cf89cf83ceaecf86-cebf-ceb7cf83cf85cf87ceb1cf83cf84ceaecf82 (1)

Το Άγιον Όρος αναδείχνεται η κονίστρα τριών μεγάλων πνευματικών κινημάτων: του ησυχασμού, των κολλυβάδων, των ονοματολατρών. Τα δύο πρώτα που αδικήθηκαν από πολλούς, τώρα αρχίζουν να βρίσκουν τη δικαίωσή τους, το τρίτο που στην αρχή υπερτιμήθηκε, τώρα τοποθετείται στις σωστές του διαστάσεις.

ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ: μεγάλο αναμορφωτικό θεολογικό κίνημα του ΙΔ’ αι., που αποτελεί τον κύριο εκφραστή της Ορθοδοξίας, όχι μόνο στην ασκητική, αλλά και την πνευματική και θεολογική περιοχή. Ησυχασμός είναι ο τρόπος ζωής του Ορθόδοξου μοναχού από τον Δ’ αι.· γίνεται δε ευρύτερα γνωστός με τον πόλεμο που ανοίγουν εναντίον του οι αντίδικοί του: Βαρλαάμ ο Καλαβρός και εμμέσως Νικηφόρος Γρηγοράς, Γρηγόριος Ακίνδυνος, Ιωάννης Κυπαρισσιώτης κ.α. Υπερασπιστές του ησυχασμού αναδείχνονται: ο γίγας της θεολογίας Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Ιωσήφ Καλόθετος, Γρηγόριος ο Βυζάντιος, καθώς και μια σειρά Οικουμενικών Πατριαρχών: Ισίδωρος Α’ (1347-49), Κάλλιστος Α’ (1350-54 και 1355-63), Φιλόθεος (1354-55 και 1364-76) και Νείλος (1379-88).

Ο μοναχός που αναστρέφεται κατά το ησυχαστικό πρότυπο, χρησιμοποιεί στο πρώτο στάδιο της πορείας του πρακτική ψυχοσωματικής μεθόδου, η οποία συνίσταται στο βυθισμό του νου στο κέντρο της καρδιάς και στην «μονολόγιστον καρδιακήν, καθαράν και αρρέμβαστον επίκλησιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Ξανθόπουλοι· η μέθοδος αυτή παρατίθεται με κάθε λεπτομέρεια στα συγγράματα των αγίων Πατέρων, Γρηγορίου του Σιναΐτη, Νικηφόρου του Ιταλού, Θεολήπτου Φιλαδελφείας, Ξανθοπούλων, Καλλίστων). Στο δεύτερο στάδιο ο μοναχός γίνεται θεωρός του ακτίστου φωτός και μεταλαμβάνει θείων ενεργειών. Τώρα κατέχοντας τον αρραβώνα της μελλούσης ζωής, γίνεται κοινωνός των μυστηρίων του Πνεύματος και μύστης της μυστικής θεολογίας. Παράλληλα η προσευχή του, στην αρχή ενεργεί «ως πυρ ευφροσύνης από καρδίας αναδιδόμενον», και στο τέλος «ως φως ευωδιάζον ενεργούμενον» (Γρηγ. Σιναΐτης). Εκείνο που βρήκε να κατηγορήσει ο Βαρλαάμ ο Λατινέλλην και οι λοιποί, ήταν η μέθοδος που χρησιμοποιούσε ο μοναχός με την κάμψη της κεφαλής προς το στήθος: «Κύπτων εμπόνως και τα στέρνα, ώμους τε και τον τράχηλον σφοδρώς περιαλγών» (Γρηγ. Σιναΐτης). Κατηγόρησε λοιπόν τους ησυχαστές ως «αμφαλόψυχους», παρόλο που οι Πατέρες διευκρινίζουν ότι «το λογιστικόν παντός ανθρώπου εν τω στήθει εστίν» (Νικηφόρος) και ότι η προσοχή όλη του ησυχαστή δίνεται στην καρδιά, η οποία αποτελεί «όργανον οργάνων εν σώματι» (Γρηγ. Νύσσης, Γρηγ. Παλαμάς)…

hnhsteia2

Αλλά η διαμάχη αναπόφευκτα οδηγείται στη θεολογία, και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο ενέργειες Θεού, όπου ο Βαρλαάμ με τη σχολαστική υποδομή του, θα δείξει πόσο αιρετικός είναι και σε τί κραυγαλέα λογικά λάθη πέφτει.

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει και οι Πατέρες ερμηνεύουν ότι, όπως η ουσία του Τριαδικού Θεού είναι άκτιστη, το ίδιο είναι άκτιστες και οι ενέργειές Του. Αλλά ενώ η ουσία του Θεού παραμένει τελείως απρόσιτος και αμέθεκτος σε όλα τα όντα, οι ενέργειές Του «προς ημάς καταβαίνουσι» (Μ. Βασίλειος, Γρ. Παλαμάς) και γίνονται μεθεκταί. Αυτός είναι και ο λόγος που ενώ η ουσία του Θεού είναι ανώνυμη, οι ενέργειές Του είναι επώνυμες (πρόνοια, αγαθότης και άπειρες άλλες).

Μετά το ξεκαθάρισμα αυτό, ο Παλαμάς, ο οποίος και κονιορτοποιεί την αίρεση του Βαρλαάμ με πλήθος συγγραφές, με ατράνταχτα επιχειρήματα και πλούσιες βιβλικές και πατερικές αναφορές, θέτει καίρια το επιχείρημα: αν οι φυσικές ενέργειες του Θεού είναι κτιστές, τότε «πόθεν εν δυσίν ενεργείαις και φύσεσιν έγνωμεν Χριστόν;»· «μιας άρα ενεργείας ην και ταύτης ού θείας».

hsuxastikh-paradosh-agion-oros-2

Ο Βαρλαάμ που απορρίπτει τις ενέργειες του Θεού, αναγκάζεται κάτω από την πίεση ισχυρών παλαμικών επιχειρημάτων, να εισάγει, σαν μια διαφυγή, τον όρο «σύμβολο». Έτσι στο δίλημμα, αν το φως της Μεταμορφώσεως του Κυρίου ήταν κτιστό ή άκτιστο, ο Βαρλαάμ θα διακηρύξει ότι ήταν μεν θεότης, αλλά ως «σύμβολον θεότητος»! Αργότερα, αναγκασμένος να μιλήσει χωρίς διφορούμενα, θα πει με ανεπίτρεπτη απλούστευση: οι άκτιστες ενέργειες του Θεού θα πρέπει να γίνουν κτιστές, για να γίνουν καταληπτές, «…ουδείς εώρακεν αυτάς ειμή κτισταί γεγόνασι»! Αλλά τότε, αντιτείνει ο θεηγόρος Παλαμάς, «της ουσίας του Θεού τα κτίσματα μεθέξουσιν, ο παντός μάλλον ατοπόν έστι»· αν οι ενέργειες του Θεού είναι κτιστές, τότε δεν υπάρχει τρόπος να κοινωνήσει ο άνθρωπος με το Θεό. Αλλά και το φως, που θεωρεί ο προσευχόμενος και λούζεται μέσα σ’ αυτό, είναι εκείνο της μεταμορφώσεως, «το θεουργούν τους θεωμένους»· αν το φως αυτό είναι κτιστό, δεν έχει τη δύναμη να πραγματοποιήσει τη θέωση.

Οι θέσεις του θείου Γρηγορίου επιρρωνύονται περισσότερο, όταν αυτός ανατρέχει, κατά την κλασσική Πατερική απολογητική μέθοδο, στον άνθρωπο και το νου του. Ο άνθρωπος είναι «εικών Θεού» και έχει αναλογίες θείες. Παντού σ΄αυτόν διακρίνουμε ουσία και ενέργεια· τα μάτια είναι η ουσία, η όραση είναι η ενέργεια. Τα μάτια όταν βλέπουν δεν βγαίνουν από τις κόγχες τους. Παράλληλα και στο νου του· κι εδώ υπάρχει ουσία και ενέργεια. «Άλλο μεν ουσία νου άλλο ενέργεια». Η ουσία του νου βρίσκεται στον άνθρωπο «αμετάβατος», ενώ η ενέργειά του είναι «μεταβατική».

Οι παραπάνω θέσεις που μας είναι αυτονόητες, δεν μπορούν, μέχρι σήμερα, να γίνουν αποδεκτές από την παπική Εκκλησία.

Τολμήθηκαν παραλληλισμοί της ησυχαστικής μεθόδου με εκείνη του γιόγκα. Το μόνο όμως κοινό σημείο βρίσκεται στην πρακτική, αφού, κάθε άνθρωπος, «επί πάσης εναγωνίου σκέψεως», θα κρατήσει την αναπνοή του, πράγμα «επόμενον αυτομάτως τη προσοχή του νου» (Γρηγ. Παλαμάς). Είναι όμως εντελώς διαφορετικά και ο σκοπός και τα αποτελέσματα μεταξύ του ησυχασμού και του γιόγκα. Το γιόγκα μετέρχεται ο Βαρλαάμ που ισχυρίζεται ότι, προσευχόμενος βλέπει με τα αισθητήριά του το φως και ότι, η ουσία του νου του, εκείνη την ώρα, διαχέεται έξω από το σώμα.

Ο ησυχασμός δικαιώνεται από τρείς συνόδους στην Κωνσταντινούπολη (το 1341, το 1347, το 1351) και αποτελεί σημαντικό δόγμα της Εκκλησίας μας.

(συνεχίζεται)

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/

Η απάθεια κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on June 4, 2015 by anazhtitis

gerontas-efraim-3-600x500

Ο Γέροντας Εφραίμ, Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, μιλάει  στον Ιερό Ναό Αγίου Βαρνάβα  για την απάθεια, όπως τη δίδαξε  ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς  και άλλοι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας. Εξηγεί, δια μέσου των πατερικών λόγων, πώς μπορούν οι χριστιανοί να φτάσουν στην απάθεια, που είναι η εξάλειψη των παθών.  Απαθής δεν είναι εκείνος που νέκρωσε το παθητικό μέρος της ψυχής και έγινε ακίνητος και ανενέργητος προς τις θείες έξεις και σχέσεις και διαθέσεις, αλλά εκείνος που υπόταξε τον παθητικό νου και τον προσανατόλισε σταθερά στον Θεό. Η απάθεια, είναι κατά τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, το αιώνιο πάθος στο οποίο συμμετέχουν από κοινού η ψυχή και το σώμα. Η χάρη του αγίου πνεύματος διαπορθμεύεται στο σώμα δια μέσου της ψυχής. Η δε ψυχή θεουργεί το σώμα, το οποίο δεν κινείται από υλικά πάθη, αλλά στρεφόμενο στον εαυτό του διασπά την εμπαθή σχέση, αγιάζεται και θεώνεται μόνιμα, όπως άλλωστε δείχνουν τα θαύματα που γίνονται στα άγια λείψανα.  Θεμελιώνοντας ο θείος ησυχαστής απόλυτα θεολογικά την πεποίθηση της Εκκλησίας για συμμετοχή του σώματος στην πνευματική απόλαυση της απαθείας, καταφεύγει σε χωρία από την Αγία Γραφή και τους πατέρες καθώς επίσης και σε μαρτυρίες από την εμπειρία των μοναχών. Τέλος, μιλάει για περιπτώσεις όπου αποκτάει το σώμα και η ψυχή ικανότητες υπερφυσικές και αυτό το διαπιστώνουν άνθρωποι, όπως αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, που έχουν επιδοθεί στην προσευχή και τέτοιους ανθρώπους συναντάμε στο Άγιον Όρος και από τους ίδιους ακούμε ανάλογες εμπειρίες.

Ακούστε εδώ την ομιλία του Ηγούμενου Εφραίμ: http://ow.ly/NR77L